Emir, iş seyahatinden beklenenden erken döndüğü yağmurlu bir akşam, hayatının en sarsıcı gerçeğiyle karşılaştı.

Dört aylık hamile eşi Kristin yerine Türkçeleştirilmiş adıyla Elif, evde yoktu.

Emir’in annesi Nermin Hanım, oğluna son derece rahat bir tavırla:

“Karın, kardeşine yemek yapmak istemediği için çekip gitti. Geri gelirse ben de kapının önüne koyarım.”

dedi.

Ancak bu açıklama Emir’e hiç mantıklı gelmedi.

Elif’in telefonu, cüzdanı, kimliği, hamilelik takip kartı ve parası yatak odasındaydı. En sevdiği ayakkabıları ve yağmurluğu da evde duruyordu.

Üstelik doktoru, hamileliğinin hassas ilerlediğini ve ağır işlerden uzak durması gerektiğini özellikle söylemişti.

Emir evin her yerini aradı.

Sonra bahçedeki eski depoyu hatırladı.

Kapıya yöneldiğinde annesi arkasından bağırdı:

“Oraya sakın gitme!”

Bu tepki şüphelerini daha da artırdı.

Depo kapısında yepyeni bir asma kilit vardı. Kapının altından Elif’in giydiği mavi hamilelik elbisesinden küçük bir parça görünüyordu.

Emir kapıya vurdu.

“Elif! Beni duyuyor musun?”

Uzun bir sessizliğin ardından içeriden çok hafif bir tırmalama sesi geldi.

Emir hemen 112’yi aradı.

Polis ve sağlık ekipleri geldiğinde annesi hâlâ depoda kimsenin olmadığını iddia ediyordu. Kilit kırıldığında ise herkes gerçeği gördü.

Elif, karanlık ve nemli deponun içinde güçsüz hâlde bulunuyordu. Günlerdir yeterli su ve yiyecek alamamış, ciddi şekilde yaralanmıştı.

Hastaneye kaldırıldı.

Doktorlar Elif’in hayatını kurtarmayı başardı ancak yaşadığı ağır travma nedeniyle bebeğini kaybetti.

Emir için bu haber yıkıcıydı.

Çünkü yıllardır annesinin ve küçük kardeşi Kaan’ın davranışlarını görmezden gelmişti. Elif ne zaman rahatsızlığını dile getirse aynı cümleyi kullanıyordu:

“Biraz sabret, annemin nasıl olduğunu biliyorsun.”

Oysa şimdi anlıyordu ki kendi rahatını korumak için eşinden sürekli fedakârlık istemişti.

Elif kendine geldiğinde yaşananları anlattı.