-
- Hastaneden arayıp genç bir çocuğun acil durum irtibat kişisi olarak beni gösterdiğini söylediler. Gergin bir şekilde güldüm ve “Bu imkansız çünkü ben otuz iki yaşındayım, tamamen bekarım ve oğlum yok” diye yanıtladım. Çocuğun beni sormaya devam edeceğinde ısrar edince sonunda anahtarlarımı alıp arabama bindim, ama hastane odasına adımımı attığım anda dünyamdaki her şey durdu. Yağmurlu bir Salı gecesi, saat on bir otuz sekizde, Washington eyaletinin Olympia şehrindeki mutfağımda, yalınayak ve bitkin bir halde, bir kase mısır gevreğinin akşam yemeği sayıldığını kendime inandırmaya çalışırken telefon geldi. Saat ondan sonra arayan bilinmeyen numaralar genellikle tele pazarlamacı veya sağlıklı sınırları unutmuş bir iş arkadaşı anlamına geliyordu, ama içimden bir ses telefonu açmamı söyledi. “Bu Bayan Alice Kensington mı?” diye sordu bir kadın profesyonel bir tonla. “Evet, o benim,” diye ihtiyatlı bir şekilde yanıtladım. “Burası Riverside Genel Hastanesi ve burada acil durum irtibat kişisi olarak sizin adınızı belirtmiş bir çocuk var.” Telefonu şaşkınlıkla inceledim, sonra kulağıma daha sıkıca bastırdım çünkü onu yanlış duyduğumdan emindim. “Özür dilerim, ama az önce tam olarak ne dediniz?” “Yaklaşık on bir yaşında, erkek bir çocuk ve adı Toby,” diye açıkladı. “Oğlum yok, otuz iki yaşındayım ve bekarım, yani yanlış kişiyi arıyor olmalısınız,” dedim mutfak zemininde bir aşağı bir yukarı yürürken. Uzun bir sessizlik oldu, ardından hattın diğer ucundan kağıtların hışırtısı duyuldu. Sonra hemşire sesini alçaltarak, “Sizi sormayı bırakmıyor, lütfen aşağıya gelin,” dedi. “Numaramı ona kim verdi?” diye sorduğumda midem anında endişeyle düğümlendi. “Bunu hâlâ belirlemeye çalışıyoruz, ancak ana otoyol yakınlarında meydana gelen bir trafik kazasının ardından getirildi. Bilinci yerinde ama çok korkmuş durumda ve sırt çantasının içine sıkıştırılmış bir kartta sizin tam adınız, telefon numaranız ve ev adresiniz yazılı.” Dengemi sağlamak için tezgahın kenarına tutundum ve “Ciddi şekilde yaralandı mı?” diye sordum. “Durumu stabil, bazı morluklar, hafif bir beyin sarsıntısı ve kırık bir bileği var, ancak önce sizinle konuşmadığımız sürece hiçbir soruya cevap vermeyecek.” Biliyordum ki reddetmeli ve çocuk hizmetlerine veya yerel polise haber vermelerini söylemeliydim, ama bir çocuk hastane yatağından beni adımla çağırıyordu ve bunu görmezden gelemezdim. Yirmi dakika sonra, ıslak saçlarımla, farklı renklerde çoraplarımla ve boğazımda nabzını hissedebileceğim kadar hızlı atan kalbimle Riverside Genel Hastanesi’nin lobisine girdim. Brenda adında bir hemşire beni resepsiyonda karşıladı ve bana şefkatli gözlerle baktı. “Geldiğiniz için teşekkür ederim Alice, kendisi şu anda on iki numaralı odada. İçeri girmeden önce, Olivera Blackwood adını tanıyıp tanımadığınızı sormam gerekiyor.” “Hayır, bilmiyorum,” diye dürüstçe yanıtladım.
-
