Kadın boşanma belgelerini sessizce imzaladı

DOLAR

Alış: 46.39

Satış: 46.58

EURO

Alış: 52.68

Satış: 52.89

GBP

Alış: 61.03

Satış: 61.48

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 25.06.2026

Kadın boşanma belgelerini sessizce imzaladı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Boşanma evrakları daha matbaadan yeni çıkmışken, kocam platin kredi kartını ağır meşe masanın üzerinden, sanki başıboş bir köpeğe yemek kırıntıları atıyormuş gibi fırlattı. Kart cilalı yüzeyde kaydı ve toplantı odasının sert floresan ışıkları altında parıldayarak parmak uçlarımdan sadece birkaç santim ötede durdu. Bir an için odadaki hiç kimse tek kelime etmeye cesaret edemedi. Bunun nedeni, Kenton Stanley’nin acımasızlığından gerçekten şok olmuş olmaları değildi; zira bu, son bir yıldır onun en sevdiği aksesuar haline gelmişti, bileğindeki sınırlı sayıda üretilmiş saat kadar kibirle parlatılıp takılıyordu. Sessizlik, hasta ve aç bir beklentiden doğmuştu; insanların aşağılanmanın bir tür öğleden sonra eğlencesi haline geleceğine inandıkları zaman yarattıkları türden bir atmosferdi. Kenton deri koltuğuna yaslandı ve gergin, küçümseyici bir gülümsemeyle, “Al bakalım Elise,” dedi, sesi sahte bir sempatiyle doluydu. “Bu parayla bir iki ay boyunca, belki de senin ait olduğun, pencerelerinde demir parmaklıklar olan, tehlikeli bir mahalledeki küçük bir kiralık evi karşılayabilirsin. Hayatımın iki yılını boşa harcadığın için tazminat olarak kabul et bunu.” Bianca pencere pervazından, gizlemeye bile zahmet etmediği bir kahkaha attı. Uzun, ince bacaklarından birini diğerinin üzerine attı ve telefonundan başını kaldırıp, iktidara yakınlığı iktidara sahip olmakla karıştıran insanlarda görülen türden bir kendini beğenmişlikle dudaklarını büzdü. Kenton yasal evraklarla uğraşmadan çok önce, aylar önce evliliğimizin duygusal alanını işgal etmeye başlamıştı ve şimdi bu algılanan zaferini pahalı, bayıcı bir parfüm gibi üzerinde taşıyordu.

