-
- Kızım bana bağırarak, sadece acıdıkları için bana katlandıklarını söyledi. Ertesi gün hiçbir iz bırakmadan ortadan kayboldum ve kimsenin yüksek sesle okumaya cesaret edemediği bir mektup bıraktım. Damadım gözlerini yere indirdi. Torunlarım telefona bakmaya devam etti. Ve ben, o evde zaten ölmeden önce öldüğümü anladım. 😮😡⚠ Benim adım Hüseyin Kaya. 74 yaşındayım. İstanbul’da 48 yıl boyunca tesisatçı olarak çalıştım; başkalarının elini bile sürmek istemediği yerlere girerek. Patlamış borular. Lağım kokan giderler. Başkasının evleri. Başkasının banyoları. Başkasının hayatı. Hepsine katlandım. Ama kendi kızımın sesi kadarına dayanamadım. — Baba, yeter artık — diye bağırdı Elif mutfağında —. Sana sadece acıdığımız için katlanıyoruz. Anlıyor musun? Acıdığımız için. Beni kıran bağırması değildi. Sessizlikti. Elif’in eşi Murat masada oturuyordu. İki torunum da oradaydı. Hiçbiri bir şey demedi. Hiçbiri bana bakmadı. “Dedeye böyle konuşma” diyen olmadı. Sanki buzdolabı ile ocak arasında duran bir utançmışım gibi, başlarını eğdiler. O gün aslında yemek için gitmemiştim. Doktor bazı garip tahlil sonuçları vermişti. Tekrar test istedi. Yanımda kimse olmamasını söyledi. Artık iyi duymuyorum, bazen küçük şeyleri unutuyorum: anahtarları nereye koyduğumu, ocağı kapatıp kapatmadığımı, ilacımı alıp almadığımı. Elif’ten benimle hastaneye gelmesini isteyecektim. Sadece bu. Ama bir saat erken gitmiştim. Zili çaldım. Kapıyı açtığında yüzü hemen gerildi. — Ne işin var burada bu saatte? — Hastaneden çıktım kızım. Sana bir şey söylemem lazım. — Baba, bugün olmaz. Senin dramlarını kaldıracak halde değilim. Torunlarım salonda videolara bakıp gülüyordu. Murat başını kaldırmadan yemek yiyordu. Elimde tahlil dosyasıyla içeri girdim. Yaşlı gibi. Bir yük gibi. Koyacak yer bulamadıkları eski bir eşya gibi. Televizyonun karşısına oturdum, kendimi daha az rahatsız hissetmek için haberleri açtım. Elif mutfaktan çıktı ve kumandayı elimden aldı. — Yine mi bunlar! — Sadece biraz dinlemek istemiştim. — Burası senin evin değil. O an olduğum yerde kaldım. Çünkü bir evlat bunu söylediğinde insan cevap vermez. İnsan içinden kanar. — Elif… — Başlama baba. — Yarın hastaneye benimle gelmen lazım. Kısa ve alaycı bir kahkaha attı. — Şimdi neyin var? Zarfı çıkardım. — Doktor dedi ki… — Sürekli bir şeyin var. Sürekli şikâyet. Sürekli randevu. Sürekli ilaç. — Rahatsız etmek istemiyorum. — Ama rahatsız ediyorsun. Mutfak bir anda buz gibi oldu. Torunlarım sessizleşti. Murat peçeteyi sıktı. Sanki yıllar önce ölmüş eşim Zehra o evin bir köşesinden bana bakıyordu. — Annen bana böyle konuşmazdı — dedim kısık sesle. Ve o anda patladı. — Annem öldü, sen kaldın! Bunun ne kadar ağır olduğunu biliyor musun? Her pazar gelip oturup iç çekmeni, herkesin sana ilgi göstermesini beklemeni… Sana sadece acıdığımız için katlanıyoruz baba! Sadece acıdığımız için! Ağlamadım. Torunlarımın yanında ağlamaya utanıyordum. Sadece zarfı geri cebime koydum. Ayağa kalktım. — Kusura bakmayın — dedim. Elif cevap vermedi. Murat da. Torunlarımdan biri yeniden telefonuna baktı. Kapıya yürüdüm. Kimse durdurmadı. Ne bile olsa değil. Fatih’teki küçük apartman daireme döndüğümde, Zehra’nın yatağına oturdum. Hâlâ sabun kokusu kalmış gibiydi; ya da ben öyle olduğuna inanmak istiyordum. Çekmeceden eski bir tespih, fotoğraflarımız ve tapu evraklarını çıkardım. Bir de eski bir defter. O gece üç mektup