- “Danielle Blackwood adında bir kadın tanıyor musunuz?” Bu isim yüzüme buz gibi bir su sıçraması gibi çarptı çünkü on iki yıldır duymamıştım. Danielle üniversite oda arkadaşımdı, en yakın arkadaşımdı ve sonunda korkunç bir gecenin, yıkıcı bir suçlamanın ve asla onaramadığımız bir sessizliğin ardından hayatımdan kaybolan kişiydi. “Onu tanıyordum,” diye fısıldadım hastanenin sessiz koridorunda. Brenda başını sallamadan önce beni dikkatlice inceledi. “Toby, onun annesi olduğunu söylüyor.” Onu sessiz koridordan odaya doğru takip ederken dizlerim neredeyse titriyordu. On iki numaralı odada, küçük bir çocuk yatağında dik oturuyordu; sol bileği bandajlarla sarılıydı ve koyu saçları soluk alnına yapışmıştı. Yüzü küçük kesiklerle kaplıydı ve gözleri, içeri girdiğim anda gözlerime kilitlendiğinde, kocaman, korkmuş ve acı verici derecede tanıdıktı. Uzun bir süre ikimiz de konuşmadık, sonunda o fısıldayarak, “Alice?” dedi. Yaklaştıkça ağzım kurudu. “Evet, buradayım.” Çenesi titriyordu, gözlerinde yaşlar birikmişti. “Annem, eğer başıma kötü bir şey gelirse, iki gözlü kadını bulmam gerektiğini söyledi.” Kapı eşiğinde donakaldım ve “İki gözlü kadın mı?” diye sordum. Toby gözlerini kırpıştırarak ve gözyaşlarını tutmaya çalışarak başını salladı. “O, onun her iki yönünü de gören tek kişinin sen olduğunu söyledi.” Bu sözler, kurşun gibi içime işledi. On dokuz yaşında, Danielle Blackwood tanıdığım en zeki insandı. Kötü bir lokantayı maceraya, başarısız bir sınavı komedi gösterisine ve yağmurlu bir geceyi yurt otoparkında yalınayak dans etmek için bir nedene dönüştürebilirdi. Ama aynı zamanda adını hiç koymadığı karanlık gölgeler de taşıyordu; örneğin ortadan kaybolduğu günler, kahkahalarının çok yüksek çıktığı haftalar veya çok çabuk geçiştirdiği morluklar gibi. Onun iki yönünü de görmüştüm; herkesin hayran olduğu o sevimli kızı ve erkek arkadaşı Scott’ın kolunu biraz fazla sertçe tuttuğu için çamaşırhanede ağlayan o korkmuş kızı. Ondan ayrılması için yalvardım ama o da bana karışmamam için yalvardı. Sonra son sınıfta, odasından gelen çığlıkları duyduktan sonra kampüs güvenliğini aradım, ama Danielle herkese abarttığımı söyledi. Scott bana kıskanç bir yalancı dedi, arkadaşlarımız gerçeği değil rahatlığı seçti ve Danielle iki gün sonra bana tek kelime etmeden evden taşındı. Oğlu bana sanki elinde kalan tek harita parçasıymışım gibi bakıyordu. Yatağa yaklaştım ve sordum: “Toby, annen şu anda nerede?” Yüzü umutsuzluktan buruştu. “Bilmiyorum.” Brenda, polis raporundan öğrendiklerini nazikçe açıkladı. Toby, sarhoş bir sürücünün çarptığı bir taksinin arka koltuğundaydı ve sürücü hayatta kalmıştı, ancak Toby’nin telefonu yoktu. Polis, sırt çantasında mühürlü bir zarf, yedek kıyafetler ve benim iletişim kartımı bulmuştu. “Annen arabada mıydı?” diye sordum usulca. Başını salladı ve “Beni bu duruma o soktu” dedi. “Nereye gidiyordun Toby?” “Bana sana gelmemi söyledi.” Durumun ciddiyetini