-
- “Saat sabahın dokuzu ve sen hala işe yaramaz bir tembel gibi ortalıkta dolanıyorsun! Müşterilerim birazdan burada olacak ve bu ev kasap dükkanı gibi kokuyor!” Gözlerimi açtığım anda yüzüme boşaltılan bir bardak buzlu suyla irkildim. Adım Tarık Baran, altmış sekiz yaşındayım. O sabah İstanbul’un soğuk hava depolarındaki gece vardiyasından yeni dönmüştüm. Otuz yıldır İstanbul’un dört bir yanındaki restoranlara, mahalle lokantalarından lüks otellere kadar birinci sınıf et tedarik ediyordum. Eve sabah beş gibi dönmüştüm. Tek oğlum Cenk, karısı Selin’in arkasında çaresiz ve kaygılı bir ifadeyle duruyordu. “Ona bir şey söyle,” diye mırıldandım sessizce. Cenk, gözlerini yere indirip tek kelime etmedi. Selin ise bardağı komodinin üzerine sertçe fırlattı. “Temizliğe de başlasan iyi olur, ortalığı mahvettin,” dedi ve arkasına bile bakmadan odadan çıktı. Yüzüme su atılmıştı ve şimdi ıslanan yeri kendim temizlemek zorundaydım.
-
- O ev, yıllarca sabahın köründe yaptığımız yorucu mesailerle merhum eşim Meral’le birlikte satın aldığımız yuvamızdı. Meral sekiz yıl önce vefat etmişti ama odam hala onun hatıralarıyla doluydu. Ancak Selin’in VIP müşterileri için o odaya ihtiyacı vardı. Beni evimden kovup salondaki kanepede yatmak zorunda bıraktılar. Birkaç gün sonra Selin, yorgunluktan sızıp kaldığım anın fotoğrafını çekip sosyal medyada paylaşarak benimle alay etti. Yetmezmişareti gibi sağlık sigortamı gizlice iptal ettirdiler, merhum eşimin hatıra kutusunu parçaladılar ve aile fotoğraflarımızı kırdılar. Cenk’in her şeye boyun eğdiğini gördüğümde, asıl acının dışarıdan gelen hakaretler değil, kendi evladımın korkaklığı olduğunu anladım. Durumu kökten çözmek için şirket muhasebecimiz Gülden ile iletişime geçip gizli bir denetim başlattım. Yapılan incelemelerde midemi bulandıran gerçekler ortaya çıktı: Selin, benim imzamı taklit ederek binlerce liralık lüks mobilya sipariş etmişti. Hatta şirketimizin yıllarca emekle kurduğu gizli müşteri listeleri bir rakip firmaya sızdırılmış ve depomuzdan mal hırsızlığı yapılmıştı. Selin, her şeyin kontrolünün kendisinde olduğunu sanarak lüks bir güzellik salonu açılış partisi düzenlemeye hazırlanıyordu. O, yaşlı ve çaresiz bir adamı ezdiğini zannederken, otuz yılını bu şehre adamış bir adamın sabrını taşırdığından habersizdi. Ve o gece, her şeyin seyrini değiştirecek o büyük an geldi çattı…Selin’in büyük açılış gecesi şehrin en tanınmış simalarının katılımıyla oldukça görkemli başlamıştı. Selin, yüzünde sahte bir zafer gülümsemesiyle konuşmasını yaparken, en ön sırada oturan ve yıllardır şirketimizden et alan lüks restoranların sahibi Emel Karaca ayağa kalktı. Tüm salonun meraklı bakışları arasında Emel Hanım sesini yükselterek şöyle dedi: “Bunca yıldır bu şehre dürüstlüğüyle nam salmış Tarık Bey’e yapılanları çok iyi biliyoruz. Kendi yaşlı kayınpederine zulmeden, onun emeğini çalan bir insanla asla iş yapmayacağız!” Emel Hanım ile birlikte salondaki diğer önemli müşteriler de birer birer salonu terk ettiler. Selin sahnede neye uğradığını şaşırdı; kurduğu o kibirli dünya bir anda başına yıkılmıştı. Ertesi gün Cenk, depodaki güvenlik kameralarından ve Gülden’in çıkardığı resmi evraklardan karısının yaptıklarını başından sonuna kadar öğrendi. Şifresinin hırsızlar tarafından nasıl kullanıldığını ve babasının sırtından nasıl hançerlendiğini görünce hıçkırıklara boğuldu. “Baba, ben ne yaptım? Farkında bile değildim” diye ağladı. Tarık olarak ona yirmi dört saat süre tanıdım. Ertesi sabah evimin önünde Selin’in lüks valizleri dizilmişti. Selin yaptıklarını savunmaya çalışsa da Cenk bile artık ona karşı sessiz kalmadı. Gerçek yüzü ifşa olan Selin, öfkeyle bir taksiye binip orayı terk etti. Aylar süren yasal soruşturmalar ve mahkeme süreçlerinin ardından şirketimiz ve varlıklarımız yasal güvenceye kavuştu. Tarık Baran olarak, kazandığım servetin büyük bir kısmını merhum eşim Meral’in adını taşıyan bir mesleki eğitim vakfına bağışladım. Bu vakıf, dürüstlükle çalışmak isteyen gençlere rehberlik edecekti. Oğlu Cenk ise hatasını telafi etmek için şehir merkezinde mütevazı bir daireye taşındı. Artık her pazar günü evime geliyor, geçmişin muhasebesini birlikte yapıyor ve akşamüstü çayımızı huzurla içiyoruz. Ben yeniden kendi odama, kendi yuvama geri döndüm. Meral’in hatıra fotoğraflarını ve haçını duvara astım, masamı yerleştirdim. Anladım ki gerçek haysiyet, haksızlığa karşı susmakta değil; kendi emeğine, onuruna ve değerlerine sahip çıkmaktadır. Hayatım boyunca sabahın üçünde yollara düşen o emekçi adamın kokusu, bu evde her zaman gururla var olmaya devam edecek.