Kocam bana artık bu evde işe yaramazsın deyip beni sokağa attı

DOLAR

Alış: 47.83

Satış: 48.02

EURO

Alış: 55.93

Satış: 56.16

GBP

Alış: 65.09

Satış: 65.58

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 18.08.2026

Kocam bana artık bu evde işe yaramazsın deyip beni sokağa attı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: “Artık bu evde işe yaramazsın. Ne sana ihtiyacım var ne de yaptığın hiçbir şeye. Çık git!” Eşim Hakan’ın bu sözleri söylediği gece, hayatımın en ağır gecelerinden biriydi. On sekiz yıllık evliliğimiz boyunca bu evin her işiyle ben ilgilenmiştim. Sabah kahvaltısını hazırlamış, çocukların okul ihtiyaçlarını takip etmiş, Hakan’ın gömleklerini ütülemiş, annesi hastalandığında haftalarca onun yanında kalmıştım. Kendi hayallerimi ise hep ertelemiştim. Ama Hakan son birkaç yıldır değişmişti. Artık yaptığı hiçbir şeyi yeterli bulmuyordu. “Sen bütün gün evdesin, ne yapıyorsun ki?” derdi. Oysa onun “hiçbir şey” dediği hayat, yıllar boyunca onun rahat etmesi için verdiğim emekti. O gece tartışmamızın sebebi ise çok basitti. Hakan, bir arkadaşının eşiyle beni kıyaslamıştı. “Bak, kadın hem çalışıyor hem kendine bakıyor. Sen ise yıllardır aynı yerde sayıyorsun.” İlk kez ona karşı çıktım. “Ben aynı yerde saymadım Hakan. Sen ilerlerken ben senin yanında yürüyebilmen için geride kalan her şeyi ben taşıdım.” Yüzü öfkeyle gerildi. “Yeter! Artık bu evde işe yaramazsın. Çık git!” Kapının önüne koyduğu valizime bakarken ellerim titriyordu. “Gerçekten gitmemi mi istiyorsun?” “Evet.” O gece apartmandan çıktım. Yağmur yağıyordu. Yanıma sadece küçük bir valiz, telefonum ve yıllardır taktığım evlilik yüzüğünü almıştım. Hakan’ın beni birkaç gün sonra arayıp özür dileyeceğini düşünüyordum. Aramadı. Ben de aramadım. İlk gece bir otelde kaldım. Ertesi sabah aynanın karşısına geçip kendime uzun uzun baktım. Gözlerim şişmişti. Ama ilk kez yıllardır kendime gerçekten baktığımı fark ettim. O gün çocukluk arkadaşım Derya’nın yanına gittim. Beni görünce hiçbir şey sormadan sarıldı. “Ne yapacaksın?” diye sordu. Gözyaşlarımı silip cevap verdim. “Bilmiyorum. Ama artık onun bana biçtiği değere göre yaşamayacağım.” Derya bana küçük bir iş teklif etti. Yıllardır yaptığım el işi ürünleri internette satıyordu. Ben de ona yardım etmeye başladım. Başlangıçta kazandığım para çok azdı. Ama kendi kazandığım ilk parayı elime aldığımda inanılmaz bir şey hissettim. Özgürlük. Sonra işler büyüdü. Evde yıllarca yaptığım reçelleri, tarhana ve erişteleri satmaya başladım. Komşularım destek oldu. Derya internet işlerini öğretti. Altı ay içinde küçük bir dükkân kiraladım. Bir yıl sonra yanımda iki kadın çalışıyordu. Ben artık başkalarının hayatını kolaylaştırmak için kendi hayatını unutan kadın değildim. Kendi hayatını kuran bir kadındım. Hakan ise bu değişimi uzaktan izliyordu. Bir gün dükkânıma geldi. Kapıda durup etrafa baktı. “Burası senin mi?” “Evet.” Başını eğdi. “İyi işler yaptığını duydum.” “Teşekkür ederim.” Bir süre sessizlik oldu. Sonra beklemediğim bir şey söyledi. “Ben hata yaptım.” O an içimde büyük bir zafer duygusu oluşmadı. Çünkü beklediğim intikam bu değildi. Hakan’ın pişman olması, benim kaybettiğim yılları geri getirmiyordu. “Beni eve geri çağırmaya mı geldin?” diye sordum….

: “Evet.” Başımı iki yana salladım. “Ben artık o evde yaşamıyorum Hakan.” “Değiştim.” “Ben de değiştim.” Gözlerime baktı. “Beni hiç sevmedin mi?” Derin bir nefes aldım. “Sevdim. Hem de çok. Ama insan sevdiği kişinin kendisini değersiz hissettirmesine sonsuza kadar izin veremez.” Hakan sessizce oturdu. “Beni cezalandırmak mı istiyorsun?” Başımı salladım. “Hayır. Sana verebileceğim en büyük cevap, sensiz de ayakta durabildiğimi göstermekti. Ama artık bunu senin için yapmıyorum. Kendim için yapıyorum.” Ayağa kalktı. Kapıya doğru yürürken durdu. “Keşke o gece seni kapının önüne koymasaydım.” “Ben de keşke o gece kendimi yıllar önce bulsaydım.” Hakan gitti. Ben dükkânın camından dışarı baktım. Bir zamanlar sokağa bırakılmış bir kadın olduğumu düşündüm. Sonra fark ettim ki o gece aslında beni sokağa atmamıştı. Beni, kendimi bulmaya zorlamıştı. Aradan yıllar geçti. Dükkânımı büyüttüm. Çalışan kadınların sayısı arttı. Hatta kadınların kendi ürünlerini satabilecekleri küçük bir kooperatif kurduk. Bir gün yeni çalışanlardan biri bana şöyle dedi: “Abla, sen olmasaydın ben de cesaret edemezdim.” Gülümsedim. Çünkü artık intikamın ne olduğunu biliyordum. İntikam, karşındaki insanın canını yakmak değildi. İntikam, onun sana biçtiği değeri kabul etmeyip kendi değerini yeniden inşa etmekti. Hakan beni “işe yaramaz” diye kapının önüne koymuştu. Ama ben o kapının dışında kendimi bulmuştum. Ve hayat bana şunu öğretmişti: Bazen bir insanın seni hayatından çıkarması, senin hayatına yeniden başlaman için açılan en büyük kapıdır.

Haberin Devamı

Kocam bana artık bu evde işe yaramazsın deyip beni sokağa attı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Altın fiyatları