: Bianca bana bakmadan, “Sanırım tamamen şokta,” dedi. “Zavallı kadın muhtemelen mutfakta sessizce ağlayıp et yemeği pişirmenin böyle bir evliliği kurtarmaya yeteceğini sanıyordu.” Kredi kartına baktım ama dokunmayı reddettim. Kulenin kırk ikinci katındaki konferans salonu, eski deri, bayat gurme kahve ve ezici bir sabırsızlık kokuyordu. Yağmur, Bianca’nın arkasındaki devasa, yerden tavana pencerelerden damlayarak Seattle’ın silüetini gri, tanınmaz bir bulanıklığa dönüştürüyordu. Bu telaşlı bulanıklığın altında bir yerlerde, trafik şehir merkezindeki sokaklarda ağır ağır ilerliyor, milyonlarca hayat, çok yukarıdaki bir odada bir evliliğin daha sistematik olarak yok edildiğinden habersiz devam ediyordu. Kenton, özellikle herkesin kendini önemli ölçüde daha küçük hissetmesini sağlamak için tasarlanmış, yüksek katlı ve geniş manzaralı bu gibi yerleri severdi. Bu odayı büyük bir özenle seçmişti çünkü ortamın kendisinin de hakarete ortak olmasını istiyordu. Solumda, Kenton’ın boşanma avukatı Bay Brown oturuyordu; kömür rengi takım elbisesinin içinde hafifçe terliyordu, belli ki çok pahalıydı, bu kadar gergin görünmesi şaşırtıcıydı. Yanında, tek işi yasal belgeleri ilerletmek ve bir insanın hayatını mahvetmenin sadece sıkıcı bir idari işmiş gibi davranmak olan genç bir avukat yardımcısı oturuyordu. Odanın en ucunda, koyu renkli ahşap büfenin yanında, binaya girdiğimden beri bir kez bile selam vermediğim, ütülü gri bir takım elbise giymiş bir adam oturuyordu. Köşede sessizce duran adamdan başka kimse endişelenmiş gibi görünmüyordu, ama Kenton gibi adamların güzelliğinin bir parçası da buydu. Kibirleri sürekli olarak çevrelerindeki dünyayı şekillendiriyordu, bu yüzden anlatmak istedikleri öyküye uymayan bir şey varsa, onu görmeyi bırakıyorlardı. Kenton ellerini başının arkasına koydu ve abartılı bir sıkıntıyla iç çekti. “Elise, şu evrakları imzala ve bunu gereğinden fazla uzatmayalım, çünkü sen her zaman olay çıkarmaktan nefret etmişsindir.” Onun bu varsayımına neredeyse gülümsedim. Bir zamanlar sahnelerden nefret ettiğim konusunda kesinlikle haklıydı; çünkü hayatım boyunca yüksek seslerden, kamuoyu önünde utanmaktan ve sosyal zulmün ucuz tiyatrosundan kaçınmıştım. Kimse gerçeği söylemeye hazır olmadan önce duymasın diye odalarda sessizce hareket etmeyi öğrenerek büyümüştüm, ama Kenton iki yıl boyunca sessizliğimi doğuştan gelen bir zayıflıkla karıştırmıştı. Sessizliğin ve zayıflığın tamamen farklı iki şey olduğunu anlamamıştı ve şimdi cehaletinin bedelini ödeme zamanı gelmişti. Uzandım ve ağır dolma kalemi aldım. Bianca memnuniyetle hafifçe mırıldandı ve Kenton’ın sırıtışı yırtıcı bir zevkle genişledi. Bay Brown boğazını temizledi ve son sayfayı bir santim daha yaklaştırdı, sanki zaten tamamen yaşanmaz hale getirilmiş bir hayattan vazgeçmem için hâlâ cesaretlendirmeye ihtiyacım varmış gibi davranıyordu. Hepsi bunun benim teslimiyetim olduğunu düşündü ve bu, tüm bu çilenin en komik kısmıydı. İki yıl önce, Kenton’la ilk kez sakin bir semtteki küçük bir kahve dükkanında tanıştığımda, gizli bir hazine keşfettiğine inanıyordu. Çevresindeki herkese hikayeyi böyle anlatıyordu çünkü kurtarma dilini seviyordu, bu onu bir kahraman gibi gösteriyordu. Ben ise sabahları bir kafede çalışan, annemin kızlık soyadıyla akşam derslerine giden ve kimsenin eski zenginlikle ilişkilendiremeyeceği mütevazı