yazdım. Biri Elif’e. Biri torunlarıma. Biri de yıllardır telefonumu bekleyen bir avukata… Şafak sökerken, küçük bir siyah çantaya az kıyafet koydum. Mobilyaları, televizyonu, tabakları, hatta Zehra’nın akşamları örgü ördüğü koltuğu bile almadım. Sadece üç takım kıyafet, eşimin tesbihi, Xochimilco’daki fotoğrafımız ve mektupları yazdığım defteri aldım. Kapıyı kapatmadan önce anahtarları masanın üzerine bıraktım. Tahlil zarfını da yanına koyup titreyen yazımla bir not bıraktım: “Artık size yük olmayacağım.” Sonra telefonumu kapattım ve çıktım. İlk başta taksiye binmedim. Dizlerim ağrıyana kadar yürüdüm. İstanbul uyanıyordu; simitçiler tezgâh açıyor, otobüsler dolu geçiyor, insanlar işe yetişiyordu. Kimse, kendi ailesinin içinde “fazla” hissettiği için evinden ayrılan bir yaşlının varlığından habersizdi. Saat sekiz buçukta Avukat Robles’in ofisine vardım. Beni yıllardır tanırdı; Zehra ile birlikte daireyi aldıktan sonra vasiyet işlemlerini de o yapmıştı. Elimde siyah çantayla içeri girdiğimde gereksiz hiçbir şey sormadı. Sadece bir sandalye, kahve ve bir mendil uzattı. — Hüseyin Bey — dedi —, emin misiniz?
-
- Dosyaları çıkardım: tapular, İztapalapa’daki iki küçük odanın kira gelirleri, banka hesapları ve Zehra’nın ölümünden önce yaptırmamı zorladığı sigorta belgeleri. Elif, benim sadece küçük bir emekli maaşıyla yaşadığımı sanıyordu. Oysa kırk sekiz yıl boyunca her tamir, her nöbet, her açılan gider ve her fazla iş sessiz bir birikime dönüşmüştü. — Evet, avukat bey — dedim —. Artık eminim. Kimseyi cezalandırmak istemiyorum. Sadece var olabilmek için izin istemeyi bırakmak istiyorum. Aynı gün avukat Elif’e haber verdi. Nerede olduğumu söylemedi. Sadece Fatih’teki dairenin hukuki koruma altına alındığını, kimsenin içeri girip eşyaları kullanamayacağını ve tüm işlemlerin benim yeni talimatıma kadar durdurulduğunu bildirdi. Elif öğleden sonra Murat ve kızlarıyla birlikte daireye geldi. Komşumuz Ayşe teyze, sonradan bana anlattı; kızım korkmuş değil, öfkeliydi. Kapıyı sert sert çalmış, sanki ev hâlâ ona açılmak zorundaymış gibi. Avukat geldiğinde kapıyı yetkili anahtarla açtı. İçeride masa düzenliydi. Anahtarlar, üç mektup ve tahlil zarfı duruyordu. Elif ilk olarak kendi mektubunu aldı. Açtı ama yüksek sesle okuyamadı. Murat kapının yanında yere bakıyordu. Torunlarım koltukta telefonlarına bakarken, tahlil zarfını görünce durdular. Parmakları ekranda ilerlemeyi bıraktı. Mektup hakaret içermiyordu. Bu onları en çok yaralayan şey oldu. Şöyle yazıyordu: “Kızım, gitmemin nedeni seni artık sevmediğim değil. Dün anladım ki senin evindeki varlığım artık sevgi değil, tahammül olmuş. Ben kırk sekiz yıl tesisatçılık yaptım ve şunu öğrendim: borular bir anda patlamaz. Önce damlatır, koku yapar, ses çıkarır, duvarı leker. Ben de size hep işaret verdim. Her pazar sessiz oturduğumda. Her doktor randevusu için eşlik istediğimde. Her torunlara ekmek getirdiğimde ve onların başlarını bile kaldırmadığında. Yalnız olduğumu söylediğimde ‘hepimiz yoruluyoruz’ dediğinde. Dün bana ‘sana acıdığımız için katlanıyoruz’ dedin. Belki haklısın. Ama ben artık katlanılan biri olmak istemiyorum. Televizyon açmanın bile bir eve yük gibi hissettirilmediği bir yerde yaşamak istiyorum.” Elif mektubun sonuna gelmeden ağlamaya başladı. Ama bu bir merhamet ağlaması değildi. Utançtı. Çünkü sessiz yazılmış bir mektup, bir tartışmadan daha çok gürültü çıkarabiliyordu. Sonra