-
- BÖLÜM 1 Eski kocam beni terk ettiği kadınla birlikte geleceği için, bir öğleden sonra için tanımadığım birini erkek arkadaşım gibi davranması için işe aldım. İnsanların fısıldaşmasını bekliyordum. Garip bakışlar, yapmacık gülümsemeler ve belki de havuzun etrafında toplanmış akrabalardan acıma bekliyordum. Beklemediğim şey, o yabancının benimle ilgili en ufak bir şeyi fark edip, bana kendimi küçültmeyi öğreten kişinin kim olduğunu ortaya çıkarmasıydı. Daniel evime geldiğinde, ilk düşüncem bu plan için fazla iyi göründüğü oldu. Uzun boylu, kendinden emin, koyu saçlı ve kolları kıvrılmış, ütülü beyaz bir gömlek giymişti. Gittiği her yere uyum sağlayacak biri gibi görünüyordu. Eski mavi yazlık elbisemle verandada durdum, kapı çerçevesine sanki beni bir arada tutabilecekmiş gibi sıkıca tutundum. “Özür dilerim,” diye patladım daha o selam bile vermeden. “Artık fotoğraflarımdaki gibi görünmüyorum.” Daniel duraksadı. Sonra sessizce, “Kendinizi tanıtmadan önce özür dilediniz,” dedi. Utanarak güldüm. “Özür dilerim. Ben Maggie.” İkinci özür üzerine yüz ifadesi biraz değişti, ama sadece elini uzattı. “Daniel.” Evin içinde çocuklarım gözlükler, havlular ve arabada kimin nereye oturacağı konusunda bağırıp çağırıyorlardı. Bunun için de özür diledim. Daniel içeriye şöyle bir göz attı ve “Havuz partisi için heyecanlanan çocuklar gibi görünüyor,” dedi. Onu intikam almak için işe almamıştım. Ryan orada olacağı için onu işe aldım. Lucille de aynı şeyi isterdi. Üç ay önce Ryan mutfağımızda durmuş ve bana boşanmak istediğini söylemişti. Sonra da sekreteri Lucille ile birlikte olduğunu eklemişti. O benden daha gençti, bakımlıydı ve annelikten, çamaşır yıkamaktan, uykusuz gecelerden ve yıllarca yeterli olmadığım söylenmesinden önce hissetmediğim kadar mükemmeldi. Ryan bana baktı ve “Sen evlendiğim kadın değilsin. Eskiden zayıftın. Ama artık bana çekici gelmiyorsun.” dedi.
-
- Bundan sonra Lucille’i her yere götürdü. Restoranlara. İş etkinliklerine. Aile toplantılarına. Hatta annesi Elaine’in evine bile. Bu yüzden Elaine beni ve çocukları 4 Temmuz havuz partisine davet ettiğinde neredeyse reddedecektim. “Hâlâ ailemizdensin,” dedi bana. “Ryan orada olacak,” dedim. “Biliyorum.” “Onunla birlikte.” Elaine bir an sessiz kaldı. Sonra, “Onun seni ait olduğun yerlerden uzaklaştırmasına izin verme,” dedi. Cesur olmak istedim. Bunun yerine Daniel’ı işe aldım. Yolculuk boyunca trafikten, klimadan, kızımın camdaki parmak izlerinden ve endişeli zihnimin bulabildiği her şeyden dolayı özür diledim. Daniel yorum yapmadı. Sadece çocukların sorularını yanıtladı. Evet, reklam filmlerinde oynamıştı. Hayır, ünlü değildi. Evet, bir keresinde bir diş hekimliği kongresinde korsan rolü oynamıştı. “Kılıçla mı?” diye sordu kızım. “Bir diş fırçasıyla,” dedi Daniel. Gün boyunca ilk defa araba kahkahalarla doldu. Sonra Elaine’in sokağına ulaştık. Ryan’ın kamyonu zaten oradaydı. Yanında Lucille’in beyaz üstü açık arabası duruyordu. Midem alt üst oldu. Daniel bunu fark etti ama bana bir konuşma yapmadı. Sadece “Hazır mısın?” diye sordu. Ben değildim. Ama yine de başımı salladım. BÖLÜM 2 Elaine’in arka bahçesi her yıl olduğu gibi görünüyordu. Havuz güneşin altında ışıl ışıl parlıyordu. Çit boyunca kırmızı, beyaz ve mavi kurdeleler asılıydı. Çocuklar yalınayak çimenlerde koşarken, yetişkinler kaburga, karpuz, kek ve limonata dolu tabaklar taşıyordu. Bir an için hayatta kalabileceğimi düşündüm. Sonra Ryan’ı gördüm. Izgaranın yanında duruyordu, bir eli Lucille’in belindeydi. İnce beyaz bir örtünün altında kırmızı bir mayo giymişti, saçları