Anne ve babam, Emine Nine’yi öğle yemeğine götüreceklerini söyleyerek evden almışlardı. Ancak aradan sadece üç saat geçtikten sonra Bursa’daki bir huzurevinden telefon aldım.

Telefondaki yönetici ses, “Ben Emine Nine’nin acil durum listesindeki kişiyim galiba,” dedi. “Valizi hâlâ lobide duruyor ama onu buraya getiren aile üyeleri kabul evrakları bile bitmeden kaçıp gittiler.”

Evimin mutfağında elimde tuttuğum kahve fincanıyla öylece kalakaldım. “Nasıl yani, bırakıp gittiler mi?” diye sordum. Yönetici, “Otoparktan evrak alacaklarını söyleyip bir daha dönmediler,” dedi.

Babam Orhan’ı aradım, doğrudan sesli mesaja düştü. Annem Vildan’ın da telefonu kapalıydı. İki elimi direksiyona kilitleyip tam 200 kilometre yol teptim. Huzurevine vardığımda Emine Nine, tek başına kahverengi bir valizin ve içinde ilaçları olan poşetin başında oturuyordu. Lobi sıcak olmasına rağmen üzerinde kalın kışlık kabanı duruyordu; gri saçları özenle taranmış, yüzü ise öfkeden taştan bir heykele dönmüştü.

Yanına çömeldim. “Nine…” dedim. Yüzüme uzun uzun baktı. Hiçbir şey söylemeden ayağa kalktı. Gözyaşı yoktu, soru sormak yoktu. Arabama yürüdü, ön koltuğa bindi ve emniyet kemerini taktı.

“Onları arama,” dedi.
“Nereye gidiyoruz?” diye sordum.
“Önce adliyeye.”

Yola çıktığımızda çantasından çıkardığı katlanmış bir banka dekontunu bana uzattı. Kırmızı kalemle daire içine alınmış üç büyük para çekme işlemi vardı: 120 bin, 180 bin ve 250 bin lira. Son altı hafta içinde çekilmişti.