Kayınvalidem Beni Evden Kovdu… Ama Kira Sözleşmesindeki Tek İsim Benimkindi

DOLAR

Alış: 47.48

Satış: 47.67

EURO

Alış: 54.73

Satış: 54.95

GBP

Alış: 63.74

Satış: 64.21

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 23.07.2026

Kayınvalidem Beni Evden Kovdu… Ama Kira Sözleşmesindeki Tek İsim Benimkindi

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Bölüm 1: Kira Sözleşmesi Kayınvalidem, torununun bebeği doğmadan önce evden ayrılmam gerektiğini söyledi. Ne tartıştım ne yalvardım ne de kendimi savunmaya çalıştım. Sadece sessizce kabul ettim. Ama ertesi gün nakliye ekibi yıllardır eşimin ailesinin kullandığı neredeyse tüm eşyaları evden çıkardıktan sonra onlara sakin bir şekilde dönüp şunu söyledim: “Bundan sonra aylık 320 bin liralık kirayı artık siz ödeyeceksiniz.” Ses tonum, beni artık bu evde istemediğini söylerken kayınvalidem Nermin Hanımın kullandığı kadar soğuktu. “Yarın bu evden ayrıl,” demişti. “Torunum Can baba olacak. Artık burada sana ihtiyaç yok.” O akşam İstanbul’un Nişantaşı semtindeki lüks dairemizin yemek masasında otururken hayatım tek bir cümleyle silinmişti. “Evden gitmemi mi istiyorsunuz?” diye sordum. “Evet Seda,” dedi. “Can ve eşi Elif, çocuklarıyla burada gerçek bir aile kuracak.” Gerçek aile… İşte canımı en çok acıtan söz buydu. On iki yıldır kayınvalidemin oğlu Murat ile evliydim. Sekiz yıl boyunca aynı çatı altında yaşadık. Sürekli ince imalar, küçümseyici sözler ve sahte nezaketin arkasına gizlenmiş davranışlara maruz kaldım. Çocuk sahibi olamadığım için beni hiçbir zaman tam anlamıyla aileden saymadı. Yirmi yedi yaşındayken geçirdiğim ciddi bir sağlık sorunu nedeniyle anne olamamıştım. O günden sonra gözünde eksik bir insandım. Can ise Murat’ın ilk evliliğinden olan oğluydu. Onunla güçlü bir bağ kurabilmek için yıllarca çabaladım. Derslerine yardım ettim. Okul toplantılarına gittim. Doğum günlerini hiç unutmadım. Sevdiği kahvaltılıkları sürekli evde bulundurdum. Fakat kayınvalidem hep aramıza girdi. Can’a yıllarca benim onu istemediğimi, evden göndermeye çalıştığımı söyledi. Oysa gerçek bambaşkaydı. Kimsenin bilmediği çok önemli bir sır vardı. Herkes Murat’ın bu lüks hayatı finanse ettiğini sanıyordu. Aslında son dört yıldır evin bütün kirasını ben ödüyordum. Her ay hesabımdan düzenli olarak yüz binlerce lira çıkıyordu. Çünkü Murat’ın şirketi sessizce iflasın eşiğine gelmişti. Ben özel bir hastanede ilaç geliştirme uzmanı olarak çalışıyor, ek nöbetler alıyor ve aileyi ayakta tutuyordum. Murat benden tek bir şey istemişti. “Bunu anneme söyleme.” Ben de onu sevdiğim için kabul etmiştim. Kayınvalidem beni evden çıkardığı gün yalnızca şu soruyu sordum. “Murat’ın bundan haberi var mı?” Cevabı her şeyi anlatıyordu.