bir dairede yaşayan sessiz bir genç kadındım. Sade kıyafetler giyer, pahalı takılardan kaçınır ve konuşmaktan çok dinlerdim. Kenton önce yüzümü, sonra da kendimi tutmamı ve nihayetinde onu asla odadaki en önemli kişiymiş gibi görmediğimi fark etmişti. Bu bile onu anında saplantılı hale getirmişti. Kenton gibi erkekler gizeme o kadar da ilgi duymazlar, aksine ondan derinden rahatsız olurlar. Bir kadını anında çözemedikleri anda, kadının hayranlıklarını gizlediğini varsayarlar; bu yüzden toplantılardan sonra sırf istemediği kahveyi almak için oyalanmaya başladı. Samimi görünmeyecek kadar cilalı sorular sordu ve tepkilerimi, tıpkı bir borsacının iniş çıkışlı bir borsa grafiğini izlemesi gibi izlerken kendi şakalarına gereğinden fazla güldü. İlk başta onu tamamen yorucu buldum. Sonra, mantığıma aykırı olsa da, kısa ve anlık parıltılarla onu çekici buldum. Enerjik, hırslı ve kurmayı planladığı gelecekteki imparatorluk konusunda neredeyse silahsızlandırıcı derecede açık sözlüydü. Teknoloji şirketi VisionCore o zamanlar henüz bir dev değildi ama hızla yükseliyordu. Yenilik ve pazarın bozulması hakkında bazı erkeklerin din hakkında konuştuğu gibi konuşuyordu; karmaşık sırlarla çevrili bir hayatın ardından insana güven veren bir kesinlik duygusu yayıyordu. Daha akıllı davranmalıydım, babam da kesinlikle öyle düşünüyordu. Ailemizin dağlardaki malikanesinin terasında kahvaltıda ona ilk kez Kenton’dan bahsettiğimde, bana baktı ve şöyle dedi: “Kendini servetiyle tanıtan bir adam ya güvensizdir, ya tehlikelidir, ya da çoğu zaman ikisi birdir.” Ben de bunu gülerek geçiştirmiş ve onu aşırı dramatik bulmuştum. Babam Nolan Sherman, Kenton’ın şu anda taptığı şehrin silüetinin yarısını inşa etmişti. Kelimenin tam anlamıyla değil, ama bazen öyle hissettiriyordu. Gayrimenkul, altyapı, otelcilik ve özel sermaye onun alanlarıydı ve Sherman adı, karanlık suyun altındaki bir akıntı gibi, üst düzey iş çevrelerinin mekanizmasında sessizce ilerliyordu. Babam, tanıtımdan çok kontrolü tercih ederdi ve nadiren röportaj verirdi çünkü zenginliğin alkışa ihtiyaç duymadığı zaman en güçlü olduğuna inanıyordu. Ben onun tek çocuğuydum, ancak halk bunu bilmiyordu. Bu sır, annem ben küçükken öldükten sonra başlamıştı; Kenton’ın sandığı gibi doğum sırasında değil, magazin basınının grotesk bir karnavala dönüştürmeye çalıştığı özel bir uçak kazasında ölmüştü. Babam, kamuoyunun ilgisinin acımıza ne yaptığını görmüş ve beni spot ışıklarından uzak tutmaya kesin bir karar vermişti. Farklı isimlerle yeni okullara gittim, saraylar yerine apartmanlarda yaşadım ve o kadar gizli bir güvenlik önlemi aldım ki, desenleri fark edecek yaşa gelene kadar neredeyse hiç fark etmedim. On sekiz yaşıma geldiğimde, sade giyinip başımı öne eğerek şehrin büyük bir bölümünde tanınmadan dolaşabiliyordum ve üniversiteye başladıktan sonra bile bu şekilde yaşamaya devam etmeyi seçtim çünkü bu bana babamın dünyasının asla veremeyeceği bir şey, yani gerçeği veriyordu. Erkekler soyadımı bilmeden benimle tanıştıklarında gerçek yüzlerini çok çabuk belli ediyorlardı. Bazıları küçümseyici davranıyor, bazıları sıradan bir kızı kurtarmanın heyecanıyla flört ediyor, bazıları ise beni tamamen görmezden geliyordu; ama çok azı bana gerçekten bir insan gibi davrandı. Babam hiçbir zaman müdahale etmedi, ancak her şeyi yakından izledi çünkü bunu gerekli bir eğitim