-
- “Anne, bu adamın karısı olarak bir saniye bile daha kalamam.” Katherine bu sözleri, kadife halının üzerine yayılmış halde, işlemeli dantel gelinliği atılmış bir çöp gibi buruşmuş, nefesi kesik kesik ve sığ bir şekilde gelip giderken, gözleri ise Grace’in birkaç saat önce hayatını bir başkasına adamış bir kadında daha önce hiç görmediği bir dehşetle açılmış halde söyledi. Bu anın üzerinden sadece bir saat geçmeden, Oakhaven Springs’deki malikanenin geniş bahçelerinde hala gardenya, kremalı pasta ve pahalı burbon viskisinin kalıcı kokusu hissediliyordu. Eski meşe ağaçları arasına asılmış minik altın ışıklar düşmüş yıldızlar gibi parıldıyordu, kuzenler hâlâ at arabası garajının yakınında kahkahalarla gülüyorlardı ve son konuklar da kusursuz, mükemmel bir düğün düzenledikleri için aileye övgüler yağdırarak ayrılmışlardı. Grace bu özel günü yıllarca beklemişti. Caleb, onun tek oğlu, mutlak gurur kaynağı ve neşesiydi; tam bursla inşaat mühendisliğinde üstün başarı göstermiş, Richmond banliyölerindeki büyük bir altyapı şirketinde prestijli bir pozisyon elde etmiş ve her zaman ciddi, çalışkan ve son derece saygılı bir tavır sergilemiş parlak bir genç adamdı. İki yıl önce Katherine’i ailesiyle tanıştırmak için eve getirdiğinde, Grace kalbinin derinliklerinde evrenin sonunda kendisine hiç sahip olamadığı bir kız çocuğu bahşettiğini hissetmişti. Katherine eve kimseyi büyük jestlerle etkilemeye çalışarak gelmemişti. Üzerinde sade bir pamuklu bluz, utangaç ve içten bir gülümseme ve eldeki işlere yardım etmeye anında hazır ellerle geldi. Katherine’in mütevazı geçmişi hakkında yargılayıcı görümceleri iğneleyici yorumlar fısıldarken, genç kadın hiç kimseden istenmeden kollarını sıvayıp yemek bulaşıklarını yıkamaya başladı. Grace, o ilk günden itibaren fırına yaptığı ziyaretlerde onun için özel pastalar ayırmaya, pazar günleri meşhur yavaş pişirilmiş dana etini hazırlamaya ve farkında bile olmadan ona “sevgilim” diye seslenmeye başladı. İşte tam da bu yüzden, gecenin sessizliğini paramparça eden o tiz çığlığı duyduğunda, kalbi göğsünde duracak gibi oldu. Çığlık, yeni evlilerin paylaştığı ana yatak odasından geliyordu. Bu, tipik bir oyunbaz korku ya da ufak bir şaşkınlık sesi değildi; sanki biri açık havada boğuluyormuş ve son nefesini vermeye çalışıyormuş gibi, keskin, umutsuz bir çığlıktı. Kocası Robert, aniden ortaya çıkan bir endişeyle yüzü bembeyaz kesilmiş bir halde yataklarında doğruldu. “O sesi duydun mu?” diye sordu, sesi uyku ve kafa karışıklığından boğuk çıkıyordu. Grace çoktan ayağa kalkmıştı, terlikleri yerde unutulmuştu. “O Katherine’di, bundan eminim,” diye yanıtladı, kalbi göğüs kafesinde gümbür gümbür atıyordu. Uzun koridorda yalınayak koştu, aceleyle kendi sabahlığına takılıp neredeyse düşüyordu. Düğün sonrası temizliğe yardım etmek için geceyi orada geçiren kayınbiraderi Frank, bembeyaz bir yüzle merdivenlerden yukarı çıkıyordu. “Burada neler oluyor böyle?” diye bağırdı Frank, sesi sessiz evde yankılandı. Grace, ağır meşe kapıya ulaştığında ona cevap verme zahmetine girmedi. İki eliyle tahtaya şiddetle vurmaya başladı, darbenin şiddetiyle eklemleri acıyordu. “Caleb! Katherine! Lütfen şu kapıyı hemen açın!” diye yalvardı, ama eşiğin diğer tarafından hiçbir ses gelmedi. Bu sefer daha da büyük bir umutsuzlukla tahtaya tekrar vurdu. “Oğlum, sana hemen kapıyı açmanı söylüyorum!” diye emretti, ama oda ürkütücü bir sessizliğe büründü; ne ayak sesleri, ne hıçkırmalar, ne de herhangi bir açıklama girişimi duyuldu. Robert sonunda karısını nazikçe kenara itti ve tüm ağırlığını kilitli kapıya verdi, bu da mekanizmanın yüksek bir çatırtı ve tahta kırılma sesiyle kırılmasına neden oldu. Karşılaştıkları manzara, güzel bir düğün gecesinin ardından yaşananlara hiç benzemiyordu. Yatak, hiç bozulmamış halde duruyordu; dekoratif ipek yapraklar, tertemiz çarşafların üzerinde hâlâ düzenli bir şekilde yer alıyordu. Pahalı kristal şampanya kadehleri, içindekiler tamamen unutulmuş bir şekilde, sehpanın üzerinde dokunulmadan duruyordu. Katherine, uzak duvara sıkıca büzülmüş, iki eliyle göğsünü tutarak titriyordu; sanki vahşi bir yırtıcıdan kıl payı kurtulmuş gibiydi. Caleb odanın karşı tarafında yerde oturuyordu, beyaz gömleğinin düğmeleri tamamen açıktı, yüzü soğuk, yağlı bir terle sırılsıklam olmuştu ve gözleri boş boş hiçbir yere bakmıyordu, tamamen kaybolmuş görünüyordu. Grace hızla öne atıldı ve Katherine’in yanına, soğuk zemine diz çöktü, kızı koruyucu bir şekilde kucakladı. “Sevgilim, lütfen bana burada neler olduğunu anlat, her şeyi anlat,” diye yalvardı sesi titreyerek. Katherine irkildi ve daha da uzaklaştı, gözlerinde gerçek bir panik vardı. “Lütfen bana yaklaşmayın, benden uzak durun,” diye yalvardı, sesi gerginlikten titriyordu.
