Kızım, okulun otomatlarının arkasında ağlayan bir kıza hayalini kurduğu balo elbisesini verdi ve onun yerine rahmetli babasının eski takım elbisesini giydi. O gece karşılaşacağı en kötü şeyin birkaç acımasız kahkaha olacağını düşünmüştüm. Sonra müdür takım elbiseyi gördü, içeceğini yere düşürdü ve polisi aradı.

Mutfak penceresi, her zaman olduğu gibi, linolyum zeminin üzerinde yumuşak ve altın sarısı bir ışıkla erken akşam ışığını çerçeveliyordu ve ben kızımı perdenin arkasından, sanki gözümü çok uzun süre kırarsam kaybedebileceğim bir şeymiş gibi izliyordum.

Norma, buruşuk banknotlarla dolu bir ayakkabı kutusuyla masada oturmuş, her birini tahtanın üzerinde düzeltiyordu. Joe’nun kalbinin durmasının üzerinden üç yıl geçmişti ve karşısındaki sandalye hâlâ onun sandalyesi gibi geliyordu.

Bob, Joe’nun moteldeki gece vardiyasından arkadaşıydı.

“İki yüz seksen,” diye duyurdu başını kaldırarak. “Anne, 20 dolarım eksik.”

“Tam olarak neyden?”

“Elbise anne! Şu yumuşak şampanya rengi olan. Sana söylemiştim.”

Ellerimi kurulayıp karşısına oturdum. Topukları yine spor ayakkabısının arkasından soyuluyordu, kabarcıkların patladığı yerlerde pembe, ham bir görüntü vardı.

“Yarın yine ikizlere bakıcılık mı yapacaksın?”

“Ve pazar günü Bob Amca’nın kız kardeşinin bahçesinde!” diye yanıtladı.

Bu söz üzerine duraksadım. Bob, Joe’nun moteldeki gece vardiyasından arkadaşıydı, sessiz bir adamdı ve cenazeye gelmişti…..