olarak görüyordu. Ardından Kenton geldi. Babam, her zaman yaptığı gibi, ikinci randevumuzdan önce onu araştırdı. Her zamanki şeyleri buldu: liderlik zannedilen saldırganlık, büyüme projeksiyonlarının ardına gizlenmiş borç ve yatırımcıları vizyon sunumlarıyla ve özenle işlenmiş özgüvenle baştan çıkarma yeteneği. Suç teşkil eden bir şey yoktu, onunla görüşmemi engelleyecek kadar ciddi bir şey yoktu, ama onu savunduğum her seferinde babamın çenesinin kasılmasına yetecek kadar şey vardı. Gergin bir akşam yemeği sırasında bir keresinde, “O kusursuz değil,” demiştim. “Dolu bir silah da öyle değil,” diye yanıtladı babam kuru bir şekilde. “Bu onu dekoratif bir eşya yapmaz.” Yine de kendi yolumu seçmeme izin verdi. Aramızdaki anlaşma buydu. Yıllarca servetimizin etrafında dolaşan yırtıcılardan beni korumuştu, ama karşılığında korumayı bir hapishaneye dönüştürmeyi reddetti. Başka bir isim altında yaşamak ve dünyanın samimiyetini test etmek istiyorsam, bu benim hakkımdı. Basitliğimi seçenek eksikliğiyle karıştıran bir adamla çıkmak istiyorsam, bu da benim hakkımdı. Tavsiye verecek, izleyecek ama kontrol etmeyecekti. Bu yüzden Kenton’la sessizce, yasal olarak ve kim olduğumu açıklamadan evlendim. Hikayenin bu versiyonunu çok sevdi. Girişimci prensin, mütevazı, minnettar ve kalbi iyilik dolu bir kadınla evlenmesi. İlk altı ay boyunca, oldukça inandırıcı bir şekilde bağlılık gösterdi. Bana çiçekler aldı, beni “dengeleyici gücüm” olarak adlandırdı ve arkadaşlarına, tanıdığı o sosyal statü peşinde koşan kadınlara benzemediğim için hayatında verdiği en iyi karar olduğumu söyledi. Her iltifatın içinde, nefret ettiği hayali bir kadın sınıfına yönelik küçük bir hakaret vardı ve o zamanlar bunu aptalca bir şekilde kırılganlık sandım. Sonra VisionCore daha hızlı büyümeye başladı. Büyümeyle birlikte yatırımcılar, panel tartışmaları, röportajlar, gala davetleri, strateji yemekleri, daha uzun çalışma saatleri ve daha keskin ruh halleri geldi. Kenton’ın şefkati kenarlarından incelmeye başladı ve kaybolan ilk şey merakıydı. Ne düşündüğümü sormayı bırakıp ne düşünmem gerektiğini açıklamaya başladı. Katılmak bile istemediğim bir akşam yemeğinde şarap kadehini nasıl tuttuğumu düzeltti. Bir keresinde, bir girişim sermayecisinin karısının nazik göründüğünü söylediğimde hafifçe ama yeterince hafif olmayan bir şekilde güldü. “Sadece kibar davranıyor,” dedi daha sonra arabada. “Aralarında çok büyük bir fark var. Bu odaların aslında nasıl işlediğini öğrenmeniz gerekiyor.” Karanlık pencereye döndüm ve şehrin ışıklarının gözümüzün önünden geçip gitmesini izledim. Yüzümdeki o saf farkındalık ifadesini hiç fark etmedi. Kaybolan ikinci şey ise minnettarlığıydı. Eskiden, eve gergin ve aşırı kafeinli geldiğinde orada olduğum için bana teşekkür ederdi. Daha sonra, varlığım, mobilya veya iyi bir aydınlatma gibi, ortamın bir parçası haline geldi. Doğru şekilde düzenlendiğinde hoş, ancak bağımsız ihtiyaçlarını ortaya koyduğunda son derece sinir bozucu bir şeydi. Halk önünde benden sanki kendi alçakgönüllülüğünün kanıtıymışım gibi bahsetmeye başladı, insanlara karısının onu ayakları yere basan biri olarak tuttuğunu söylerken, özel olarak benim fikirlerimi naif olarak nitelendiriyordu. Benim kim olduğumdan çok, sembolize ettiğim şeyi seviyordu. Ortaya çıkan üçüncü şey Bianca’ydı. Başlangıçta sadece bir asistandı, çok