“Saat sabahın dokuzu ve sen hala işe yaramaz bir tembel gibi ortalıkta dolanıyorsun! Müşterilerim birazdan burada olacak ve bu ev kasap dükkanı gibi kokuyor!”

Gözlerimi açtığım anda yüzüme boşaltılan bir bardak buzlu suyla irkildim. Adım Tarık Baran, altmış sekiz yaşındayım. O sabah İstanbul’un soğuk hava depolarındaki gece vardiyasından yeni dönmüştüm. Otuz yıldır İstanbul’un dört bir yanındaki restoranlara, mahalle lokantalarından lüks otellere kadar birinci sınıf et tedarik ediyordum. Eve sabah beş gibi dönmüştüm. Tek oğlum Cenk, karısı Selin’in arkasında çaresiz ve kaygılı bir ifadeyle duruyordu.

“Ona bir şey söyle,” diye mırıldandım sessizce.

Cenk, gözlerini yere indirip tek kelime etmedi. Selin ise bardağı komodinin üzerine sertçe fırlattı. “Temizliğe de başlasan iyi olur, ortalığı mahvettin,” dedi ve arkasına bile bakmadan odadan çıktı. Yüzüme su atılmıştı ve şimdi ıslanan yeri kendim temizlemek zorundaydım.