-
- PARÇA 1 “Bu morluğu kapatıp, annem geldiğinde gülümseyeceksin.” Kerem’in sabah bana söylediği ilk söz buydu; sanki bir gece önce Etiler’deki villamızın yatak odasında beni yere savurmamış gibi. Küvetin kenarında oturuyordum, dudağım yarık, sol gözüm ise yavaş yavaş morarıyordu. O ise yeni duş almış, pahalı parfüm kokan, kusursuz beyaz gömleğini giymiş ve evlilik yıldönümümüzde hediye ettiğim gümüş saati takmış halde içeri girdi. Dizlerimin üzerine kadife bir makyaj çantası fırlattı. “Annem saat iki gibi öğle yemeğine gelecek. Taşınma konusunu konuşmak istiyor. Onun sevdiği mavi elbiseyi giy ve beni bir daha rezil etme.” Bir gece önce, Nişantaşı’ndaki bir akşam yemeğinde, Süreyya Hanım evimize taşınacağını ilan etmişti. Bunu bir rica gibi değil, zaten kararlaştırılmış bir şey gibi söylemişti. “Büyük yatak odasına yerleşeceğim,” dedi, etini sakin sakin keserek. “Siz doğu kanadına geçersiniz. Personeli de ben gözden geçireceğim. O temizlikçi kadın biraz fazla rahat.” Derin bir nefes aldım ve sakin bir sesle cevap verdim: “Hayır Süreyya Hanım. Bu da benim evim ve bu kararı siz veremezsiniz.” Kerem, garsonun önünde gülümseyip hesabı ödedi, bana kapıyı açtı ve eve kadar sessizce araba kullandı. Ama kapı kapanır kapanmaz, kusursuz eş maskesi düştü. “Annemin onurunu kırdın,” dedi. “Sınır koydum,” dedim. Sonra bana vurdu. Bağırmadı. Kontrolünü kaybetmedi. En korkutucu olan da buydu. Ardından hiçbir şey olmamış gibi üstünü değiştirip yatağa girdi ve uyudu. Nefes alışını dinlerken banyoya gittim ve lavabonun altındaki gevşek bir fayansın arkasındaki boşluğu açtım. Orada Kerem’in bilmediği siyah bir telefon vardı. Üç mesaj gelmişti. Biri avukatım. Biri muhasebecim. Biri de altı hafta önce tuttuğum özel dedektiften. Son mesajı açtım. “Son delil paketi hazır. Umut Elif Vakfı’nda şüpheli hareket tespit edildi. İmza sahte. Pazartesi para transferi planlanıyor.” İçim buz kesti. Vakıf benim adımı taşıyordu ve devlet hastanelerinde kanser tedavisi gören çocuklara yardım ediyordu. Benim emeğimdi, benim mirasımdı. Ve biri, benim imzamı taklit ederek hesapları boşaltmaya çalışıyordu. Saat iki olduğunda Süreyya Hanım kapıyı çalmadan, Kerem’in gizlice verdiği anahtarla içeri girdi. İncileri, güneş gözlükleri ve başkasının evine bile sahip gibi giren o kendinden emin ifadesiyle. “Zeynep, yüzün ne halde böyle?” dedi, makyajla kapatılmaya çalışılmış yanağıma bakarak. “Kadın dediğin hem dinlenmeyi bilmeli hem de itaat etmeyi.” Tavuklu kekik yemeği, limonlu patates ve beyaz şarap servis ettim. Kerem beni izliyor, beni “kontrol altına aldığını” sanıyordu. Süreyya Hanım, benim yerime baş köşeye oturdu. “Yarın eşyalarını büyük yatak odasından çıkarttırıyorsun,” dedi. “Bana alan lazım. Bir de giderlerini gözden geçireceğiz. Kerem senin masraflarını karşılamak zorunda değil.” “Elbette,” dedim. Kerem elimi tuttu. “Gördün mü? Düzeni kim sağlıyorsa bu evde o haklıdır.” Gülümsedim. Konsolun altına gizlenmiş küçük bir kayıt cihazı, her kelimeyi kaydediyordu. O sırada Süreyya Hanım ilk hatasını yaptı. “Çabuk çözüleceğini söylemiştim,” dedi oğluna, sanki ben yokmuşum gibi. “Soyadı olmayan kadınlar, büyük bir ailenin verdiğine tutunur.” Kerem güldü. “Zeynep’in evlenmeden önce biraz birikimi vardı ama öyle önemli bir şey değildi.” Gözlerinin içine baktım. “Öyle mi sanıyorsun?” İlk kez gülümsemesi titredi. Ve o an, geri dönüş olmadığını anladım.