tahlil zarfını açtılar. Kan değerlerimde bozulmalar, ciddi bir hastalık şüphesi, acil tetkikler ve yalnız gitmemem gerektiğini söyleyen doktor notu vardı. Elif elini ağzına götürdü. Murat ilk kez başını kaldırdı. — Bunu mu söylemek istiyordu? — dedi. Elif cevap vermedi. Torunlarımdan biri kısık sesle sordu: — Dede hasta mı? Kimse cevap veremedi. Çünkü o ana kadar benim hastalığım, onların rahatsızlığından daha önemsizdi. Avukat Robles başka bir dosya daha koydu masaya. — Hüseyin Bey’in talimatı var — dedi —. Kiralar tedavi, bakım ve ihtiyaçlar için kullanılacak. Tüm sözlü aile yetkileri iptal edilmiştir. Elif öfkeyle gözyaşlarını sildi. — Ben onun kızıyım. Nerede olduğunu bilmeye hakkım var. — Yazma hakkınız var — dedi avukat —. Talep etme değil. Bana ulaşmak istiyorsanız el yazısıyla mektup yazacaksınız. Miras için değil. Görev için değil. Sadece gerçek için. Torunlarımın da mektubu vardı. Büyüğü, Zeynep, önce açtı. Küçük olan Asya ilgisiz görünmeye çalıştı ama yaklaştı. Onlara yazdığım mektupta şunu söyledim: “Sizi seviyorum. Çocukken yaptığınız resimleri hâlâ saklıyorum. Kapıya koşup ‘dedem geldi’ dediğiniz günleri hatırlıyorum. Ama son zamanlarda gözleriniz ekranın içine gömüldü ve size nasıl ulaşacağımı bilemez oldum. Sizden yük olmamı istemiyorum. Sadece yaşlıları sanki artık insan değilmiş gibi görmemeyi öğrenmeyin.” Zeynep sessizce ağladı. Asya ağlamadı. Ama uzun süre telefonunu kapalı şekilde elinde tuttu ve o cümleye baktı. O gece Ayşe teyze bana anlattı; evde kimse yemek yememişti. Elif hastaneleri aramış, komşuları sormuş, mahalleyi dolaşmış, hatta kendinden nefret ederek bunu yaptığını fark etmişti. Ben ise Bolu taraflarında, doğa içinde küçük bir bakım evindeydim. Ne kötü bir huzurevi ne de terk edilmiş bir yerdi. Temiz, ağaçların olduğu, hemşiresi olan ve penceresinden dağların göründüğü sakin bir yerdi. İlk gece her yerim ağrıdı. Yatağımı, Zehra’yı özledim. Ama sabah hemşire kapıyı yavaşça çalıp: — Hüseyin Bey, randevunuzdan önce kahve ister misiniz? — dediğinde ağladım. Çünkü bu bir acıma sesi değildi. Bu, bakım sesiydi. Elif, bana yazmak için dokuz gün bekledi. Avukat Robles mektubu bana beyaz bir zarfta getirdi. Parfümsüz, süssüzdü. Sadece ismim vardı; çocukluğundan beri tanıdığım o el yazısıyla. Pencerenin yanında oturup okudum. “Baba, özür dilemeyi nasıl yapacağımı bilmiyorum, çünkü bencil gibi geliyor. Sana yazmaktan utanıyorum, çünkü geç kaldığımı biliyorum. Sana, senin suçun olmayan şeyler için kızdım: annem öldüğü için, içimde nereye koyacağımı bilemediğim bir acı taşıdığım için, seni yaşlanırken görmek beni bir gün seni tamamen kaybedeceğimi hatırlattığı için… Ama bunların hiçbiri sana yük gibi davranmaya hakkım olmadığını değiştirmiyor. Eğer beni görmek istemezsen anlarım. Beni hayatından çıkarırsan, giderim. Murat olmadan. Kızlar olmadan. Bahaneler olmadan.” Mektubu üç kez okudum. Bir anda affetmedim. Affetmek yeni bir anahtar gibi açılmaz. Bazen tıkanmış bir boruya benzer; eski kirleri sabırla temizlemek gerekir. Ama avukata Pazar günü gelebileceğini söyledim. Elif söz verdiği gibi tek başına geldi. Makyaj yapmamıştı. Saçını toplamıştı. Elinde simit ve poğaça dolu küçük bir poşet vardı. Birkaç metre ötede durdu. Sanki hâlâ bana “baba” demeye hakkı var mı bilmiyordu. — Merhaba — dedi. Başımı salladım. Ne sert olmak istedim, ne de ne yapacağımı biliyordum. Yanıma oturdu. Bir süre