-
- Grace, kızı sakinleştirmeye çalışarak, “Benim, Katherine, bu evde senin annen benim, benimle güvendesin,” diye ısrar etti. Katherine, durmak bilmeyen titremesinden çatlamış ve yara bere içinde kalmış dudaklarıyla ona baktı. “Anne, artık onun karısı olamam, bu adam, burada oturan bu adam, benden nefret ediyor,” diye fısıldadı, sözleri odaya ağır bir taş gibi düştü. Ardından gelen sessizlik boğucu geldi, sanki mekândaki oksijen tamamen çekilmişti. Robert bakışlarını oğluna çevirdi, yüz ifadesi yoğun bir şaşkınlık ve öfkeye büründü. “Caleb, bana bak ve Tanrı aşkına ona ne yaptığını açıkla,” diye emretti. Caleb ağzını açtı, ama boğazından anlamlı hiçbir kelime çıkmadı. O, karmaşık bir sorunla boğuşan yetişkin bir adam gibi değil, artık kaldıramayacağı kadar büyümüş bir yalanın içinde sıkışıp kalmış küçük bir çocuk gibi hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. “Böyle olmaması gerekiyordu,” diye mırıldandı sonunda, koluyla gözlerini silerken. “Açıkçası, böyle çığlık atacağını hiç düşünmemiştim,” diye ekledi sesi boğuk bir şekilde. Grace, bu itiraf karşısında kanının donduğunu, midesinin bulandığını hissetti. “Bilerek yapılmadı derken ne demek istiyorsunuz?” diye sordu, sesi tehlikeli derecede kısık. Caleb elleriyle yüzünü kapattı, yaşadığı sinir krizinin şiddetiyle omuzları titriyordu. “Sadece ona korku salıp salamayacağımı görmek istedim,” diye itiraf etti; kendi sözlerinin acımasızlığı kendisini bile şaşırtmış gibiydi. Katherine, onun bu sözü üzerine keskin, hıçkırıklı bir ağlama sesi çıkardı ve Frank hemen öne çıkarak onu konuk odalarının mahremiyetine götürmeyi teklif etti. Robert, kadının ayağa kalkmasına yardım etti, onu odadan çıkarırken yüzünde ciddi bir ifade vardı. Kocasına dönüp bakmadan uzaklaştı, pahalı gelinliği yırtık bir kefen gibi yerde sürüklenerek arkasından sürüklendi. Grace, duyduklarının yarattığı mutlak dehşetle annelik sevgisi arasında gidip gelirken, oğlunun tam karşısında durmaya devam etti. “Caleb, gözlerimin içine bak,” diye emretti. Başını kaldırmayı reddetti, çenesi sıkıca göğsüne yapışmıştı. “Anne, lütfen bu gece benden başka hiçbir şey isteme,” diye yalvardı. “Şimdi konuşmanızı istiyorum,” diye ısrar etti ve geri adım atmayı reddetti. Caleb yutkundu, boğazı kasılarak sonunda yukarı baktı; gözleri kan çanağı gibiydi ve yoğun bir öfke ile derin, kendinden nefret eden bir utanç karışımıyla doluydu. “Bunun bedelini ödemek zorunda kaldı,” dedi, sesi tehlikeli derecede alçak bir tona inerek. Grace, ayaklarının altındaki zeminin kaydığını, tanıdığını sandığı dünyanın parmaklarının arasından kayıp gittiğini hissetti. “Ne için ödeme yapacağım Caleb? Ne saçmalıyorsun sen?” diye sordu. Caleb bakışlarını Katherine’in götürüldüğü kapıya çevirdi ve Grace’in ondan daha önce hiç duymadığı ürpertici, klinik bir soğuklukla konuştu. “Beatrice’e yaptıklarının bedelini ödemek zorundaydı,” dedi, sesinde hiçbir sıcaklık yoktu. O an, Grace nihayet oğlunun düğününün aslında hiç de neşeli bir kutlama olmadığını anladı. Çiçekler, müzik, kahkaha ve sahte dualarla titizlikle kurulmuş bir tuzaktı. Ve içini kemiren bir korkuyla, en kötüsünün henüz gelmediğini biliyordu. BÖLÜM 2 O uzun ve zorlu sabah boyunca tek bir kişi bile bir an uyumayı başaramadı. Saatler öncesine kadar canlı bir caz grubunun sesleri, kahkahalar ve kadehlerin şıkırtısıyla cıvıl cıvıl