Her pazar günü yan komşumuzun iki çocuğu, ellerinde siyah bir çöp poşetiyle sokağımız boyunca yürürdü.

Herkes onların çevreyi temizlediğini sanıyordu.

On iki yaşındaki Elif ve dokuz yaşındaki kardeşi Kerem, sessiz ve terbiyeli çocuklardı. Anneleri Aylin, iki yıl önce eşi Hakan ile birlikte Ankara’daki mahallemize taşınmıştı. Hakan çocukların öz babası değildi. Çevrede ise başarılı, yardımsever ve güvenilir bir aile babası olarak tanınıyordu.

Ev güvenlik sistemleri işi yapıyor, kameralar, alarmlar ve akıllı kilitler kuruyordu. Esnafı, iş insanlarını ve birçok yetkiliyi tanıyordu. Mahalle toplantılarında güler yüzlü davranır, okul etkinliklerine destek olurdu.

Ancak zaman zaman Aylin konuşurken elini onun ensesine koyması bana tuhaf gelirdi.

Bir pazar günü Kerem’i penceremin önündeki çalıların arasına eğilmiş hâlde gördüm. Bir şeyleri toprağın ve yaprakların altına sakladıktan sonra kardeşiyle birlikte uzaklaştı.

Merakıma yenilip dışarı çıktım.

Yaprakların altında küçük bir plastik poşet vardı.

İçinde gümüş renkli bir USB bellek ve katlanmış bir not bulunuyordu.

Notun üzerinde benim adım yazıyordu.

Açtığımda şu cümlelerle karşılaştım:

“Eğer annemiz kaybolursa bunu polise verin. Hakan’a vermeyin. Buraya bıraktığımızı ona söylemeyin.”

İşte o anda çocukların aylardır sokakta yalnızca çöp toplamadığını anladım.

Onlar gerçeği farklı yerlere saklıyorlardı.

USB belleği eski bilgisayarıma taktığımda yedi klasör açıldı.

Fotoğraflar, ses kayıtları, para hareketleri, Hakan’ın aracı, annenin telefonu ve tarihler…

Bir videoda Elif kardeşiyle birlikte bir dolabın içinde oturuyordu.

Sessiz bir sesle şunları söyledi: