Benim eşim olmanı istiyorum.

Teresa kabul etti.

Düğün hazırlıkları onu tamamen sardı. Yeni şehir, sıcak hava, lüks ev, hizmetçiler, şoförler, güvenlik. Her şey bir doğu masalı gibi

görünüyordu.

Düğünden bir gün önce kına gecesi vardı. Her iki ailenin kadınları bir odada toplandı.

Teresa’nın elleri ve ayakları desenlerle süslendi,

şarkılar söylendi ve evlilik, sabır ve eş rolü

hakkında fısıldanan öğütler verildi. Biraz

gergindi ama bunu önemli gün öncesi heyecana

bağladı.

Düğün mükemmel geçti. Beyaz elbise, altın, müzik, yüzlerce davetli. Eşiyle yan yana duruyordu ve hissediyordu: işte bu onun yeni hayatı.

Ama ertesi sabah Teresa artık hayatta değildi. İlk başta herkes buna bir kaza denildi. Sonra – ani bir sağlık bozulması. Belgeler çok hızlı düzenlendi. Çok hızlı.

Ebeveynlere ancak cenazeden sonra bilgi verildi.

Ve ancak gerçeği öğrenmeye çalıştıklarında herkesin dehşete düştüğü şey ortaya çıktı… Misafirler dağıldıktan sonra Teresa kocasının yatak odasına değil, ayrı bir odaya götürüldü. Orada onun ailesinden birkaç yaşlı kadın bekliyordu. Sanki günlük bir şeymiş gibi sakin bir şekilde konuşuyorlardı.

Kendisinden, ailelerinde gelinlerin saflığını ve itaatkarlığını doğrulayan eski bir törenin bulunduğu açıklandı. Düğün hemen ardından gerçekleştirilen ve reddedilemeyen bir tören. Teresa’ya bunun bir onur olduğu söylendi. Hep böyle olmuştur.

O, ne fiziksel ne de psikolojik olarak hazır olmadığı bir ritüele katılmaya zorlandı.

Neredeyse hemen kötü hissetti. Kalbi yük ve yoğun strese dayanamadı.

Ambulans çok geç geldi. Sabah Teresa ölmüştü.

Belgelerde: “doğal ölüm nedeni” yazıyordu. Hiçbir kontrol yok. Hiçbir soruşturma yok. Ebeveynlere ancak cenazeden sonra bilgi verildi. Ve sorular sormaya ve ısrar etmeye başladıklarında, sessizce şöyle söylendi:

– Bunlar bizim geleneklerimiz. O ailenin bir

parçası oldu ve kabul etti.

Kocanın ailesi için bu bir ritüeldi. Teresa’nın ebeveynleri için ise, kızlarını kaybetmelerine neden olan bir aptallıktı.