-
- PARÇA 2 Gerçek, Kerem ve annesinin asla göremediği kadar büyüktü. Evlenmeden önce, hayır etkinliklerinde sessizce oturan, aile yemeklerinde gülümseyen “uyumlu eş” olmadan önce, ben annemin soyadını taşıyan bir siber güvenlik şirketi kurmuştum: Salgado Teknoloji. Küçük bir girişim değildi. Bankaların, ilaç firmalarının ve uluslararası yatırım fonlarının verilerini koruyorduk. Kerem’le tanışmadan üç yıl önce şirketi özel bir satışla devrettim. Para, hiçbir “Monroe” ailesinin dokunamayacağı vakıflar, offshore yapılar ve güven fonlarında kilitliydi. Bu ev Kerem’in değildi. Onun yönettiğini sandığı para onun değildi. Prestij kazandığı hayır vakfı benimdi. Ve en ironik olanı: onun yatırım şirketindeki en büyük sessiz ortak, benim kontrol ettiğim bir finansal yapıydı. Kerem bana bir hayat vermemişti. Ben, onun kendini kral sandığı illüzyonu finanse etmiştim. Altı hafta önce, Süreyya Hanım “kontrolü devretmem” konusunda ısrar etmeye başladığında, aile hesaplarında tuhaf hareketler fark ettim. Sonra anne-oğul arasında geçen mesajları buldum: beni “istikrarsız” göstermek, belgelerden erişimimi kesmek ve “aklımı başıma getirmek”ten bahsediyorlardı. Bu yüzden asla gülmeyen ceza avukatı Avukat Camila Torres’i tuttum. Bu yüzden kayıt cihazları yerleştirdim. Bu yüzden rol yaptım. Öğle yemeğinden sonra bulaşıkları mutfağa götürdüm. Lavaboda yıkarken Süreyya Hanım’ın topuk seslerini duydum. Kapıyı kapattı. “Beni iyi dinle kızım,” diye fısıldadı. “Oğlum sana fazla sabretti. Ama bir daha itaatsizlik edersen her şeyini kaybedersin. Evi, hesaplarını, itibarını.” Bir tabağı yıkamaya devam ettim. “Benim itibarımı mı?” “Meksika sosyetesinde herkesi tanırım. Bir kadın tek bir söylentiyle bile yok edilir. Aldatma, histeri, bağımlılık… ne gerekiyorsa.” Suyu kapattım. Sessizlik, her bağırıştan daha sertti. Ellerimi yavaşça kuruladım ve ona döndüm. “Süreyya Hanım,” dedim sakin bir sesle, “doğru anlatılan bir hikâye, bir aileyi de yok edebilir.” Yüz ifadesi değişti. “Ne dedin sen?” Cevap vermeden kapı zili çaldı. Salondan Kerem bağırdı: “Zeynep! Kim o? Kimseyi beklemiyoruz.” Süreyya Hanım’a baktım. “Avukatım olmalı. Bekletilmeyi hiç sevmez.” Kerem kapıyı sinirle açtı ama karşısındakileri görünce rengi soldu. İlk olarak Avukat Camila Torres girdi; gri bir takım elbise ve kalın bir dosyayla. Yanında bir mali bilirkişi vardı. Arkalarında iki polis. “Bu nedir?” diye bağırdı Kerem. “Misafirlerim,” dedim. Süreyya Hanım koridora çıktı. “Mahkeme kararı olmadan kimseyi içeri alma.” Camila ona bakmadı bile. “Zeynep Salgado bu konutun yasal sahibidir ve giriş iznini kendisi vermiştir.” Kerem sinirli bir kahkaha