-
- Yarından itibaren herkese bu bebeğin senin olduğunu söyleyeceğiz.” Annem Belgin, bu cümleyi marketten ekmek almamı ister gibi sakin bir sesle söyledi. Yirmi yaşındaydım ve Ankara’daki bir devlet üniversitesinde hukuk okuyordum. Hayatımda ilk kez geleceğimin gerçekten bana ait olduğuna inanıyordum. Ablam Aslı’nın odasında, açık mavi bir battaniyeye sarılmış yeni doğmuş bir bebek uyuyordu. Aslı bir gün önce İstanbul’daki özel bir hastanede doğum yapmış, sabah erkenden bavullarını hazırlayıp Londra yerine İzmir’e gitmek üzere uçağa binmişti. Ailem, onun seçkin bir iş programına katılacağını söylüyordu. “Bu çocuk benim değil!” diye bağırdım. “Eğitimimi bırakıp onun sorumluluğunu üstlenmeyeceğim.” Annem bileğimi sıkıca kavradı. “Aslı’nın parlak bir geleceği var. Sen okuluna ara verirsin, hamileliğini gizlediğini söylersin ve bebeğe bakarsın.” Babam Vedat, kapının yanında sessizce duruyor, gözlerini yerden kaldırmıyordu. “Peki benim geleceğim ne olacak?” diye sordum. Annem gözlerini devirdi. “Ela, her şeyi büyütme. Aslı her zaman daha çalışkan ve başarılıydı. Sana da ileride uygun bir eş buluruz.” Çocukluğumuzdan beri düzen böyleydi. Aslı özel dersler, pahalı kıyafetler ve tatillerle büyürken bana onun kullanmadığı eşyalar kalırdı. Üstelik yaptığı hataların sonuçlarını da çoğu zaman ben taşırdım.
-
- “Bebeğin babası kim?” diye sordum. Annemin yüzü aniden sertleşti. “Bu seni ilgilendirmez.” Bu savunmacı cevap, gerçeğin çok önemli olduğunu gösteriyordu. O gece Aslı’nın odasını araştırdım. Bebek çantasının alt bölümünde kilitsiz bir telefon buldum. Mesajlar yalnızca “D.R.” harfleriyle kayıtlı bir kişiye aitti. Bir mesajda Aslı şöyle yazmıştı: “Bebek erkek olursa aile vakfının bütün miras şartları değişiyor. Belgeleri inceledim.” Profil fotoğrafındaki kişi, Türkiye’nin en güçlü yatırım gruplarından birinin yöneticisi olan Deniz Rota idi. Başka bir mesajda Deniz ona özel şirket belgelerine erişmemesini söylüyordu. Aslı ise bebeğin aile serveti üzerindeki etkisini öğrendiğinde kendisini arayacağını yazmıştı. Ablam utançtan kaçmamıştı. Her adımı planlamıştı. Ertesi sabah kimlik belgelerimi, birkaç kıyafetimi ve bütün birikimimi sırt çantama koydum. Bebeği kucağıma alıp evden çıktım ve taksiye bindim. “İstanbul’daki Rota Yatırım Grubu merkezine gidiyoruz,” dedim. Şirketin yüksek cam binasında güvenlik görevlileri randevum olmadığı için beni içeri almak istemedi. Battaniyeyi hafifçe açıp bebeği gösterdim. “Deniz Rota’ya oğluyla burada beklediğimi söyleyin.” Beş dakika sonra şirketin en üst katındaki geniş ofisteydim. Deniz soğuk bir ifadeyle, “Benden para mı istiyorsun?” diye sordu. “Hayır,” dedim. “Ailem bu bebeği kullanarak hayatımı yok etmeye çalıştı. Çocuğun gerçek babasının sorumluluk almasını istiyorum.” Mesajları gösterdim ve babalık testi talep ettim. Tam o sırada telefonuma annemden peş peşe mesajlar geldi. “Bebeği hemen geri getir. Yoksa polisi arayıp onu kaçırdığını söyleyeceğiz.” Deniz mesajı kaydetmemi istedi. Bir süre sonra şirket avukatı içeri girerek ailemin sosyal medyada paylaşım yaptığını açıkladı. Annem evimizin önünde ağlayarak benim yeni doğmuş bebeği kaçırdığımı söylüyor, eski bir fotoğrafımı kullanarak beni dengesiz ve tehlikeli biri gibi gösteriyordu. Kendimi savunmak istedim ancak Deniz beklememi söyledi. “Bu plan düşündüğümüzden daha önce başlamış olabilir.” Özel bir klinikte yapılan test, bebeğin yüzde 99,99 ihtimalle Deniz’in oğlu olduğunu doğruladı. Aynı sırada şirket araştırmacıları Aslı’nın