sadece ağaçlara baktık. Sonra çantasından tahlil zarfını çıkardı. — Tekrar test randevusunu aldım. İstersen seni ben götüreyim. Ona baktım. — Suçlulukla gelme Elif. Suçluluk yorulur. Dudaklarını sıktı. — Suçluluk için gelmedim. Sana haksızlık ettim. Ve seninle ilgili son anımın o mutfak olmasını istemiyorum. Bu cümle içime dokundu. Çünkü ben de kızımla ilgili son görüntünün, bana “acıdıkları için katlanıyoruz” diye bağırdığı an olmasını istemiyordum. Tetkikler hastalığın olduğunu ama kesin bir son olmadığını gösterdi. Tedavi vardı. Zor, pahalı, yorucu. Elif her şeyi ödemek istedi. Kabul etmedim. Ama daha önemli bir şeyi kabul ettim: benimle gelmesini. Başta nasıl yapacağını bilmiyordu. Doktorlara fazla soru soruyor, deftere not alıyordu. Ben sinirleniyordum. O sabrediyordu. Zamanla sessizliğin düşman olmadığını öğrendik. Bir ay sonra torunlarım geldi. Telefonları yoktu; Elif içeri girmeden önce almıştı. Zeynep beni ağlayarak sarıldı. Asya önce dondu, sonra bana bir resim verdi. Resimde boş bir koltuk ve karşısında bir televizyon vardı. Altında şu yazıyordu: “Bakmadığım için özür dilerim.” Bu cümle, tahlillerden daha ağırdı. Saçını okşadım. — Bazen bakmak da sevmektir kızım. O da çocuk gibi ağladı. Murat en son geldi. Eski bir alet kutusu getirdi. Onu evlendiği gün ben vermiştim, hiç açmamıştı. — O gün ne yapacağımı bilemedim — dedi. — Biliyordun — dedim —. Sadece sustun. Başını eğdi. Savunmadı. Bu bile beni dinlemeye yetti. Bir musluk tamirini birlikte yaptık. Ellerim titriyordu ama hâlâ biliyordum. Ona dedim ki: — Kızlarınız haksızlığa baktığında başınızı eğmeyin. Başını salladı. Miras istemedi. Geri dönmemi de istemedi. Sadece şunu söyledi: — Haklısınız. Bazen bu, başlamak için yeterlidir. Elif’in evine geri dönmedim. Şartım buydu. O ağladı ama ısrar etmedi. Gelip gitmeye başladı. Beni randevulara götürdü. Torunlarım her cumartesi gelmeye başladı. Asya bana eski mahallede tamir ettiğim binaları soruyordu. Zeynep videoya çekti. Başlık: “Dedem boruları ve sessizliği tamir edebiliyor.” Gülmeme sebep oldu. Aynı zamanda içime huzur verdi. Bolu’daki bakım evi artık saklanma yeri değildi. Bir seçim olmuştu. Orada bir yatağım, kahvem, saatlerim vardı. Ve kimsenin bana “fazla yer kaplıyorsun” bakışı yoktu. Vasiyetimi değiştirdim. İntikam için değil. Bir kısmını Elif’e, bir kısmını torunlarıma bıraktım. Bir kısmını da yaşlıların doktor randevularına refakatçi tutabilmesi için bir fona ayırdım. Bir şart koydum: Fatih’teki daire satılmadan önce torunlarım orada bir hafta kalacak. Zehra’nın mektuplarını okuyacaklar. Benim hayatımı öğrenecekler. Sadece duvar değil, hafıza da miras kalacaktı. Elif itiraz etmedi. Bu bile değişimin işaretiydi. Ve şunu öğrendim: İnsan her zaman bulunmak için kaybolmaz. Bazen, silindiği yerlerden uzaklaşıp kendini bulmak için kaybolur. Benim kızım beni “acıdan dolayı katlandığı biri” sanıyordu. Ama ben de onu sessizce taşıyordum. Pazarlarla, tamiratlarla, ekmeklerle, hiç alınmayan parayla. Gittiğimde lanet bırakmadım. Bir mektup bıraktım. Ve o mektup, tüm yutulmuş cümlelerimden daha çok yankı yaptı. Şimdi ne kadar ömrüm kaldığını bilmiyorum. Kimse bilmiyor. Ama artık Elif kapıyı çaldığında önce “girebilir miyim?” diyor. Torunlarım telefonlarını ters çeviriyor. Ve ben, bir gece ölmeden önce ölmüş gibi hisseden o adam, artık bir sandalyeye oturmak için izin istemeden de yaşayabileceğimi biliyorum.