Hastaneye giden yol sonsuza dek sürecekmiş gibi geldi; yağmur ön cama şiddetle vururken, ellerim direksiyonu o kadar sıkı kavramıştı ki parmak boğumlarım bembeyaz olmuştu. Boş sokaklarda hızla ilerlerken aklımdan her türlü korkunç olasılık geçti ve sonunda hastaneye vardığımda nefes almakta zorlanıyordum.

Hastane kapıları hafif bir tıslama sesiyle açıldı ve parlak ışıklı koridorlarda hemşireler telaşla ilerlerken, keskin, klinik antiseptik kokusu burnuma hemen çarptı. Uzaktan makinelerin bip sesleri geliyordu ve bir mahremiyet perdesinin arkasından birinin ağladığını duyabiliyordum; bu da hayatın herkes için normal bir şekilde devam ettiğini, benimkinin ise aniden durduğunu acımasızca hatırlatıyordu.

“Maya Anderson’ı arıyorum,” dedim resepsiyondaki hemşireye ve o da yorgun gözlerle bana baktı.

Yüzümü görür görmez, profesyonel ifadesi yerini gerçek bir acıma duygusuna bıraktı.

“305 numaralı odaya gitmeniz gerekiyor,” dedi ve ben de başka bir şey beklemeden neredeyse koşarak koridora gittim.

Odaya vardığımda ve kapıyı açtığımda, olduğum yerde donakaldım çünkü uzun askeri kariyerimde hiçbir şey beni kızımın bembeyaz hastane battaniyelerinin altında hareketsiz yatışını görmeye hazırlamamıştı. Başının ve çenesinin etrafına kalın bandajlar sarılmıştı, gözlerinden biri tamamen şişmiş ve kapanmıştı, diğeri ise zar zor açılabiliyordu. Yanakları ve alnı morluklarla kararmıştı ve koluna ilaç vermek için kalın bir tüp takılmıştı.

Yakındaki bir sandalyede, Noel için ona aldığım en sevdiği mavi kapüşonlu kazağını içeren şeffaf plastik bir delil torbası duruyordu ve onu görmek beni neredeyse mahvetti. Yatağa yaklaştım ve adını fısıldadım; parmakları hafifçe seğirdi, bu da hâlâ orada olduğunun tek işaretiydi.

“Sevgilim, artık buradayım ve güvendesin,” dedim yatağının yanındaki sert plastik sandalyeye otururken.

Yaralı yanağından tek bir gözyaşı süzüldü ve yıllardır sağlam kalmış göğsümün derinliklerinde bir şeyin kırıldığını hissettim. Birkaç dakika sonra, elinde birkaç röntgen filmi olan bir cerrah odaya girdi. Yorgun yüzü, daha ağzını açıp konuşmadan önce bile bilmem gereken her şeyi bana anlattı.

“Durum ne kadar kötü, Doktor?” diye sordum, ışıklı panoya yansıttığı görüntülere bakarak.

Ekrana baktım ve çenesinde kırıkların, paramparça olmuş camda yayılan çatlaklar gibi açıkça görülebildiğini fark ettim.

“Burada altı ayrı kırık var,” dedi sessizce ve ben de hasardan gözlerimi alamadığımı fark ettim.

“Çenesinde altı farklı kırık mı var?” diye sordum, sesim bastırılmış öfkeyle titriyordu.

Doktor yavaşça başını salladı ve görüntülere işaret etti. “Çene eklemine yakın bir kırık ve alt çenede çok sayıda kırık var, bu da ciddi bir travmaya işaret ediyor.”

Sözlerine devam ederken sesi alçaldı ve bunu ona yapan kişinin inanılmaz bir güçle vurmuş olması gerektiğini söyledi.

“Bu yaralardan iyileşebilecek mi?” diye sordum, cevabı beklerken nefesimi tuttum.

“Öyle düşünüyoruz, ancak çenesinin tekrar düzgün çalışması için birden fazla rekonstrüktif ameliyat geçirmesi gerekecek,” dedi doktor dikkatlice.

Yutkundum ve ardından en önemli soruyu sordum.

“Bunu ona kim yaptı ve neden?”

Doktor içini çekti ve başını salladı. “Bilmiyoruz ve polis de henüz bize bir isim vermedi.”

“Bilmediğinizi mi söylüyorsunuz?” diye sordum, ayağa kalkıp doğrudan onun yüzüne bakarak.

“Kampüs güvenliği onu kampüsün kuzey tarafındaki fen binasının yakınlarında baygın halde buldu,” diye açıkladı.

Ona inanamayarak baktım, güvenli olması gereken bir yerde bunun nasıl olabileceğini merak ediyordum.

“Yani bana, öğrencilerle dolu bir üniversite kampüsünde hiçbir şey görmeyen kimseyi bulamadığınızı mı söylüyorsunuz?” diye sordum.

Doktor gözlerini kaçırdı ve o gece ilk defa, hemen tanımlayamadığım bir şekilde bir şeylerin ters gittiğini hissettim. Üniversite kampüslerinde öğrenciler var, öğrencilerin telefonları var ve bu tür saldırılar, birileri gerçeği bilmeden gerçekleşemez. Maya’nın hastane yatağında çaresizce yatışını izlerken, aklımda tek bir soru vardı: O gece gerçekten ne olduğunu kimsenin asla öğrenmemesi için kim bu kadar çok çaba sarf ediyordu?

Bölüm 2: Sır ve Gölge
Ertesi sabah yağmur durmuştu, ama Maya’nın penceresinin dışındaki dünya hala kasvetli ve gri görünüyordu. Sabah 6:20’de bir polis memuru beni görmeye geldi, ama gençti, belli ki gergindi ve konuşmamız sırasında neredeyse hiç açmadığı ince bir not defteri taşıyordu.

“Bay Anderson, şu anda bunu ağırlaştırılmış saldırı vakası olarak değerlendiriyoruz,” dedi, ağırlığını bir ayaktan diğerine aktararak.

“Bunu sadece bir şeymiş gibi mi ele alıyorsunuz, yoksa gerçekten bir şeyler yapmayı düşünüyor musunuz?” diye sordum, ses tonum sertti.

Ayakkabılarına baktı. “Kampüs görüntülerinin bize verilmesini bekliyoruz.”

“Yani zaten var olması gereken görüntülerden mi bahsediyorsunuz?” diye sordum kollarımı kavuşturarak.

Gözleri yere doğru kaydı ve bu minik hareket bana sözlerinden çok daha fazlasını anlattı. Yıllarca erkeklerin yüzlerindeki korkuyu okumuştum ve bir yalanın çökmesinden önce korkunun nasıl göründüğünü biliyordum.

“Bana neyi söylemiyorsun?” diye sordum, kişisel alanına girerek.

Polis memuru yutkunarak boğazını temizledi. “Olay anında fen binasının yakınındaki iki kamera çalışmıyordu.”

“Aşağı mı diyorsunuz?” diye sordum, sesim tehlikeli bir fısıltıya dönüşmüştü.

“Evet efendim, sistemler bakımdaydı,” dedi.

“Kızımın saldırıya uğradığı gece kameralar tesadüfen kapalı mıydı?” diye sordum.

Cevap vermedi ve ağzını kapalı tutması emredildiğini biliyordum. Cevap vermeden önce Maya yataktan hafif bir ses çıkardı ve ben hemen yanına döndüm. Sağlıklı gözü biraz daha açılmıştı ve parmakları hastane battaniyesinin üzerinde güçsüzce hareket ediyordu.