“Burcu,” dedim, arkama yaslanarak. “Sen bu eve gelin geldiğinde, bu ailenin sadece soyadını almadın. Mehmet ile benim bu yaşa gelene kadar ne yollardan geçtiğimizi, neleri feda ettiğimizi hiç merak etmedin. Sen benim sadece kırışıklıklarıma baktın. Ama o kırışıklıkların arkasındaki emeği hiç görmedin.”

Ceketimin iç cebinden katlanmış resmi bir evrak çıkardım ve ekran görüntüsünün hemen yanına bıraktım. Bu, oturdukları evin tapusunun ve Burcu’nun her ay banka hesabına yatan o yüksek miktardaki “aile vakfı” bursunun yasal belgesiydi.

“Bu ev,” dedim, parmağımla salonu işaret ederek. “Ve kocanın kurduğu o şirketin sermayesi… Hepsi Mehmet ile benim otuz yıl boyunca gecemizi gündüzümüze katarak çalıştığımız, gençliğimizi ve bedenimizi feda ettiğimiz o eski dükkanın satılmasıyla alındı. Sen bugün ‘kusursuz’ hayatını yaşa, o lüks davetlerde boy göster diye, ben yıllarca o dükkanın soğuk zemininde ayakta çalıştım. Benim bacaklarımdaki o varisler, yüzümdeki ve vücudumdaki o kırışıklıklar, senin bugün çocuklarını büyüttüğün bu konforlu hayatın harcıdır.”

Burcu belgelere bakakaldı. Dudakları titriyordu”Mehmet ile buraya gelirken konuştuk,” diye devam ettim. “Bu ev de, her ay hesabınıza yatan o destek de yasal olarak hâlâ benim ve Mehmet’in üzerine. Biz evlatlarımızın, torunlarımızın rahat etmesini istedik. Ama sen, benim o emekle, o kırışıklıklarla kazandığım parayla kurduğun bu düzende oturup, beni o beden yüzünden torunlarımdan mahrum bırakamazsın. Eğer o çocukları benden koparırsan, Burcu… Bu evin kirasını ödemeye başladığınızda, o çok güvendiğin lüks hayatın ellerinin arasından kayıp gittiğinde, arkadaşlarına ne açıklama yapacağını düşünürsün.”

Burcu’nun gözlerindeki o kibirli ışık tamamen söndü. Karşısında sadece hakaret edilmiş bir kayınvalide yoktu; karşısında hayatının ve sahip olduğu her şeyin gerçek sahibi, hakiki bir kadın duruyordu.

“Ben… ben öyle demek istemedim. Bir anlık öfkeydi,” diye fısıldadı. Sesindeki o eziklik, az önce telefonda bana hesap soran kadından fersah fersah uzaktı.

“Sen tam olarak onu demek istedin,” dedim ayağa kalkarak. Telefonumu ve belgeleri çantama koydum. “Ama ben senin gibi yapmayacağım. Seni senin silahınla vurup çocuklarının rızkını ellerinden almayacağım. Çünkü ben bir anneyim, bir büyüğüm. O kırışıklıklar bana sadece yaşımı değil, merhameti ve olgunluğu da öğretti.”

Kapıya doğru yürüdüm. Burcu da arkamdan ayağa kalktı, adeta ne yapacağını bilemez bir halde beni takip etti. Kapının kulpunu tuttuğumda ona son kez döndüm.

“Yarın hafta sonu,” dedim, sesimde en ufak bir nefret kırıntısı olmadan. “Mehmet ile torunlarımı alıp sahilde dondurma yemeye götüreceğiz. Onlar benim o kırışık ellerimi tutmaktan hiç utanmadılar, aksine o ellerde güveni buldular. Yarın sabah erkenden onları almaya geleceğim. Ve sen kapıyı güler yüzle açacaksın.”

Burcu sadece başını sallayabildi. Gözlerinden akan yaşlar, kaybettiği o sahte savaşın tesciliydi.

Apartmandan dışarı çıktığımda Ege’nin o ılık rüzgarı yüzümü yaladı. Arabada beni bekleyen Mehmet’in yanına oturdum. Mehmet endişeyle yüzüme baktı, elimi tuttu.

“Ne oldu Meryem?” diye sordu.

Gülümsedim. Aynadaki yansımama baktım; göz kenarlarımdaki çizgiler, yaşanmışlıklarım, gururum… Hepsi oradaydı ve hepsi çok güzeldi.

“Hiç,” dedim Mehmet’in elini daha sıkı tutarak. “Sadece, unuttuğu bir şeyi hatırlattım. Yarın torunlarımızı gezmeye götürüyoruz, hazırlık yapalım.”