-
- Gece çökmek üzereydi. Sokak lambalarının cılız ışığı, mahallenin sonundeki metruk evi olduğundan daha ürkütücü gösteriyordu. Telefonu kapattıktan birkaç dakika sonra polis ekipleri geldi. Ben de Hasan Amca’nın tüm uyarılarına rağmen onların peşinden yürüdüm. İçimde yükselen tek düşünce vardı: Elif’in benden sakladığı şey neydi? Polisler önce ön kapıyı kontrol etti. Kapı kilitli değildi. Yavaşça açıldığında içeriden ağır bir rutubet kokusu yayıldı. Ev yıllardır boş görünüyordu ama yerdeki taze ayak izleri bunun doğru olmadığını gösteriyordu. Koridorun sonunda küçük bir oda vardı. İçeri girdiklerinde herkes bir an sessiz kaldı. Odanın içinde eski oyuncaklar, çocuk kitapları, renkli boya kalemleri ve küçük bir masa duruyordu. Sanki biri burayı çocuklar için hazırlamıştı. Duvarlardan birine bantlanmış onlarca çocuk resmi vardı. Polislerden biri resimleri tek tek incelemeye başladı. Birden bana döndü. “Hanımefendi… Bunlardan biri kızınıza ait olabilir mi?” Yaklaştığım anda dizlerimin bağı çözüldü. Resimde üç kişilik bir aile çizilmişti. Ben, Elif ve… bakıcı. Üstelik bakıcının elinde büyük kırmızı bir anahtar vardı. Evin yanında ise siyah renkle boyanmış büyük bir bina çizilmişti. Elif’in son günlerde neden sürekli kabuslar gördüğünü o anda anlamaya başlamıştım. Tam o sırada evin arka tarafından bir gürültü duyuldu. Polisler koşarak dışarı çıktı. Bahçenin arkasındaki eski depodan bir kadın hızla kaçmaya çalışıyordu. Eski bakıcıydı. Kısa bir kovalamacanın ardından yakalandı. İlk başta hiçbir şey söylemedi. Fakat depoda yapılan aramada ortaya çıkanlar herkesi dehşete düşürdü. İçeride çocuklara ait oyuncaklar, kıyafetler, fotoğraflar ve farklı ailelere ait eşyalar bulundu. Ancak en dikkat çekici şey eski bir defterdi. Defterin her sayfasında farklı çocukların isimleri yazıyordu. Bazılarının yanında sadece tarihler vardı. Bazılarının yanında ise “alıştı”, “güveniyor”, “tekrar getir” gibi notlar bulunuyordu. Elif’in ismi de o listede yer alıyordu. Yanına sadece iki kelime yazılmıştı. “Henüz değil.” Bunu gördüğüm anda bütün vücudum buz kesti. Soruşturma derinleştikçe korkunç gerçek ortaya çıktı. Bakıcı aslında yıllar önce çocuk kaçırma şüphesiyle hakkında soruşturma açılmış bir kadındı. Kimliğini değiştirerek başka bir şehre taşınmış, referanslarını sahte belgelerle hazırlamış ve ailelerin güvenini kazanarak yeniden çocuk bakıcılığı yapmaya başlamıştı. Polis, evde bulunan fotoğraflar sayesinde başka ailelere de ulaştı. Bazı çocuklar yalnızca birkaç saatliğine bu eve götürülmüş, çeşitli bahanelerle ailelerine geri bırakılmıştı. Kimse çocuklarının neden günlerce huzursuz olduğunu anlayamamıştı. Elif de onlardan biriydi. Bir gün parka gittiklerini söyleyen bakıcı, onu kısa süreliğine bu metruk eve getirmişti
-
- İşte pembe spor ayakkabısı da o gün arka verandada kalmıştı. Elif o kadar korkmuştu ki eve döndüğünde yaşadıklarını anlatmaya cesaret edememişti. Sadece bakıcının bir daha gelmesini istemişti. Hasan Amca’nın dikkati olmasa belki de bunu hiçbir zaman öğrenemeyecektik. Polis soruşturması haftalarca sürdü. Evde bulunan deliller sayesinde yıllardır faili bulunamayan birçok dosya yeniden açıldı. Bazı aileler ilk kez çocuklarının anlattığı tuhaf hikâyelerin aslında gerçek olduğunu öğrendi. Ben ise her gece Elif’in odasına gidip uyuduğunu kontrol ediyordum. Bir süre ışıklar kapalı uyuyamadı. Kapı kapandığında ağlamaya başlıyordu. Çocuk psikoloğundan destek aldık. Aylar geçtikçe yeniden gülümsemeye başladı. Bir gün okuldan döndüğünde elime yeni yaptığı bir resim verdi. Bu kez resimde sadece ikimiz vardık. Evimizin önünde el ele duruyorduk. Gökyüzünde kocaman bir güneş vardı. Resmin köşesine küçük harflerle şunu yazmıştı: “Artık korkmuyorum anne.” O cümleyi okurken gözyaşlarımı tutamadım. Hasan Amca ise mahallede sessiz kahraman ilan edildi. Eğer o gün o pembe ayakkabıyı fark etmese, eski bakıcıyı metruk evden çıkarken görmese ve kapımızı çalmasa, belki de başka çocuklar da aynı korkuyu yaşayacaktı. Bazen bir çocuğun kurduğu tek bir cümle, yetişkinlerin aylarca göremediği gerçeği ortaya çıkarır. O günden sonra Elif bana ne hissederse hissetsin, ne kadar küçük görünürse görünsün mutlaka anlatmasını öğrettim. Çünkü anladım ki çocuklar bazen korkularını açıkça ifade edemezler; sadece yardım beklerler. Ve ben hayatım boyunca tek bir şeyi asla unutmayacağım: Bir annenin sezgisi önemliydi, ama o gece kızımı gerçekten kurtaran şey, yaşlı bir komşunun dikkatle bakmayı ve sessiz kalmamayı seçmesiydi.