“Çocuklarımı yanımda tutmama izin verirseniz, burada ücretsiz çalışırım. Yemek pişiririm, temizlik yaparım, ne iş olsa yaparım; tek istediğim bu gece çocuklarımın başını sokacak güvenli bir yer bulması.”

Gizem Demir, hayatının bir gün Ankara’nın sakin ve nezih semtlerinden İncek’te, tanımadığı büyük bir evin demir kapısı önünde bu cümleleri kuracağını asla hayal etmezdi. Saat akşamın sekiziydi. Yedi yaşındaki Kerem elinde soluk mavi dinozor sırt çantasıyla, dört yaşındaki Masal ise günlerdir süren evsizlik ve yorgunluktan annesinin omzunda sızmış haldeydi.

Kocası Doruk Polat, onu kapı dışarı ederken oldukça soğuk ve netti:
“Derhal boşanıyorum. Hayatımda başka biri var, bu yüzden para için vakit harcama. Ev annemin üzerine kayıtlı, arabalar şirkete ait, sana kalacak hiçbir şey yok.”

On sekiz yıllık sadakat ve evlilik, dört kısa cümleye sığdırılmıştı. Kerem doğduğunda işini bırakmış, tüm hayatını ailesine ve kocasının kariyerine adamıştı. Şimdi kırk iki yaşında ne bir evi, ne düzenli bir maaşı, ne de acil durumlar için birikimi vardı. Çaresizlik içinde sokak sokak dolaşmış ve nihayet bu yabancı evin kapısına dayanmıştı.

Kapının zümmesine basıp beklerken içeriden ağır demir kapı mekanik bir sesle açıldı. İçeri girdiklerinde ev sahibinin yüzünü gören Gizem adeta taşa kesildi.

Karşısındaki adam Cihan Sencer’di. Doruk’un yıllardır en yakın iş ortağı, yirmi yıl önce İzmir’deki görkemli düğünlerine katılan o eski dosttu.

Cihan şaşkınlıkla “Gizem?” diyebildi. Durumu anlattığında Cihan onları içeri aldı, çocukları doyurup dinlendirdi. Gizem, Doruk’un kendisini hiçbir şey vermeden kapıya koyduğunu ve şirketin tüm varlığının korunduğunu söylediğinde Cihan sessizce dinledi. Ancak kafasına takılan o kritik soruyu sordu: “Peki ya rahmetli anne babandan kalan o merkezi daireye ne oldu?”

Gizem derin bir iç çekti: “Onu on yedi yıl önce sattım.”
“Neden sattın?”
“Doruk ilk şirketi kurarken sermayeye ihtiyacı vardı. O daireyi satıp tüm parayı ona verdim.”

Cihan olduğu yerde donakaldı. Yüz ifadesi aniden öfkeye dönüştü:
“Ne dedin sen? Doruk bize o parayı zengin bir amcasından borç aldığını söylemişti.”

Gizem şaşkınlıkla kaşlarını çattı: “Doruk’un zengin bir akrabası hiç olmadı, ailesi üniversite yıllarında bile geçim sıkıntısı çekiyordu.”