On beş yaşındaki kızım Defne, dizlerini göğsüne çekmiş yatağında otururken sonunda yüzüme baktı ve fısıldadı: “Babaya canımın acıdığını söylemeyi bıraktım anne, sadece ilgi çekmeye çalıştığımı söylüyor.”

Ertesi öğleden sonra onu liseden erken saatte alıp, kocam Tolga’ya hiçbir şey söylemeden doğrudan Ankara Şehir Hastanesi’ne götürdüm. Karın ultrasonu sırasında teknisyen birden sessizleşti, ekrana derin bir dikkatle kilitlendi ve ardından hızla odadan çıktı. Birkaç dakika sonra Dr. Kerem muayene odasına girdi, ağır kapıyı arkasından kapattı ve bana gözlüklerinin üzerinden doğrudan tek bir soru yöneltti:
“Kızının babası bu durumdan ne kadardır haberdar?”

Odada keskin bir dezenfektan kokusu hakimdi. Sedyenin üzerindeki beyaz koruyucu kağıt Defne her kıpırdadığında yüksek sesle hışırdıyordu.