Boşanma evrakları daha matbaadan yeni çıkmışken, kocam platin kredi kartını ağır meşe masanın üzerinden, sanki başıboş bir köpeğe yemek kırıntıları atıyormuş gibi fırlattı. Kart cilalı yüzeyde kaydı ve toplantı odasının sert floresan ışıkları altında parıldayarak parmak uçlarımdan sadece birkaç santim ötede durdu.

Bir an için odadaki hiç kimse tek kelime etmeye cesaret edemedi. Bunun nedeni, Kenton Stanley’nin acımasızlığından gerçekten şok olmuş olmaları değildi; zira bu, son bir yıldır onun en sevdiği aksesuar haline gelmişti, bileğindeki sınırlı sayıda üretilmiş saat kadar kibirle parlatılıp takılıyordu. Sessizlik, hasta ve aç bir beklentiden doğmuştu; insanların aşağılanmanın bir tür öğleden sonra eğlencesi haline geleceğine inandıkları zaman yarattıkları türden bir atmosferdi.

Kenton deri koltuğuna yaslandı ve gergin, küçümseyici bir gülümsemeyle, “Al bakalım Elise,” dedi, sesi sahte bir sempatiyle doluydu. “Bu parayla bir iki ay boyunca, belki de senin ait olduğun, pencerelerinde demir parmaklıklar olan, tehlikeli bir mahalledeki küçük bir kiralık evi karşılayabilirsin. Hayatımın iki yılını boşa harcadığın için tazminat olarak kabul et bunu.”

Bianca pencere pervazından, gizlemeye bile zahmet etmediği bir kahkaha attı. Uzun, ince bacaklarından birini diğerinin üzerine attı ve telefonundan başını kaldırıp, iktidara yakınlığı iktidara sahip olmakla karıştıran insanlarda görülen türden bir kendini beğenmişlikle dudaklarını büzdü. Kenton yasal evraklarla uğraşmadan çok önce, aylar önce evliliğimizin duygusal alanını işgal etmeye başlamıştı ve şimdi bu algılanan zaferini pahalı, bayıcı bir parfüm gibi üzerinde taşıyordu.