son altı ay boyunca Rota Grubu’nun varlık yönetimi bölümünde staj yaptığını ve aile vakfına ait gizli belgeleri indirdiğini tespit etti. Deniz’in annesi Melek Rota, bebeğin doğumunun şirketin milyarlarca liralık yönetim ve miras yapısını değiştirdiğini açıkladı. Artık her şey açıktı. Ailem bir hamileliği gizlemeye çalışmıyordu. Bebeği kullanarak Rota ailesinden şirket koltuğu, taşınmazlar ve büyük miktarda para almaya hazırlanıyordu. Beni ise bu planın sorumluluğunu üstlenecek kişi hâline getirmek istiyorlardı. Polis, ailemin kaçırma ihbarı üzerine şirkete geldi. Ancak evdeki güvenlik kameraları gerçeği kaydetmişti. Görüntülerde annem bebeği yatağıma bırakıyor ve şöyle diyordu: “Yarından itibaren bu çocuğun Ela’nın olduğunu söyleyeceğiz. Aslı fırsatını kaybetmeyecek.” Babam, belgelerin ne olacağını sorduğunda annem, “Aslı onları güvenli bir yerde saklıyor. Rota ailesiyle anlaşınca bebeği geri alacağız,” diyordu. Kaçırma şikâyeti hemen kapatıldı. Aynı gece Aslı görüntülü arama yaptı. İstanbul’dan uzak bir oteldeydi ve son derece sakin görünüyordu. Şirket yönetiminde kalıcı bir koltuk, değerli bir mülk ve yüz milyon dolarlık bir fon talep etti. Aksi hâlde Rota ailesinin geçmişteki mali usulsüzlüklerini açıklayacağını söyledi. Deniz taleplerini reddetti. Ertesi sabah Aslı belgeleri basına sızdırdı. Şirket hisseleri düştü ve büyük bir kriz başladı. Fakat Deniz gerçeği saklamak yerine bağımsız denetim başlattı, bütün kayıtları yetkililere teslim etti ve geçmişteki usulsüzlüklerin araştırılacağını açıkladı. Bu dürüstlük, şirketi zamanla yeniden ayağa kaldırdı. Aslı ise sahte kimlikler, izinsiz veri erişimi, mali tehdit ve şirket belgelerini satmaya çalışma suçlamalarıyla yurt dışında yakalandı. Annem ile babam da sahte ihbar ve mali planı gizlemeye yardım ettikleri için yargılandı. Annem daha sonra beni ziyaret etti. Fakat özür dilemek için değil, ifademi değiştirerek kendilerini kurtarmamı istemek için gelmişti. “Biz senin aileniz,” dedi. “Hayır,” dedim. “Siz her zaman Aslı’nın ailesiydiniz. Beni yalnızca onun hatalarını taşımam için kullandınız.” “Bunca yıl senin için yaptıklarımızdan sonra mı?” “O zaman benim için yaptığınız ve Aslı’yla kıyaslamadığınız tek bir şey söyleyin.” Cevap veremedi. Kapıyı yüzüne kapattığımda suçluluk değil, büyük bir huzur hissettim. Deniz bebeğin velayetini aldı ve ona Umut adını verdi. Bebeğine bakmayı öğrenirken şirket raporlarından çok biberon talimatlarını okumaya başladı. Bir süre sonra bana hukuk eğitimimi tamamlamam için burs teklif etti. Önce reddettim. Bebeği para için getirdiğimi düşünmesini istemiyordum. Sonunda tek şartla kabul ettim. Burs sadece bana verilmeyecekti. Ailesi yüzünden eğitimini bırakmak zorunda kalan gençlere de her yıl destek sağlanacaktı. Program önce otuz öğrenciyle başladı, yıllar içinde yüzlerce kişiye ulaştı. Dört yıl sonra mezuniyet törenimde adım okunduğunda ön sıradan küçük bir ses yükseldi: “Bu benim Ela teyzem!” Dört yaşındaki Umut sandalyesinin üzerinde ayağa kalkmış, bütün gücüyle alkışlıyordu. Törenden sonra yanıma koşarak çiçekleri uzattı. “Babam seni beni kurtaran kişi olarak anlatıyor,” dedi. Diz çöküp ona sarıldım. “Biz birbirimizi kurtardık,” dedim. “Kimden?” “Başkalarının bizim için seçtiği hayatlardan.” O an annemin yıllar önce söylediği sözün yalnızca bir kısmında haklı olduğunu anladım. O bebek gerçekten geleceğimi değiştirmişti. Fakat beni hayallerimden vazgeçmeye zorlamamıştı. Tam tersine, kendi hayatımı geri alacak cesareti vermişti. SON