: “O gerekeni biliyor.” O gece kız kardeşim Zehra’nın evine gittim. Bir avukatla görüştük. Avukat bana tek bir soru sordu. “Kira sözleşmesi kimin üzerine?” “Yalnızca benim.” İşte her şeyi değiştiren cevap buydu. Ertesi sabah taşınma başladı. Evde bulunan koltuklar… Yemek masası… Halılar… Televizyonlar… Kütüphaneler… Aydınlatmalar… Kısacası satın aldığım her şeyi götürdüm. Çünkü hepsinin faturası benim adıma kesilmişti. Kayınvalidem büyük bir öfkeyle bağırdı. “Bu masa benim!” “Hayır. 2019 yılında ben satın aldım.” Murat ise sadece izliyordu. On iki yıllık evliliğimiz boyunca ilk kez gerçekten yalnız olduğumu hissettim. Beni durdurmaya çalışmadı. Kalmamı istemedi. En çok canımı acıtan da buydu. O sırada Can ile hamile eşi Elif de odalarından çıktı. Onlara kızmıyordum. Onlar da birçok gerçeği bilmiyordu. Ev neredeyse tamamen boşaldığında son kez konuştum. “Bundan sonra kirayı siz ödeyeceksiniz.” Herkes donup kaldı. Çünkü yalnızca kira sözleşmesinde benim ismim vardı. Murat’ın kredi notu yetersiz olduğu için evi yıllar önce tek başıma kiralamıştım. Üstelik sözleşmeyi de yenilemeyecektim. İki ay sonra herkes bu evi boşaltmak zorundaydı. Ben ayrılırken Murat’a bir zarf bıraktım. İçinde üç şey vardı. Kira sözleşmesi. Sözleşmeyi yenilemeyeceğime dair resmi belge. Ve Can’ın yıllar önce katıldığı bilim fuarında çektiğim fotoğraf. Arkasında tek bir cümle yazıyordu. “Her etkinliğine geldim. Sana neden gelmediğimi söylediklerini bir gün mutlaka sor.” Sonrasında boşanma süreci başladı. Murat itiraz etmedi. Dokuz ay sonra evliliğimiz resmen sona erdi. Aradan aylar geçti. Bir gün telefonum çaldı. Arayan Can’dı. Fotoğrafı bulmuştu. Yıllarca bana anlatılanların yalan olduğunu öğrenmişti. Kayınvalidesi ona benim kendisini istemediğimi söylemişti. Oysa ben her zaman yanında olmaya çalışmıştım. Bir kafede buluştuk. Uzun uzun konuştuk. Çocukken duyduğu bütün yalanları anlattı. Benden özür diledi. Ben de onu suçlamadım. Çünkü gerçekleri yıllarca saklayan o değildi. Zamanla ilişkimiz güçlendi. Can üniversiteyi başarıyla bitirdi. Meslek olarak benim alanıma yakın bir mühendislik dalını seçmişti. Mezuniyet töreninde beni de davet etti. Kayınvalidesi ise artık onun hayatında yoktu. Çünkü gerçekleri öğrendiğinde onunla bağlarını kendi isteğiyle koparmıştı. Ben ise İstanbul’da kendime ait küçük ama huzurlu bir eve taşındım. Eski evden getirdiğim büyük yemek masası hâlâ salonun ortasında duruyor. Belki eve büyük geliyor ama bana her baktığımda önemli bir gerçeği hatırlatıyor. İnsan bazen yıllarca sessiz kalarak başkalarının yazdığı hikâyeye inanabiliyor. Ben de öyle yaptım. Fedakârlığı sevgi sandım. Sessizliği sadakat sandım. Oysa gerçek çok farklıydı. İnsan kendi değerini korumadığı sürece başkalarının ona değer vermesini bekleyemez. Yıllarca herkes Murat’ın evi geçindirdiğine, kayınvalidemin evin sahibi gibi davrandığına ve benim sadece şanslı biri olduğuma inandı. Bir sabah taşınma kamyonu kapıya geldiğinde ben artık o hikâyeye inanmayı bıraktım. Bugün Can her ayın ilk pazar günü beni ziyaret ediyor. Yanında artık küçük kızı da geliyor. Bir gün kızı bana dönüp, “Sen kimsin?” diye sordu. Can hiç düşünmeden gülümsedi. “Bu, **Seda teyzen. Benim katıldığım bütün bilim fuarlarına gelen kişidir.” O an yıllarca verdiğim emeğin boşa gitmediğini anladım. Bazen tek bir doğru cümle, yıllarca anlatılan bütün yanlış hikâyeleri sessizce sona erdirir.

Haberin Devamı

Kayınvalidem Beni Evden Kovdu… Ama Kira Sözleşmesindeki Tek İsim Benimkindi

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Gülmekten bittim bu fıkraya