attı. “Sahip mi? Saçmalık. Burası benim evim.” Elbisemin cebinden siyah telefonu çıkardım ve oynat tuşuna bastım. Süreyya Hanım’ın sesi eve yayıldı: “Ya itaat etmeyi öğreneceksin ya da her şeyi kaybedeceksin.” Ardından önceki geceki kayıt başladı. Darbe sesi. Benim kırık nefesim. Ve Kerem’in sesi: “Burası benim evim. Benim paramı harcıyorsun. Sensiz hiçbir şeysin.” Kerem telefona atıldı ama bir polis önüne geçti. “Bir adım daha atmayın.” Camila dosyayı açtı. “Kerem Yıldırım, aile içi şiddet, mali dolandırıcılık ve bir vakıf fonunu usulsüz yönlendirme girişimi nedeniyle boşanma davası, uzaklaştırma kararı ve mal varlığına tedbir talepli resmi olarak bilgilendirilmiştir.” Kerem bağırdı: “Bu kadın deli! Bakın, hiçbir şeyi yok!” Cebimden bir makyaj temizleme mendili çıkardım. Herkesin önünde sol yanağımdaki makyajı sildim. Morluk tamamen ortaya çıktı: koyu mor, siyaha yakın, canlı bir darp izi. Kerem sustu. “Bu sabah özel bir klinikte muayene oldum,” dedim. “Fotoğraflar, doktor raporu ve savcılığa sunulan resmi kayıtlar var.” Süreyya Hanım oğlunun kolunu sıktı. “Konuşma Kerem.” Ama Kerem artık kontrolünü kaybediyordu. “O beni kışkırttı!” Polis iç çekti. “Arkanı dön ve ellerini arkana koy.” Kerem geri çekildi. “Beni kendi evimden çıkaramazsınız!” Bir adım öne çıktım. “Bu ev, evlilikten iki yıl önce kurduğum vakıf fonu üzerinden satın alındı. Sen, okumadan ‘geçici kullanım sözleşmesi’ imzaladın. Çünkü evrak okumayı ‘kadın evhamı’ sanıyordun.” Kerem’in yüzü çöktü. Ama asıl darbe henüz gelmemişti. Mali bilirkişi masaya ikinci bir dosya bıraktı. “Bunun yanında,” dedi Camila, Süreyya Hanım’a bakarak, “Umut Elif Vakfı’ndan Elena Yıldırım’a ait hesaplara ve ona bağlı şirketlere yapılan yetkisiz para transferlerini tespit ettik.” Kerem yavaşça annesine döndü. “Anne… sen vakıf parasını mı çaldın?” Süreyya Hanım çenesini kaldırdı. “Aileyi korumak için gerekeni yaptım.” Ve o anda Kerem anladı ki, aslında o bile planın sahibi değildi. PARÇA 3 Kerem, yıllarca “benim evim” diye övündüğü evden kelepçeli olarak çıkarıldı. Ekip arabasından benim adımı bağırıyordu; önce öfkeyle, sonra korkuyla, sonra da kaybetmeyi hiç düşünmemiş bir adamın kırık sesiyle. “Zeynep, lütfen! Bunu düzeltebiliriz!” Cevap vermedim. Süreyya Hanım antrede öylece duruyordu; kırmızı-mavi polis ışıkları mermer zeminde yansıyordu. İnci kolyesi boynunda titriyordu. Utançtan değil. Öfkeden. “Bunun bedelini ödeyeceksin,” diye tısladı. “Bizim çevremiz var. Bizim gibi bir aileyi kimse yenemez.” Ana kapıyı daha da açtım. “Hayır Süreyya Hanım. Benim pişmanlığım Kerem’le evlenmekti. Sizinle aynı masaya oturmama izin vermekti. Bu