Yıllar önce eşini kaybeden Zeynep, küçük kızı Elif’i tek başına büyüttü. Maddi imkânları hiçbir zaman geniş olmadı. Bir bankanın konut kredileri bölümünde çalışıyor, sabahın erken saatlerinde kızının beslenmesini hazırlıyor ve kazandığı her kuruşu büyük bir titizlikle aile bütçesine ayırıyordu. Onun için önemli olan tek şey, kızının sevgi dolu ve güvenli bir ortamda yetişmesiydi.

Elif çocukluğunda annesine büyük bir sevgi besliyordu. Bir gün büyüyünce ona iki mutfaklı büyük bir ev alacağını söyler, birlikte kuracakları güzel günlerin hayalini kurardı. Ancak üniversite hayatıyla birlikte Elif’in çevresi değişmeye başladı. Yeni arkadaşları, daha varlıklı ailelerden gelen insanlar ve farklı yaşam tarzları onun düşüncelerini yavaş yavaş etkiledi.

Üniversitenin üçüncü sınıfında Mert ile tanıştı. Başlarda annesine her şeyi anlatıyordu. Zaman geçtikçe ise görüşmeleri azaldı. Mert’i ailesiyle tanıştırmak için sürekli bahaneler üretiyor, annesini uzak tutmaya çalışıyordu.

Bir gün Elif telefonda ağlayarak evlenme teklifi aldığını söyledi. Zeynep büyük mutluluk yaşadı. Fakat nişan hazırlıkları ilerledikçe kızının davranışları daha da değişti. Telefon görüşmeleri kısa mesajlara dönüştü, ziyaretler seyrekleşti.

Düğünden yalnızca üç hafta önce Elif annesinin evine geldi ve hayatının en ağır cümlesini kurdu.

“Düğüne gelmeni istemiyorum.”

Sebebini açıklamakta zorlandı. Sonunda gerçeği söyleyemese de Zeynep her şeyi anlamıştı. Kızı, damadın varlıklı ailesinin yanında kendisinden utanıyordu.

Kalbi kırılan anne hiçbir tartışma çıkarmadı. Sessizce isteği kabul etti.