olan ev, şimdi bir mezar kadar sessizdi. Bahçedeki sofralar hâlâ kusursuz bir şekilde kurulmuştu; ziyafetin kalıntıları, o geceki aldatmacanın bir hatırlatıcısı gibiydi. Caleb ve Katherine’in isimlerinin yazılı olduğu büyük, dekoratif tabela, ana girişin yanında hâlâ eğik bir açıyla asılı duruyordu. Grace, oturma odasında, yeni evlilerin sunağın önünde gülümsediği profesyonel bir fotoğrafa bakıyordu ve bu görüntünün, silinmiş olan bambaşka, daha mutlu bir hayata ait olduğunu hissediyordu. Sabah saat dörtte, konuk odasının ağır kapısı gıcırtıyla açıldı. Katherine ortaya çıktı; gelin duvağı karanlık bir yerde bir kenara atılmıştı, makyajı yanaklarına bulaşmıştı ve elbisesi hâlâ ince bedenine yapışmıştı. Doğrudan Grace’e doğru yürüdü ve yaşlı kadın tek bir kelime bile söyleyemeden Katherine onun ayaklarının dibine diz çöktü. “Lütfen, beni affetmelisiniz,” dedi Katherine, sesi kısık ve titrek bir şekilde. Grace’in içini bir annelik paniği dalgası kapladı. “Ne için affedeyim canım? Lütfen kalk ve gel yanıma otur,” diye yalvardı, kıza yardım etmek için eğilerek. Katherine şiddetle başını salladı ve yerden kalkmayı reddetti. “Beni affedin çünkü Caleb’in bir zamanlar başka bir kadına aşık olduğunu biliyordum,” diye itiraf etti sesi titreyerek. “Ama onun beni özellikle onun yokluğundan dolayı cezalandırmak için evlendiğini bilmiyordum,” diye ekledi. Grace sonunda onu ayağa kaldırdı ve mutfağa götürdü, orada titreyen elleriyle ona bir bardak su doldurdu. Grace, yumuşak ama kararlı bir sesle, “Bana her şeyi anlat, hiçbir şeyi atlama,” diye ısrar etti. Katherine konuşmaya başlamadan önce derin, titrek bir nefes aldı. “Sonunda yatak odamıza girdiğimizde, tamamen tuhaf ve mesafeli davranıyordu,” diye başladı sözlerine. “İlk başta benimle oldukça nazikçe konuştu, içecek bir şey isteyip istemediğimi sordu ve kapıyı arkamızdan kilitledi,” diye devam etti. “Ama sonra tavrı tamamen değişti ve bana öyle kin dolu bakışlarla baktı ki kendimi tamamen yabancı, bir düşman gibi hissettim,” diye açıkladı. Gözleri tekrar yaşarırken, “O gece bana, hayatımın bir başkası tarafından tamamen mahvedilmesinin ne anlama geldiğini nihayet tam olarak anlayacağımı söyledi,” diye ekledi. Grace gözlerini kapattı, oğlunun böyle bir kötülüğe kadir olabileceği düşüncesini zihninden silmeye çalıştı. “Sana dokundu mu? Sana fiziksel olarak zarar verdi mi?” diye sordu, sesi endişeyle titreyerek. “Hayır, bana dokunmadı ama beni duvara sıkıştırdı, gidecek hiçbir yerim kalmayana kadar,” diye yanıtladı Katherine. “Beatrice hakkında uzun uzun konuştu, hayatını mahvettiğimi, benim yüzümden işini, ailesini ve sonunda da onu kaybettiğini söyledi,” diye devam etti. “Ne demek istediğini hiç anlamadım ve açıklamaya çalıştığımda, tam başımın yanındaki duvara yumruk attı ve işte o zaman çığlık attım,” diye bitirdi sözlerini. Grace derin bir rahatlama ve tam bir dehşet duygusu içindeydi; en kötüsü olmamıştı, ama yaşananlar herhangi bir evliliği onarılamayacak şekilde yıkmaya yetecek kadar ağırdı. Katherine’i mutfakta dinlenirken bırakıp Caleb’in odasına doğru yöneldi. Onu yerde oturmuş, elinde eski, yıpranmış bir deri defter tutarken buldu. Grace, sesinde demir gibi bir tonla, “Şimdi benimle konuşacaksın,” dedi. “Ve bana bir daha yalan söylemeyeceksin,” diye ekledi. Caleb defteri açtı, parmakları sararmış sayfalara titreyerek dokundu.