intikam değil. Temizlik.” İlk kez karşılık veremedi. Markalı çantasını göğsüne sıkıştırarak çıktı; sanki geride kalan tek şeyi, gurur kırıntısını da yanında götürmeye çalışıyordu. Sonraki aylar bir hukuk yangınıydı. Kayıtlar, doktor raporu, kurtarılan mesajlar ve finansal izler Kerem’in anlatısına hiçbir alan bırakmadı. Savunması beni manipülatif bir eş, “intikam alan bir kadın” gibi göstermeye çalıştı. Ama deliller konuştu. Kerem, ağırlaştırılmış aile içi şiddet ve vakıf fonlarıyla bağlantılı finansal usulsüzlüklerde suçunu kabul etmek zorunda kaldı. Çalıştığı yatırım şirketi, benim kontrol ettiğim sessiz sermayenin çekilme tehdidi sonrası onu yönetim kurulundan attı. Bir zamanlar Etiler’de rezervasyonsuz restoranlara giren adam, artık adı bile fısıltıyla anılan bir skandala dönüştü. Süreyya Hanım daha yavaş düştü ama çok daha sert düştü. Avukat masrafları, tazminatlar ve geri ödemeler için Etiler’deki villasını sattı. Sonra arabasını. Ardından mücevherlerini. O meşhur incileri önce kayboldu. Üye olduğu sosyal kulüp, dava gazetelere yansıyınca üyeliğini iptal etti. Bir zamanlar bir söylentiyle beni yok edebileceğini söyleyen kadın, şimdi kimsenin selam bile vermediği bir yalnızlığa gömüldü. Ben evi korudum. Bu, acıtmadığı için değil; hiçbir darbenin beni ait olduğum yerden çıkaramayacağına karar verdiğim içindi. Kilidi değiştirdim, güvenliği artırdım ve ana yatak odasını sıcak beyaza boyattım. Kerem’in sevdiği ağır perdeleri söktüm, camları açtım; ışık içeri doldu. Süreyya Hanım’ın kraliçe gibi yerleşmeyi planladığı doğu kanadını ise Umut Elif Vakfı için yeni bir ofise çevirdim. Oradan, şiddet gördüğü evlerden çıkmaya çalışan kadınlar için sığınak projeleri başlattık. Bir bahar sabahı, yalınayak pencere kenarında oturdum, elimde siyah kahve vardı. Dışarıda begonviller bahçe duvarını sarmaya başlamıştı. Yüzümde morluk kalmamıştı. Çenem artık acımıyordu. Adım tekrar eski adım olmuştu: Zeynep Salgado. Kerem’in soyadı, geride kalan evraklarda, geçmişin bir parçası olarak kalmıştı. Telefon çaldı. Bilinmeyen numara. Cezaevi. Kerem’di. Yine bir arama. Yine ezberlenmiş bir özür. Yine bir boşluk arayışı. Açmadım. Telefonu, kapanana kadar çaldırdım. Sonra mesajı bile dinlemeden sildim. Bazı kadınlar morluklarını pahalı makyajla kapatmayı öğrenir. Bazıları korkularını sessizlikle örtmeyi. Ben bir süre ikisini de yaptım. Ama bu yenildiğim için değildi. Gerçeğin benim yerime konuşabileceği zamana kadar hayatta kalmak içindi. Ve konuştuğunda, sadece beni özgür bırakmadı. Aynı zamanda herkese şunu gösterdi: Sessiz bir kadın her zaman itaat etmiyor olabilir. Bazen sadece delil topluyordur.