Elif, apandisitinin patlaması sonucu acil ameliyata alınmış ve birkaç gün hastanede tedavi görmek zorunda kalmıştı. Gözlerini açar açmaz aklına gelen ilk kişi eşi Mehmet ya da doktorlar değil, altı yaşındaki evlat edindiği kızı Lale olmuştu. Küçük kız, Elif ile Mehmet’in iki yıl önce koruyucu aile sisteminden evlat edindiği, sevgiye ve güvene her şeyden çok ihtiyaç duyan hassas bir çocuktu.

Lale geçmişte birçok farklı aile yanında kalmış, defalarca hayal kırıklığı yaşamıştı. Bu nedenle Elif ve Mehmet’in ona sunduğu sıcak yuva, küçük kız için yeniden hayata tutunma umuduydu. Ancak Elif’in anne ve babası hiçbir zaman Lale’yi gerçek torunları olarak benimsememişti. Dışarıdan sevgi gösteriyor gibi davransalar da, kendi aralarında onu “zavallı çocuk” ya da “iyilik amacıyla alınmış çocuk” şeklinde küçümseyen ifadeler kullanıyorlardı. Elif’in kız kardeşi Merve ise sık sık “Kendi çocuğunuz olduğunda bunun kıymetini anlarsınız.” diyerek Lale’yi aileden biri olarak görmediğini belli ediyordu.

Elif hastaneye kaldırılınca, başka çare kalmadığı için Lale’yi birkaç günlüğüne anne ve babasının yanına bırakmak zorunda kaldı. Fakat içindeki huzursuzluk hiç dinmedi. Ertesi sabah kızını aramak istediğinde kimse telefonlarını açmadı. Sonunda kardeşi Merve telefona cevap verdi.

Elif, Lale ile konuşmak istediğini söyleyince karşı tarafta uzun bir sessizlik oluştu. Ardından küçük kızın hıçkırıkları duyuldu. O an Elif’in içine tarifsiz bir korku çöktü.

Birkaç saniye sonra telefondan Lale’nin titreyen sesi geldi.

“Anne… Lütfen beni geri gönderme. İstersen garajda yatarım. Söz uslu duracağım.”

Bu sözler Elif’in yüreğini paramparça etti.

Merve ise hiçbir pişmanlık göstermeden, Lale’ye artık “gerçek çocuklara yer açması gerektiğini” söylediklerini, evlat edinildiği için bir gün tekrar çocuk yuvasına gönderilebileceğini anlattıklarını soğukkanlılıkla itiraf etti.

Elif ne bağırdı ne de tartıştı.