verimli, çok düzgün ve her zaman elinde bir tablet ve profesyonel olmaktan çok uzak bir gülümsemeyle Kenton’ın yanında dolaşıyordu. Değişimi ondan önce, ya da belki de kendisi bile itiraf etmeye istekli olmadan önce fark ettim. Gece yarısından sonraki mesajlar, aramızdaki şakalar, Bianca’nın bana bir eş gibi değil de, rahatsız edici bir yer tutucu gibi bakışı… Kenton, bunları inkar etmekten sıkılana kadar, hayal gördüğümü ısrarla söyledi. O zamana kadar, duygusal ilişki çoktan acımasız bir stratejiye dönüşmüştü. Gerçeği rujdan veya otel fişlerinden değil, bir sunum dosyasından öğrendim. Vancouver seyahatinden önce duş alırken dizüstü bilgisayarını mutfak tezgahında açık bırakmıştı. VisionCore’un yaklaşan halka arzı öncesinde işe almayı planladığı bir marka danışmanı için bir sunumdu. Başlık slaytında “CEO İmajının Yeniden Düzenlenmesi” yazıyordu. Kişisel Anlatı Optimizasyonu başlığı altındaki bir madde şöyle diyordu: halka arzdan önce boşanma, önceki evliliği gençlik uyumsuzluğu olarak çerçeveleme, markanın sofistike imajına daha uygun bir partnerle yeniden konumlandırma. O kelimelere o kadar uzun süre baktım ki görüşüm bulanıklaştı. Eş değil, anlatı. Kalp kırıklığı değil, optimizasyon. Onunla yüzleştiğimde, utanmış bile görünmüyordu. Sinirli ve köşeye sıkışmış görünüyordu, ama kesinlikle utanmış değildi. Utanç, istikrarlı bir ahlaki merkez gerektirir ve Kenton’ınki çoktan piyasa mantığı ve doymak bilmez iştahla değiştirilmişti. “Bunu henüz görmemen gerekiyordu,” dedi, sanki doğum günü sürprizini çok erken bulmuşum gibi saçlarını havluyla kurularken. O anı hâlâ içimi ürpertiyordu. Şimdi, konferans salonunda, sabırsızca masaya vurdu. “Çok uzun sürüyor, Elise.” Kalemi indirdim ve imzamı attım. Evlilik hayatım boyunca Elise Stanley ismi hiçbir yerde geçmemişti. Düğünden beri tüm yasal belgelerde yıllardır kullandığım soyadım olan Elise Walker yazıyordu. Kenton bunu tercih ediyordu çünkü yetim garsonun mitolojisini seviyordu. Bu, onun yükselişini daha sinematik kılıyordu. Bu yüzden son sayfanın altına, temiz ve düzgün bir şekilde bu ismi yazdım. Bay Brown gözle görülür şekilde rahatladı. Bianca sırıttı. Kenton imzalı sayfaları alıp karıştırdı. “Gördün mü? Duygusal davranmadığın zaman her şey çok daha kolay.” Uzun, neredeyse düşünceli bir an ona baktım. Sonra sordum: “Bitirdin mi?” Bu soru onu eğlendirmiş gibiydi. “Aslında, kapanış için son bir şey daha söylemeliyim diye düşünüyordum.” Bianca tekrar güldü. “Lütfen yapın. Kapanış çok sağlıklıdır.” Kenton, evrak işleri tamamlandığı için keyiflenerek sandalyesini hafifçe bana doğru çevirdi. “Bunu bir lütuf olarak görmelisin Elise. Muhtemelen sonsuza dek bana bağlı kalacağını hayal ettiğini biliyorum. Güzel daire, güzel akşam yemekleri, güzel soyadı. Ama sen asla benim dünyama ait değildin. Yatırımcı hafta sonları için nasıl giyineceğini bilmiyorsun, doğru akşam yemeklerinde yanlış sorular soruyorsun ve hala sadakatin zamanlamadan daha önemli olduğunu düşünüyorsun.” Ellerimi kucağımda kavuşturdum. Gözleri parıldadı. “Peki ya ikimiz arasında kalsın? Sen her zaman daha küçük ve sessiz şeylere daha uygundun. Sen sadece arka planda kalmaya uygun birisin.” Bianca kahkahasına boğulmak üzereydi. Odanın uzak ucundan, koyu renkli ahşap büfeye metal bir kol düğmesinin hafifçe değme sesi geldi. Sadece bir kez. Kenton bunu fark bile etmedi. Konuşmasına