kavradıkça, odanın ayaklarımın altında sallandığını hissettim. Toby sağlam eliyle sırt çantasına uzandı ve yıpranmış bir zarf çıkardı. “Gerçekten çok korkmadığım sürece mektubu açmamamı söyledi.” Brenda bana baktı ve “Bir vasi beklediğimiz için henüz açmadık” dedi. “Ben onun yasal vasisi değilim,” diye belirttim. “Hayır, ama şu anda konuşacağı tek yetişkin sensin,” diye yanıtladı. Toby, eski arkadaşımın özensiz el yazısıyla ön yüzüne adımın yazılı olduğu zarfı uzattı. Yatağının yanına oturdum ve dikkatlice açtım; içinde kısa, aceleyle yazılmış bir not vardı. Alice, eğer Toby seninleyse, bu yıllar önce yapmam gerekeni sonunda yaptığım anlamına geliyor. Kaybolduğum için çok üzgünüm ve gerçeği söyleyecek kadar cesur olan tek kişi senken sana yalancı dediğim için de çok üzgünüm. Scott bizi tekrar buldu ve bununla başa çıkabileceğimi düşündüm, ama Toby’yi artık riske atamam çünkü o gerçeğin tamamını bilmiyor. Lütfen onu Scott’la birlikte gitmesine izin verme ve lütfen aşağıdaki numaradan Dedektif Sam Rodriguez’i ara çünkü o da olayın bir kısmını biliyor. Bana hiçbir şey borçlu değilsin, ama bir zamanlar herkes sadece kolay olanı görürken sen beni açıkça görmüştün. Şimdi oğlumu görmeni istiyorum. Danielle. Ellerim o kadar çok titriyordu ki, sessiz odada kağıt hışırdadı. Toby beni dikkatle izledi ve sordu: “Annem bir sorun mu yaşıyor?”Onu gerçeklerden korumak istedim ama çocuklar yetişkinlerin yalan söylediğini her zaman anlarlar. “Sanırım seni güvende tutmaya çalışıyordu,” dedim. Gözleri tekrar yaşlarla doldu. “Benim için geri dönecek mi?” “Henüz bilmiyorum,” dedim. Dürüst cevap canımı acıttı ama sahte bir vaatten daha iyiydi. Brenda Toby ile kalırken ben koridordan Dedektif Rodriguez’i aradım. Geç saat olmasına rağmen uyanık bir ses tonuyla ikinci çalışta telefonu açtı. Danielle Blackwood adını söylediğimde birden sustu. “Çocuk şu anda nerede?” “Riverside Genel Hastanesi’nde,” dedim ona. “Kimsenin, özellikle de babası olduğunu iddia eden birinin onu almasına izin vermeyin,” diye uyardı. “Scott onun babası mı?” diye sorduğumda kanım dondu. “Biyolojik olarak evet, ama hukuki açıdan karmaşık. Danielle geçen hafta bir şikayette bulundu ve takip edildiğine dair kanıtları olduğunu söyledi, ancak bu akşamki takip toplantımıza gelmedi.” “Onun nerede olduğunu biliyor musunuz?” “Araştırıyoruz,” dedi. Küçük cam pencereden Toby’ye baktım; battaniyesine sıkıca sarılmış, hareketsiz bir şekilde oturuyordu. “Ne yapmalıyım?” diye sordum dedektife. Dedektif Rodriguez sesini yumuşattı. “Çocuk koruma hizmetleri gelene kadar onunla kalın ve personele dosyasını işaretlemelerini söyleyin. Onaylı personel dışında ziyaretçi kabul edilmeyecektir.” “Onu neredeyse hiç tanımıyorum bile,” diye fısıldadım. “Ama annesi sana herkesten çok güveniyordu,” diye hatırlattı bana. Elimdeki mektuba baktım ve Danielle’in bana bir zamanlar nasıl güvendiğini hatırladım. Odaya geri