Kocam, “Anne Olmak İstedin, O Zaman Anne Gibi Davran,” Dedi

1 / 2

Bir süre kapının önünde öylece kaldı. Elindeki balık çantası yavaşça yere düştü. Gözleri salonun içinde dolaşıyordu. Ev tertemizdi. Oyuncaklar düzenliydi, mutfak pırıl pırıldı. İkizlerin beşikleri boştu.

Bana döndü.

“Çocuklar nerede?” diye sordu, sesi ilk kez telaşlı çıkıyordu.

Ben mutfak masasının başında oturuyordum. Önümde iki klasör, birkaç belge ve bir zarf vardı. Günlerdir ilk kez sıcak bir kahveyi acele etmeden içebiliyordum.

Sakin bir sesle cevap verdim.

“Annemde.”

Yüzündeki ifade biraz yumuşadı.

“İyi olmuş. Ben de biraz dinleniriz diye düşünmüştüm.”

Başımı iki yana salladım.

“Hayır Murat. Sen dinlen diye değil.”

Kaşlarını çattı.

“Ne demek istiyorsun?”

Masanın üzerindeki zarfı ona doğru uzattım.

“Aç.”

Ellerini silkeleyerek zarfı aldı. İçinden bir anahtar, ev masraflarının dökümü, son altı aylık banka hesap hareketleri ve tek sayfalık bir not çıktı.

Notta sadece şu yazıyordu:

“Son altı ay boyunca bu evde görünmeyen bütün işleri tek tek listeledim. Beslenme saatleri, doktor kontrolleri, aşılar, gece uyanmaları, alışverişler, çamaşırlar, faturalar ve çocukların tüm ihtiyaçları… Bundan sonra bunların yarısı senin sorumluluğunda.”

Kafasını kaldırdı.

“Bu da ne?”

Derin bir nefes aldım.

“Sen giderken bana ‘Anne olmak istedin, anne gibi davran’ dedin. Ben de düşündüm. Haklısın. Anne gibi davrandım. Ama sen baba gibi davranmadın.”

Bir şey söylemek istedi.

İzin vermedim.

“Ben senden yardım istemedim Murat. Sadece ortak olduğumuz hayatın sorumluluğunu paylaşmanı istedim.”

Sessizlik çöktü.

Ardından önündeki ikinci klasörü açtı.

İçinde bir tablo vardı.

Her gece kaç kez uyandığım…

Kaç bez değiştirdiğim…