şöyle devam etti: “Dürüst olmak gerekirse, size teşekkür etmeliyim. Ailesi olmayan, nüfuzu olmayan, sosyal içgüdüleri olmayan ve gerçek seçenekleri bulunmayan biriyle evli olmak, ne kadar yol kat ettiğimi bana hatırlattı.” Ailem yoktu. Etkim yoktu. Gerçek bir seçeneğim yoktu. İçimde bir şeylerin nihayet yerine oturduğunu hissettim, tıpkı karmaşık bir kilidin son parçasının yerine oturması gibi. Babam aylardır beni Kenton’ın sadece bana ihanet etmekle kalmayacağı, aynı zamanda ihaneti gerçekleştireceği konusunda uyarıyordu. Bu tür erkekler, gizlilik numarası yapsalar bile, bir izleyici kitlesine ihtiyaç duyarlardı. Hakimiyeti onurla karıştırmak için tanıklar isterlerdi. Babama boşanmayı gerçekleştirmeye niyetli olduğumu söylediğimde, sadece tek bir soru sormuştu. “Odaya girmemi ister misiniz?” Cevap vermeden önce tam bir gün düşündüm. “Evet.” İşte şimdi buradaydı, köşede sessizce, diğer üst düzey yöneticiler gibi giyinmiş, kapalı deri bir dosyanın üzerinde bir elini tutarken gözleri okunamaz bir ifadeyle duruyordu. Kenton onun hukuk firmasından olduğunu varsaydı. Bianca muhtemelen bina yönetiminden olduğunu düşünüyordu. Bay Brown ona iki kez bakmış ama hiç sormamıştı. Varlıklı adamlar asistanlar, danışmanlar ve gözlemcilerle çevrilidir. İyi bir takım elbise giymiş başka bir sessiz adam onlar için bir tehdit olarak algılanmıyordu. Kenton’ın ölümcül hatası buydu. Görünmezliği önemsizlikle karıştırdı. Babam yıllar önce bana güçlü insanların bıçak saplanmadan önce kendilerini nadiren belli ettiklerini, sadece kibirlerinin bitmesini beklediklerini öğretmişti. Sandalyemden kalktım. Kenton kaşlarını çattı. “Nereye gidiyorsun?” Siyah kredi kartını tek parmağımla masanın üzerinden geriye doğru kaydırdım. Kart döndü ve tam önünde durdu. “Buna ihtiyacım yok.” Bianca alaycı bir şekilde, “Ciddi ol Elise. Bir şeye ihtiyacın olacak,” dedi. Ona doğru döndüm ve o öğleden sonra ilk kez, hırkalı sessiz kadının aslında hiç korkmadığını anlamış gibiydi. Sadece sabırlıydım. “Kartı sende tutabilirsin,” dedim sakince. “Belki sana benden daha çok lazım olur.” Kenton güldü. “Burada dramatik bir replikle itibarınızı geri kazanmaya mı çalışacaksınız?” “Hayır,” dedim. “Burada babamla tanışacaksınız.” Odadaki atmosfer, kimse hareket etmeden önce değişti. İlk başta çok hafifti. Gök gürlemesi değildi. Melodram da değildi. Sadece bir basınç değişimi, sanki havanın kendisi soğuk cama dönüşmüş gibiydi. Bianca’nın gülümsemesi soldu. Bay Brown bana baktı, sonra köşedeki adama döndü ve tıpkı büyük bir faturayla birlikte gelen bir tanıma karşısında erkeklerin yaptığı gibi, gözle görülür şekilde solgunlaştı. Kenton, sanki yanlış duymuş gibi bir an bana baktı. Sonra kömür rengi takım elbiseli adam ayağa kalktı. Nolan Sherman sesini yükseltmedi. Buna gerek yoktu. Onun gibi adamlar, bir daha asla kendilerini tekrar etmek zorunda kalmamak için koca imparatorluklar kurarlar. Ölçülü bir sakinlikle masaya doğru yürüdü ve deri dosyasını Kenton’ın önüne bıraktı; Kenton birdenbire artık o kadar rahat bir şekilde arkasına yaslanmıyordu. “İyi günler,” dedi babam. Genç avukat boğuk, hafif bir öksürme sesi çıkardı. Bay Brown sandalyesinden yarı kalktı. “Bay Sherman, ben…”

Haberin Devamı

Kadın boşanma belgelerini sessizce imzaladı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Kocam beni ağır hasta annesiyle yalnız bıraktı