-
- Gelecekteki eşimin ebeveynleri beni yataktan denize itti ve benimle alay ettiler, üstelik nişanlım bana yardım etmeye bile çalışmadı; onlar karşılarında sıradan bir garson olduğunu düşünüyorlardı, ama kim olduğumu ve neler yapabileceğimi hiç tahmin edemiyorlardı 😨😥 — Oops, yanlışlıkla şarap döktüm — dedi annesi hafif bir gülümsemeyle. Henüz yeni nişanlandık ve ilk karşılaşmamızdan itibaren, onun ebeveynlerinin beni kabul etmediğini hissettim. Onlar için ben, ucuz bir kafeden gelmiş sıradan bir garson kızdım, bir şekilde oğullarının yanında buluvermiş biriyim. Tavırlarını saklamıyorlardı, ama o gün bunu özellikle acımasız bir şekilde göstermeye karar verdiler. Denize açıldık yatla. Güneş parlıyordu, su sakindi, her şey mükemmel görünüyordu ama bu “mükemmel” görüntünün altında rahatsız edici bir şey gelişiyordu. Kayınvalidem bilerek şarabı güverteye döktü. Yavaşça, gösterişli bir şekilde, herkesin görmesi için. — Tatlım, lütfen sil — dedi bana bakmadan. — Personeli çağırabilirim — diye yanıtladım sakin bir şekilde. Bana döndü ve bu sefer gülümsemeden söyledi: — Sen benim yattaki personelim. Ne söylüyorsam onu yap. Ona direkt gözlerinin içine baktım. — Bu senin yatın değil. Kiraladınız. Ve ben hiçbir şeyi silmeyeceğim. Bir anlık sessizlik oldu. Yüzünün nasıl değiştiğini, içinde öfkenin nasıl kaynadığını görebiliyordum. Ona hayır denmeye alışkın değildi. Küpeşteye dayanmıştım ki her şey çok hızlı oldu. Sırtıma sert bir itiş — ve ayaklarımın altındaki destek kayboldu. Açık denize düştüm. Soğuk su anında vücudumu sardı. Yüzeye daldım ve bir an nefesimi kaybettim. Yüzeye çıktığımda yat çoktan uzaklaşmıştı ve onlar kenarda durup aşağı bakıyordu. Elimden geldiğince suya tutunmaya çalıştım. Panik göğsümü sıkıyor, ellerim titriyordu. — Yardım edin… — diye bağırmayı denedim ama sesim koptu. Karşılık olarak kahkaha duyuldu. Başımı kaldırdım ve onu gördüm. Nişanlımı. Sadece güneş gözlüklerini çıkardı ve bana yabancı birine bakar gibi baktı, hiçbir şey yapmadı.
-
- Karar verdim, gerçeği öğrenmeleri gerekiyordu. Birkaç dakika içinde beni yan tekneden diğer insanlar kurtardı. Islanmış, titreyerek oturuyordum ama artık tamamen sakinim. Aklımda sadece bir düşünce vardı. Telefonumu çıkardım ve bir arama yaptım. — Prosedürü başlatın. Her şeyi satışa çıkarın. İstisnasız. Karşı tarafta gereksiz bir soru sorulmadı. Yat iskeleye döndüğünde, onlar zaten orada beni bekliyordu. Yüzlerindeki aynı güven, benim karşılarında kırılmamış, soğukkanlı durduğumu görünce kaybolmaya başladı. — Sen… ne yaptın? — diye sordu babası, artık o kadar emin bir sesle değil. Onlara tek tek baktım. — Uzun süre sizi korudum. Tüm borçlarınız, kredileriniz, tüm problemleriniz… bunlar yalnızca benim yıkılmasına izin vermediğim için ayakta kaldı. Birbirlerine baktılar. Bir adım öne attım. — Tüm mal varlığınızın ipotekli olduğu banka bana ait. Sessizlik ağırlaştı. — Ben kimse olduğumu düşündünüz. Bana hakaret edebilir, itebilir, benimle alay edebilirsiniz sandınız. Başımı hafifçe eğdim. — Ama artık sahip olduğunuz her şey satılıyor. Annesinin yüzü soldu. — Bekle… bilmiyorduk… — dedi. — Tabii ki bilmiyordunuz — diye yanıtladım sakin bir şekilde —. Hiçbir zaman öğrenmeye çalışmadınız. Aynı anda konuşmaya başladılar, yalvardılar, kendilerini savundular, ama artık dinlemiyordum. Nişanlım biraz uzakta duruyordu. Sessizdi, benim boğulurken sessiz kaldığı gibi. Son bir kez ona baktım. — Kararını orada, suda verdin. Döndüm ve gittim, onları sessizliğe bıraktım; artık ne kahkaha vardı, ne kibir.