“Yarın annem ve kız kardeşimle çocukları alıp Antalya’da lüks bir otele gidiyoruz. Sen de çocukları alıp Bolu Abant’taki dağ evine gidebilir, bahçedeki mısırları toplayıp evi temizleyebilirsin,” dedi Bora, sanki dünyadaki en mantıklı teklifi yapıyormuş gibi yüzünde geniş bir tebessümle.

Selin elindeki bardağı ahşap yemek masasına yavaşça bıraktı ve kocasına hayretle baktı. On dört yıllık evliydiler; on iki yaşında Kaan ve dokuz yaşında Zeynep adında iki çocukları vardı. Ankara’da büyük bir inşaat firmasında kıdemli finans yöneticisi olarak çalışan Selin, evin tüm ağır yükünü üstlenmişti. Çocukların özel okul taksitleri, ev kredisi ve faturalar hep onun disiplinli bütçe yönetimi sayesinde ödeniyordu. Otomobil bayisinde satış temsilcisi olan Bora ise ortak hesaba yalnızca mütevazı bir katkıda bulunuyordu.

Son zamanlarda Bora’nın tavırlarında tuhaf bir değişiklik başlamıştı. Selin, kocasını çantasını karıştırırken ve alışverişte şifresini izlerken yakalamıştı. Şüphelenen Selin, tüm banka şifrelerini sessizce değiştirdi; ancak çalışma masasındaki çekmecede duran acil durum kredi kartını değiştirmeyi unuttu.