Bölüm 1: Kira Sözleşmesi

Kayınvalidem, torununun bebeği doğmadan önce evden ayrılmam gerektiğini söyledi.

Ne tartıştım ne yalvardım ne de kendimi savunmaya çalıştım. Sadece sessizce kabul ettim.

Ama ertesi gün nakliye ekibi yıllardır eşimin ailesinin kullandığı neredeyse tüm eşyaları evden çıkardıktan sonra onlara sakin bir şekilde dönüp şunu söyledim:

“Bundan sonra aylık 320 bin liralık kirayı artık siz ödeyeceksiniz.”

Ses tonum, beni artık bu evde istemediğini söylerken kayınvalidem Nermin Hanımın kullandığı kadar soğuktu.

“Yarın bu evden ayrıl,” demişti. “Torunum Can baba olacak. Artık burada sana ihtiyaç yok.”

O akşam İstanbul’un Nişantaşı semtindeki lüks dairemizin yemek masasında otururken hayatım tek bir cümleyle silinmişti.

“Evden gitmemi mi istiyorsunuz?” diye sordum.

“Evet Seda,” dedi. “Can ve eşi Elif, çocuklarıyla burada gerçek bir aile kuracak.”

Gerçek aile…

İşte canımı en çok acıtan söz buydu.

On iki yıldır kayınvalidemin oğlu Murat ile evliydim. Sekiz yıl boyunca aynı çatı altında yaşadık. Sürekli ince imalar, küçümseyici sözler ve sahte nezaketin arkasına gizlenmiş davranışlara maruz kaldım.

Çocuk sahibi olamadığım için beni hiçbir zaman tam anlamıyla aileden saymadı.

Yirmi yedi yaşındayken geçirdiğim ciddi bir sağlık sorunu nedeniyle anne olamamıştım.

O günden sonra gözünde eksik bir insandım.

Can ise Murat’ın ilk evliliğinden olan oğluydu.

Onunla güçlü bir bağ kurabilmek için yıllarca çabaladım.

Derslerine yardım ettim.

Okul toplantılarına gittim.

Doğum günlerini hiç unutmadım.

Sevdiği kahvaltılıkları sürekli evde bulundurdum.

Fakat kayınvalidem hep aramıza girdi.

Can’a yıllarca benim onu istemediğimi, evden göndermeye çalıştığımı söyledi.

Oysa gerçek bambaşkaydı.

Kimsenin bilmediği çok önemli bir sır vardı.

Herkes Murat’ın bu lüks hayatı finanse ettiğini sanıyordu.

Aslında son dört yıldır evin bütün kirasını ben ödüyordum.

Her ay hesabımdan düzenli olarak yüz binlerce lira çıkıyordu.

Çünkü Murat’ın şirketi sessizce iflasın eşiğine gelmişti.

Ben özel bir hastanede ilaç geliştirme uzmanı olarak çalışıyor, ek nöbetler alıyor ve aileyi ayakta tutuyordum.

Murat benden tek bir şey istemişti.

“Bunu anneme söyleme.”

Ben de onu sevdiğim için kabul etmiştim.

Kayınvalidem beni evden çıkardığı gün yalnızca şu soruyu sordum.

“Murat’ın bundan haberi var mı?”

Cevabı her şeyi anlatıyordu.