Kızımın cenazesi, bir annenin yaşayabileceği en ağır gündü. Henüz otuz iki yaşındaki Ceren, yağmurlu bir gecede meydana gelen tek araçlı trafik kazasında hayatını kaybetmişti. Polis bunu talihsiz bir kaza olarak değerlendiriyordu. Ama bir anne olarak içimdeki ses bunun sıradan bir kaza olmadığına inanıyordu.

Tabutun başında dört yaşındaki torunum Lila’ya sarılırken, kızımın eşi Murat kusursuz bir yas tutan eş rolü oynuyordu. Gözleri kızarmış, omuzları titriyordu. Fakat dikkatimi çeken tek şey, bir kez bile tabuta bakmamasıydı.

Asıl şoku ise birkaç dakika sonra yaşadım.

Murat’ın birlikte olduğu kadın Selin, siyah elbisesiyle yanıma geldi. Bileğinde Ceren’in yıllardır hiç çıkarmadığı gümüş bileklik vardı. Üzerindeki küçük yıldızlar, Lila doğduktan sonraki her doğum gününü temsil ediyordu.

“Kazandım.” diye fısıldadı.

Soğukkanlılığımı korudum.

“O bileklik kızımındı.” dedim.

“Artık bana ait.” diye gülümsedi. “Murat verdi. Nasıl olsa Ceren’in ihtiyacı kalmadı.”

İçimdeki acı buz gibi bir öfkeye dönüştü.

Tam o sırada torunum boynuma sarıldı.

“Babam neden o kadının elini tutuyor?” diye sordu.

Karşı tarafta Murat hemen elini çekti.

Bir süre sonra kayınvalidesi Nermin, yanıma gelip cenazeden sonra Lila’nın babasıyla eve döneceğini söyledi.

“Hayır.” dedim.

Murat öfkeyle bana döndü.

“Ben onun babasıyım. Buna sen karar veremezsin.”

Sessizce yüzüne baktım.

Üzerindeki pahalı takım elbise, boynundaki yeni çizik ve Ceren’in yıllar önce hediye ettiği saat hâlâ üzerindeydi.

Beni yalnızca emekli bir kütüphaneci sanıyordu.

Oysa emekli olmadan önce uzun yıllar adli mali inceleme uzmanı olarak çalışmıştım.

Üstelik Ceren, ölmeden üç gün önce gizli numaradan beni aramıştı.

“Anne… Bana bir şey olursa Murat’a inanma.”

Son sözleri bunlar olmuştu.

Definden sonra aile avukatı Kemal Bey, Ceren’in vasiyetinin aynı gün okunmasını istediğini söyledi.

Murat’ın yüzündeki yas ifadesi bir anda kayboldu.

Kütüphanede toplanınca avukat masaya mühürlü bir zarf, siyah bir anahtar ve bir USB bellek koydu.