O gece telefonu elimden bırakamadım. WhatsApp’a girip çıktım, onun çevrimiçi olup olmadığını kontrol ettim. Aslında kendime kızıyordum. Otuz yedi yaşındaydım ve yıllardır kimsenin davranışlarını böyle saatlerce düşünüp durmamıştım. Üstelik karşımda yirmi dört yaşlarında bir genç vardı. Aramızda on üç yaş vardı ve bu gerçek, aklımdaki bütün güzel ihtimallerin üzerine ağır bir gölge gibi düşüyordu.

“Belki de ben yanlış anlıyorum,” dedim kendi kendime.

Belki de gerçekten sadece kibar davranmıştı. Belki ücret almamasının başka bir sebebi vardı. Belki durumlarıma bakması tamamen tesadüftü.

Tam telefonu bırakacakken yeni bir durum paylaştığını gördüm.

Bir fotoğraf değil, sadece siyah bir ekranın üzerine yazılmış tek bir cümleydi:

“Bazı insanları ilk gördüğünüz anda tanıyormuş gibi hissedersiniz.”

Kalbim hızlandı.

Ekrana birkaç saniye boyunca baktım. Sonra telefonu masanın üzerine bıraktım.

“Bu bana değildir,” dedim.

Ama içimdeki başka bir ses, “Ya sana ise?” diye fısıldıyordu.

Ertesi gün evde küçük bir sorun çıktı. Aslında büyük bir şey değildi. Musluğun altında hafif bir su sızıntısı vardı. Telefonumdan numarasını açtım. Aramakla aramamak arasında uzun süre kaldım.

Sonunda mesaj yazdım.

“Merhaba, rahatsız ediyorum ama geçen yaptığınız işte küçük bir sorun çıktı. Müsaitseniz bakabilir misiniz?”

Mesajı gönderdikten sonra telefonumu yatağın üzerine attım.