Hastane bekleme odasında tanıştığım yaşlı bir yabancıyla, yalnız ölmesin diye evlendim…

DOLAR

Alış: 47.47

Satış: 47.66

EURO

Alış: 54.79

Satış: 55.01

GBP

Alış: 63.79

Satış: 64.26

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 4.07.2026

Hastane bekleme odasında tanıştığım yaşlı bir yabancıyla, yalnız ölmesin diye evlendim…

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Fermuarı çekerken kalbimin atışları odanın sessizliğinde yankılanıyordu. Çantanın içinden ilk çıkan şey, üzeri hafifçe sararmış, kalın bir gazete kupürü destesi ve eski bir fotoğraf albümü oldu. En altta ise ağır, kadife kaplı siyah bir defter yer alıyordu. İlk önce fotoğraf albümünü açtım. Sayfaları çevirdikçe nefesim boğazımda düğümlendi. Fotoğraflardaki genç adam Kemal Bey’di; ancak üzerinde hastane odasındaki o garip, mahzun ifadeden eser yoktu. Mağrur, keskin bakışlı bir subay üniforması içindeydi. Yanında ise gencecik, gülümseyen bir kadın vardı. Kadının yüz hatlarına baktığımda damarlarımdaki kanın çekildiğini hissettim. Bu kadın, henüz birkaç ay önce toprağa verdiğim kendi annemden başkası değildi. Titreyen ellerimle siyah defteri, yani Kemal Bey’in günlüğünü açtım. İlk sayfalarda, otuz yıl öncesine ait el yazısıyla yazılmış şu satırlar beni karşıladı: “Hayatımın en büyük günahını ve en büyük doğrusunu aynı kalbe sığdırdım. Leyla… Benim tek aşkım, tek pişmanlığım. Onu korumak için gitmek zorundaydım ama arkamda bıraktığım o küçük kız çocuğunun, bir gün beni bulacağını hiç tahmin etmezdim.” Günlüğü okuduktan sonra parçalar yavaş yavaş birleşmeye başladı. Kemal Bey, aslında bir “yabancı” değildi. O, annemin gençlik yıllarında büyük bir aşkla sevdiği, ancak dönemin siyasi ve askeri karışıklıkları nedeniyle yolları trajik bir şekilde ayrılmak zorunda kalan gizli babamdı. Bir görev için yurt dışına gönderilmiş, kimliğini değiştirmek zorunda kalmış ve yıllarca bizi uzaktan, bir gölge gibi izlemişti. Annemin ölüm haberini aldığında, onun da dünyası yıkılmıştı. Zaten hasta olan kalbi bu acıya dayanmamıştı. Beni o hastane koridorlarında bulması bir tesadüf değildi; o, hayatının son günlerinde kızının kokusunu içine çekebilmek, ona yük olmadan sadece yanında olabilmek için o yatağa sığınmıştı. Peki neden benimle evlenmişti? Neden bana “babanım” dememişti? Günlüğün son sayfalarında bu sorunun da cevabı, gözyaşlarıyla yıkanmış satırlarda gizliydi: “Sana baban olduğumu söyleseydim, beni asla affetmeyebilirdin. Seni terk eden bir adamı sevmeni isteyemezdim. Ama gitmeden önce sana ait olanı sana devretmeliydim. Bu dünyadan yasal olarak bir ‘hiç’ olarak ayrılırsam, sana hiçbir şey bırakamazdım. Benimle evlenmeni istedim, çünkü ancak bir eş olarak sana tüm varlığımı, hakkım olan her şeyi yasal olarak devredebilirdim. Beni bir yabancı olarak sevmen, benden nefret eden bir evlat olmandan daha az canımı yaktı

: Çantanın en dibinde, resmi bir zarfın içinde devasa bir servetin, gayrimenkullerin ve yıllarca benim adıma açılmış bir banka hesabında biriken paraların tapuları duruyordu. Ama o an paranın, malın mülkün hiçbir önemi yoktu. Gözüm, günlüğün arasından düşen küçük bir zarfa kaydı. Üzerinde sadece benim adım yazıyordu. Zarfı açtığımda içinden bir çift eski, gümüş küpe ve bir not çıktı: “Sarı kazağınla o gün o odaya girdiğinde, annenin gençliğini karşımda gördüm. Parmağına taktığım o gazoz halkası, otuz beş yıl önce annene evlenme teklif ederken taktığım halkanın aynısıydı. Ben seni hiç bırakmadım kızım. Şimdi gözlerimi huzurla kapatıyorum, çünkü biliyorum ki yalnız ölmedim. En çok ihtiyacım olduğu anda kızımın eli elimdeydi. Beni affet…” Gözyaşlarım günlüğün sayfalarına damlarken, pencereden dışarıya, İstanbul’un gri gökyüzüne baktım. İçimdeki o derin yalnızlık ve hayata karşı duyduğum öfke, yerini tarif edilemez bir huzura ve hüzne bırakmıştı. Ben Kemal Bey’i yalnız ölmesin diye kurtardığımı sanırken, o aslında hayatımı, geleceğimi ve en önemlisi köklerimi bana geri vererek beni kurtarmıştı. Parmağımdaki gazoz halkasına baktım. Benim için artık dünyanın en değerli mücevherinden daha kıymetliydi. O sırt çantasını göğsüme bastırarak hastane odasından çıktım. Hayat, en karanlık koridorlarda bile bize hiç beklemediğimiz mucizeler sunardı. Kemal Bey, yani babam, bana sadece bir miras değil, hayata yeniden tutunmam için bir neden bırakmıştı. Artık yalnız değildim; arkamda beni uzaktan da olsa hep sevmiş bir adamın gölgesi, kalbimde ise ait olduğum yerin huzuru vardı.

Haberin Devamı

Hastane bekleme odasında tanıştığım yaşlı bir yabancıyla, yalnız ölmesin diye evlendim…

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Onarmadık yer bırakmıyor