-
- Saat gece 02.00’de bavul fermuarının keskin sesi Merve Aydın’ı uykusundan uyandırdı. Gözlerini tam açmadan yatağın kendi tarafında hareketsiz kaldı. Eşi Burak Aydın, büyük giyinme odasında telaşla dolaşıyor, pahalı gömleklerini, pasaportunu, nakit paralarını ve değerli eşyalarını bavula yerleştiriyordu. Burak, gece hazırladığı çayın Merve’yi uzun süre uyutacağını sanmıştı. Ancak Merve onun şüpheli davranışlarını önceden fark etmiş ve fincanları değiştirmişti. Böylece Burak, eşinin uyuduğuna inanırken Merve aynadaki yansımadan onu izlemeye devam etti. Saat 02.18’de Burak yatağın yanına geldi ve karanlıkta Merve’ye bakarak, “Zavallı Merve, başına gelecekleri hiç anlamadın,” diye fısıldadı. Ardından sessizce evden çıktı. Merve, aracın sesi tamamen kaybolana kadar bekledi. Saat 02.37’de telefonuna bir fotoğraf geldi. Burak, İstanbul Havalimanı’nda genç sevgilisi Ceyda Koç ile sarılmış halde görünüyordu. Üstelik Ceyda’nın kolunda Merve’ye ait pahalı bir bileklik vardı. Fotoğrafın altında şu mesaj yazıyordu: “Hoşça kal, işe yaramaz kadın. Sahip olduğun her şeyi elinden aldım.” Merve mesajı okuduktan sonra gülümsedi. Yaşadığı ihanet canını yakmıştı. Sonuçta on bir yıllık bir evlilik bitiyordu. Ancak Burak’ın bilmediği çok önemli bir şey vardı. Merve, eşinin kendisini aldattığını altı ay önce öğrenmişti. Üstelik sadece ilişkiyi değil, sahte imzaları, gizli kredileri ve Ceyda’nın kardeşi adına kurulan paravan şirketi de ortaya çıkarmıştı. O günden sonra eş gibi davranmayı bırakmış, sessizce delil toplamaya başlamıştı. Banka kayıtları, otel faturaları, mesajlar, ses kayıtları ve yasa dışı para transferlerine ilişkin bütün belgeler avukatına, mali müşavirine ve yetkili birimlere teslim edilmişti. Burak, eşinin sessizliğini güçsüzlük sanıyordu. Oysa Merve uzun süredir bütün hayatını yeniden güvence altına alıyordu. Saat 02.45’te Burak’a yalnızca şu mesajı gönderdi: “Havalimanında iyi eğlenceler.” Kısa süre sonra hem Burak hem de Ceyda onu aramaya başladı. Merve hiçbir çağrıya cevap vermedi. Mutfaktaki çayı lavaboya döktü ve sabahı bekledi. Saat 06.12’de telefonu yeniden çaldı. Arayan kişi mali suçlar biriminden Komiser Barış Yılmaz’dı. Burak ile Ceyda’nın Almanya’ya gitmek üzere uçağa binmeye çalıştığını, ancak pasaportlarının sistemde işaretlendiğini söyledi. Ceyda’nın çantasında yüz seksen bin dolar değerinde nakit para ve şirket hesaplarından düzenlenmiş çekler bulunmuştu. Burak, sorgu sırasında Merve’nin psikolojik sorunları olduğunu ve bütün aile varlıklarının kendisine ait olduğunu iddia etmişti. Fakat belgeler bunun tam tersini gösteriyordu.
-
- Aydın Lojistik olarak bilinen şirket aslında yıllar önce Merve’nin babası Rıza Erdem tarafından İzmir’de küçük bir depoda kurulmuştu. Şirketin büyümesini sağlayan da Merve olmuştu. Burak ise evlilikten sonra şirkete katılmış, dışarıya karşı kendisini patron gibi göstermişti. Merve sessizce operasyonu yönetirken Burak toplantılarda konuşuyor, pahalı takım elbiseler giyiyor ve başarıyı sahipleniyordu. Ancak şirketin gerçek kontrolü hiçbir zaman onda değildi. Merve’nin avukatı Selin Öztürk, sabah saatlerinde eve gelerek şirketin bir ay önce Erdem Aile Vakfı’nın kontrolüne geçirildiğini hatırlattı. Burak, vergi avantajı elde ettiğini sanarak bu belgeleri kendi eliyle imzalamıştı. Belgelerin yedinci maddesinde, izinsiz para transferi yapan yöneticinin tüm yetkilerini kaybedeceği açıkça yazıyordu. Burak bu maddeyi hiç okumamıştı. Öğleden sonra ilk sesli mesajını gönderdi. “Her şey bir yanlış anlaşılma. Avukatını durdur. Bunu çözebiliriz.” İkinci mesajında ise yeniden öfkelenmişti. “Beni bu şehirde önemli yapan bendim. Birkaç belgeyle güçlü olduğunu mu sanıyorsun?” Ceyda da ağlayarak Burak’ın kendisini kandırdığını, paraların çalıntı olduğunu bilmediğini söylüyordu. Aynı akşam Merve, federal binada Burak’ın karşısına çıktı. Burak pahalı kıyafetleri olmadan yorgun ve çaresiz görünüyordu. Merve’nin avukatı masaya kalın bir dosya bıraktı. Bu yalnızca boşanma dilekçesi değildi. Dosyada dolandırıcılık, şirket parasını zimmete geçirme, kimlik sahteciliği ve suç ortaklığına ilişkin tüm deliller bulunuyordu. Burak, “Hayatımı mahvedemezsin,” diye bağırdı. Merve sakince cevap verdi: “Ben senin hayatını mahvetmiyorum. Sadece kendi kurduğun düzeni sana geri veriyorum.” Ertesi sabah yapılan yönetim kurulu toplantısında Merve şirketin yasal adının yeniden Erdem Medikal Lojistik olarak değiştirildiğini açıkladı. Burak’ın gece 02.32’de şirket hesabından 2,4 milyon dolar aktarmaya çalıştığını gösteren kayıtlar ekrana yansıtıldı. Bu girişim nedeniyle Burak’ın tüm oy hakları otomatik olarak düşmüştü. Merve artık şirketin yüzde 74’lük karar gücünü kontrol ediyordu. Yönetim kurulu Burak’ı görevden aldı. Şirket çalışanlarının maaşları güvenceye alındı, sevkiyatlar devam etti ve yeni yönetim planı aynı gün uygulamaya konuldu. İki hafta sonra Burak cezaevinden Merve ile görüşmek istedi. Merve yalnızca kesinleşmiş boşanma belgelerini teslim etmek için gitti. Mahkeme, Burak’ın evlilik varlıklarını yasa dışı şekilde harcadığına karar vermişti. Ev, araçlar ve şirket üzerinde hiçbir hak elde edemedi. Ceyda ise ceza almamak için paraları ve çaldığı bilekliği teslim etmiş, Burak aleyhine ifade vermişti. Burak başını cama yaslayarak, “Beni aylarca izledin ve hiçbir şey söylemedin,” dedi. Merve son kez ona baktı. “Ben sustum çünkü her şeyi kaydettim. Sen sessizliğimi aptallık sandın. Oysa hesaplar unutmaz.” Merve evine döndüğünde malikâne sessizdi. Ancak bu kez sessizlik boşluk değil, huzur anlamına geliyordu. Burak gece yarısı her şeyi aldığını düşünerek evden çıkmıştı. Aslında yanında götürdüğü tek şey kendi sonu olmuştu.