Julian Prescott, soyadı kendi soyadı olan bir adamın hata yapmayacağına inanarak büyümüştü.

Annesi Vivian Prescott, henüz bunu sorgulayabilecek yaşa gelmeden önce, onun bunu anlamasını sağladı.

Prescott ailesi, Carolina kıyısı boyunca lüks otellere, Charleston’da özel gayrimenkullere ve odaya girdiklerinde insanların seslerini alçaltmasına neden olacak kadar eski aile bağlarına sahipti.

Vivian’ın dünyasında aşk hoş bir şeydi, ama miras her şeydi.

Julian, Clara Bellamy’ye aşık olunca Vivian kibarca gülümsedi.

Ama gözleri buz gibi oldu.

Clara, Charleston’ın eski ailelerinden birine mensup değildi.

Ne bir miras fonu, ne bir aile mülkü, ne de kendisine bağlı ünlü bir soyadı vardı.

Columbia’nın dışında mütevazı bir mahallede, emekli bir tamirci olan babasının ve otuz yıl boyunca ilkokul öğretmenliği yapmış bir annenin çocuğu olarak büyüdü.

Clara eğitim bilimleri okudu ve akşamları ek yardıma ihtiyaç duyan çocuklara özel ders vererek çalıştı.

Hayali basit ama güçlüydü.

Okulu bitirmemiş yetişkinler için bir eğitim merkezi açmak istiyordu.

Julian, üniversitedeki son sınıfında bir kütüphanede onunla tanıştı.

Clara karşısına oturup gülümsediğinde, adam neredeyse bir saattir aynı ticaret hukuku sayfasına bakıyordu.

“O kitaba sanki seni şahsen incitmiş gibi bakıyorsun.”

Julian, tahmin ettiğinden daha çok güldü.

Bu, başlangıçtı.

Clara ona ders çalışmasında yardımcı oldu.

Sonra ona nefes almasına yardımcı oldu.

Onun yanında Julian, kendini bir varis, bir oğul ya da bir binanın üzerine yazılacak gelecekteki bir isim gibi hissetmiyordu.

O, sadece insan gibiydi.

Ona verandası olan bir ev, koridorda koşturup duran çocuklar, pazar kahvaltıları ve kusursuz olmaktan ziyade sıcak hissettiren bir aile vaat etti.

Ancak Vivian, Clara’yı ilk kez Prescott malikanesine getirdiğinde, sessiz sedasız kampanyasına başladı.

Yemekte kadehini kaldırıp şöyle dedi:

“Nazik olmak çok güzel, Clara.”

Ama bizim gibi bir aileye iyilikten daha fazlası gerekiyor.”

Clara onun ne demek istediğini tam olarak anladı.

Julian, öyle olmadığını iddia etti.

Bu ilk yaraydı.

İkinci olay ise Vivian’ın herhangi bir nişanlanma resmiyet kazanmadan önce tıbbi test yapılmasını önermesiyle yaşandı.

“Bu bir şüphe değil,” dedi Vivian.

“Bu bir sorumluluktur.”

Soy ağacı önemlidir.

Clara, Julian’ın birlikte her şeyin üstesinden geleceklerine dair verdiği söz üzerine kabul etti.

Ancak bu atama, kimsenin beklediği cevabı getirmedi.

Doktor, Julian’ın kısırlık sorunu yaşadığını ve Clara’nın da hamileliği zorlaştırabilecek sağlık sorunları olduğunu açıkladı.

İmkansız değil.

Gerçekten zor.

Vivian “zor” kelimesini duydu ve bunu bir yargıya dönüştürdü.

“Çocuk sahibi olmayı garanti edemeyen bir kadın, oğlum için akıllıca bir seçim olmaz.”

Clara, Julian’a baktı ve onu savunmasını bekledi.

Yere doğru baktı.

O sessizlik, Vivian’ın sözlerinden daha çok acı verdi.

O gece Clara, küçük bir bavul ve tutulmayan sözlerle dolu bir kalple oradan ayrıldı.

Julian onu takip etmedi.

İki ay sonra Clara hamile olduğunu öğrendi.