döndüm, sandalyemi yatağa daha da yaklaştırdım ve “Bu gece seni yalnız bırakmayacağım” diye söz verdim. Geldiğimden beri ilk defa bana gerçekten inanmış gibi nefes aldı. Sabah olduğunda, hastane odası tuhaf bir korku adasına, bitmek bilmeyen evrak işlerine ve ılık kahveye dönüşmüştü. Toby kısa, kesintili uykularla uyuyordu ve koridorda bir sedye gürültüyle geçtiğinde her seferinde irkilerek uyanıp beni arıyordu. Yanındaki sandalyede oturup hemşirelerin, polislerin ve Daria Jenkins adında nazik bir çocuk hizmetleri görevlisinin sorularını yanıtladım. Sabah yedi yirmide Scott geldi ve daha kimse adını söylemeden onu anında tanıdım. Daha yaşlı, daha kilolu ve temiz bir ceket ve cilalı ayakkabılarla güvenilir görünmeye çalışan bir adam gibi giyinmişti. Elinde bir dosya tutarak hemşirelerin yanına yaklaştı. “Oğlum Toby Blackwood burada ve ben onun babasıyım.” Brenda, dedektifin talimatlarını aynen yerine getirerek ondan beklemesini istedi ve sessizce güvenlik düğmesine bastı. Odada bulunan Toby sesi duydu ve tüm vücudu kaskatı kesildi. Ben de hızla onunla kapı arasına girdim. “Buraya giremez,” diye fısıldadı Toby. “Söz veriyorum, yapmayacak,” dedim. Scott beni camın ardından gördü ve yüzünde bir anlık tanıma ifadesi belirdi, ardından tüylerimi diken diken eden bir gülümseme geldi. “Alice, hâlâ ait olmadığın yerlere burnunu sokmaya mı çalışıyorsun?” Ben cevap veremeden iki güvenlik görevlisi onun önüne geçti. Dedektif Rodriguez birkaç dakika sonra geldi ve Scott’ın taşıdığı dosya, belgelerinin güncel olmaması nedeniyle beklediği yetkiyi vermiyordu. Danielle acil koruma talebinde bulunmuştu ve Toby’nin sosyal hizmet uzmanına Scott’ın haftalardır onları takip ettiğini söylemesinin ardından polis, onu sorgulamak için yeterli kanıta sahipti. O öğleden sonra nihayet Danielle’i buldular. Hayattaydı, Toby’yi gönderdikten sonra farklı bir isimle bir kadın sığınma evine yerleşmişti. Dedektifle buluşmaya giderken Scott’ın kamyonunun onu takip ettiğini fark etmiş ve paniğe kapılmıştı, bu yüzden telefonunu bırakmış, iki kez otobüs değiştirmiş ve saklanmıştı; tüm bunlar olurken Toby’yi taşıyan araç kaza yapmıştı. Danielle nihayet hastane odasına girdiğinde, Toby’nin çıkardığı sesi asla unutmayacağım; yarı hıçkıra yarı da bedene geri dönen bir nefes gibiydi. Danielle odanın karşısına geçti ve yatağının yanına diz çöktü. “Çok üzgünüm,” diye ağladı battaniyesine. “Çok üzgünüm, bebeğim.” Yaralanmamış kolunu kadının boynuna doladı. “İki gözlü kadını buldum.” Danielle gözlerinden yaşlar süzülerek bana baktı. Aramızda on iki yıl vardı; yurt odasının anıları, bağırış çağırışlar, yalanlar ve uzun süren sessizlik. Daha zayıf, bitkin ve kimsenin asla olmaması gereken şekilde yaşlanmış görünüyordu, ama tüm bunların altında, hâlâ bir zamanlar tanıdığım arkadaşımdı. “Başka kime güveneceğimi bilmiyordum,” dedi usulca. Başımı salladım çünkü o anda affetmek, ikisinin