Ülkenin en başarılı gayrimenkul geliştiricilerinden biri olan Cihangir Karadağ, o sabah görkemli malikanesinin ışıklarını kapattı. Ağır deri seyahat çantasını eline alıp iki küçük kızını alnından öptü.

“Sadece üç dört gün yokum,” dedi sevecen bir tebessümle. “Ben dönene kadar akıllı birer çocuk olun.”

Küçük kızları Leyla ve Derin, babalarının beline sımsıkı sarıldılar. Onun aslında hiçbir yere gitmediğini, bu vedanın büyük bir planın ilk adımı olduğunu bilmiyorlardı. Özel uçak kalkmayacaktı; Azerbaycan’ın Bakü şehrindeki o önemli yönetim kurulu toplantısı sadece bir senaryodan ibaretti.

Cihangir’in makam aracı ana bahçe kapısından çıktıktan henüz 45 dakika sonra, ünlü iş insanı özel güvenlik müdürü Barış ile birlikte evin gizli servis kapısından içeri süzüldü. Amacı sürpriz yapmak değil, kendi evini gölgelerin arasından izlemekti.

Her şey, nişanlısı Sibel’in bir gece önce akşam yemeğinde kulağına fısıldadığı o zehirli cümleyle başlamıştı: “O sessiz bakıcıya çok fazla güveniyorsun Cihangir. Evden değerli eşyaları çalıyor ve daha da kötüsü, kızlarını bize karşı kışkırtıyor.”

Cihangir, beş yıldır çocuklarına annelik şefkatiyle bakan, evde adeta bir hayalet gibi sessizce işini yapan Gülseren’e son derece güveniyordu.