de hayatta olması gerçeğinden çok daha az önemliydi. Mark, iki gün sonra, soruşturmacılar onu tehdit mesajları, yasa dışı takip cihazları ve koruma emrini ihlal etmekle ilişkilendirdikten sonra tutuklandı. Hukuki süreç, gerçek hayatta nadiren olduğu gibi, ne hızlı ne de temizdi. Duruşmalar, ifadeler, gecikmeler ve Danielle’in aşırı yorgunluktan tekrar ortadan kaybolmaya hazır göründüğü günler oldu. Ama bu sefer yalnız ortadan kaybolmadı. Danielle korunaklı bir barınma programına girerken ve özel bir avukatla çalışırken, ben de Toby’nin geçici acil durum bakıcısı oldum. Annesi değildim, kurtarıcısı da değildim, ama o çağırdığında ortaya çıkan yetişkin bendim. Toby ile aramızdaki güveni yavaş yavaş inşa ettik. Dinozor belgesellerini, reçelsiz fıstık ezmesini ve kendi hafızasından şehir haritaları çizmeyi severdi. Kazadan sonra asansörlerden nefret ederdi ve hiç beklemediğimiz zamanlarda zor sorular sorardı. Bir öğleden sonra bana, “Annem neden seninle arkadaş olmayı kesti?” diye sordu. Ona bakarken kelimelerimi özenle seçtim. “Çünkü bazen insanlar incindikleri için utanırlar ve bunu fark eden kişiye kızarlar.” Uzun süre bunu düşündü. “Sen de ona kızgın mıydın?” “Evet, öyleydim,” diye itiraf ettim. “Ama artık değilim.” Altı ay sonra Danielle ve Toby, Salem yakınlarındaki güvenli bir mahallede küçük bir daireye taşındılar. Danielle bir diş kliniğinde iş buldu, Toby ise okula başladı, bir robotik kulübüne katıldı ve bana haftalık olarak “Kıyamet Köprüsü” veya “Hastane Kaçış Planı” gibi başlıklar taşıyan çizimler gönderdi. O telefon görüşmesinin birinci yıldönümünde Danielle beni akşam yemeğine davet etti. Dairesi mütevazı, sıcaktı ve suyun kaynaması, Toby’nin gülmesi ve komşunun köpeğinin duvardan havlaması gibi sıradan seslerle doluydu. Köşelerde korku yoktu ve kapının yanında paketlenmiş bir çanta da yoktu. Akşam yemeğinden sonra Danielle bana Toby’nin yaptığı çerçeveli bir resmi verdi. Resimde büyük mavi bir şemsiyenin altında birlikte duran üç kişi vardı. Altına ise “Çağrılınca gelen insanlar” yazmıştı. Sonrasında arabamda ağladım, hikaye bittiği için değil, başladığı halinden çok daha yumuşak bir şeye dönüştüğü için. Son, birdenbire anne olmam ya da tek bir telefon görüşmesinin on iki yıllık acıyı sihirli bir şekilde iyileştirmesi değildi. Danielle’in hâlâ yüzleşmesi gereken travmaları vardı, Toby’nin hâlâ kabusları vardı ve benim de kontrolü ele geçirmeye çalışmadan nasıl ilgileneceğimi öğrenmem gerekiyordu. Ama biz en dürüst şekilde aile olduk. Bunu kan bağıyla, yükümlülükle ya da geçmişin yaşanmamış gibi davranmakla yapmadık. Güvenliği, gerçeği ve varlığı seçerek aile olduk. Yıllar önce, başkalarının görmezden geldiği şeyleri gördüğüm için Danielle’i kaybetmiştim. O gece hastanede, oğlu beni aynı nedenle buldu. Bazen, iki gözü olan kadın olmak, en çok size ihtiyacı olan kişiden gözlerinizi kaçırmayı reddetmek anlamına gelir. SON.