mükemmel dalgalar halinde dökülüyordu. Sıcaklardan, annelikten ve kalp kırıklığından etkilenmemiş gibi görünüyordu. Ryan, Daniel’ı ilk gören kişi oldu. Sonra beni gördü. Gülümsemesi değişti. Elaine aceleyle yanıma geldi ve bana sarıldı. “Maggie, tatlım. Çok güzel görünüyorsun.” Elbisemi çekiştirdim. “Eski.” Kadın cevap veremeden, Ryan’ın sesi verandayı yarıp geçti. “Şey, bu ilginç.” İnsanlar bakmamaya başladılar. Ryan, yanında Lucille ile birlikte bize doğru yürüdü. “Maggie,” dedi Daniel’i baştan aşağı süzerek. “Bu kim?” Daniel sakin bir şekilde öne çıktı. “Daniel. Maggie’nin erkek arkadaşı.” “Erkek arkadaş” kelimesi adeta arka bahçeyi dondurmuş gibiydi. Ryan bir anlığına bakakaldı. Sonra güldü. “O mu? Erkek arkadaşın mı?” Yüzüm yandı. Lucille gülümsemesini gizleyerek içeceğine baktı. Ryan başını salladı. “Hadi ama Maggie. Belli ki buraya gelmesi için ona para ödedin.” Bütün avlu birden sessizliğe büründü. Herkesin gözünün elbiseme, vücuduma, yüzüme, ellerime dikildiğini hissettim. Parmaklarım Daniel’inkilerden kaydı. “Özür dilerim,” diye fısıldadım. Kime özür dilediğimi bile bilmiyordum. Daniel tekrar elimi tuttu. “Üzülme.” Ryan sırıttı. “Erkek arkadaş paketi el ele tutuşmayı da içeriyor mu, yoksa bunun için ekstra ücret mi alınıyor?” Daniel dosdoğru onun gözlerinin içine baktı. “Eski koca paketi, çocuklarınızın annesini onların önünde küçük düşürmeyi de içeriyor mu, yoksa bunu ücretsiz mi yapıyorsunuz?” Birisi nefesini tuttu. Ryan’ın gülümsemesi kayboldu. “Şaka yapıyordum,” diye tersledi. Daniel bir kez başını salladı. “İlginç bir seçim.” Bundan sonra parti devam etmeye çalıştı, ancak bir şeyler değişmişti. Müzik tekrar çalmaya başladı. Çocuklar havuza atladı. Birileri hamburger dağıttı. Ama Ryan, Daniel’ı izlemeye devam etti, hata yapmasını bekledi. Daniel bunu asla yapmadı. Kızımın meyve suyu kutusunu açmasına yardım etti. Oğullarıma beyzbol hakkında sorular sordu ve gerçekten dinledi. Elaine’in bahçesini övdü. Yaşlı bir teyze peçetesini düşürdüğünde, eğilmek zorunda kalmadan önce peçeteyi yerden aldı. Aşırı tepki vermedi. Bu da onu inandırıcı kıldı. Lucille, Ryan’ın da onu izlediğini fark etti. İlk başta Ryan’a daha çok yaklaştı, daha yüksek sesle güldü, koluna daha çok dokundu. Ama yavaş yavaş gülümsemesi soldu. Bunların hiçbirini fark etmemeye çalıştım. Bunun yerine, hareket etmeye devam ettim. Tabak taşıdım. “Özür dilerim, affedersiniz.” Masadaki limonata lekelerini sildim. “Özür dilerim, bir bakayım onu alayım.” Kızım Daniel’in ayakkabısının yanına ketçap döktüğünde, hemen bir peçete kaptım. “Üzgünüm.” Daniel taşın üzerindeki ketçapa baktı. “Bu ketçap, Maggie.” Hafifçe güldüm ama temizlerken ellerim hâlâ titriyordu. Daniel izledi. Beni teselli etmedi. Beni düzeltmedi. O sadece fark etti. BÖLÜM 3 Öğleden sonra geç saatlerde Elaine ellerini çırptı. “Çocuklar kuru üzüme dönüşmeden önce aile fotoğrafı!” Herkes avlunun kenarındaki büyük meşe ağacının altında toplandı. Bu bir gelenekti. Aynı ağaç. Aynı açı. Her yıl aynı 4 Temmuz fotoğrafı. On beş yıldır o fotoğraflarda yer alıyordum. Önce Ryan’ın yanında, kolunu bana dolamış bir şekilde. Sonra bebekleri kucaklamak. Sonra da yürümeye başlayan çocukları kovalamak. Sonra yavaş yavaş, yıl geçtikçe, kenara daha da yaklaşıyoruz. Bu sefer Lucille, sanki benim yerimi hak etmiş gibi Ryan’ın yanında durdu. Elaine, ortadaki boş bir sandalyeyi işaret etti. “Maggie, buraya otur, tatlım.” Hemen başımı salladım. “Hayır, başkası almalı.” Geriye doğru bir adım attım ve soğutucuya çarptım. “Özür dilerim. Fotoğrafı bozmak istemiyorum.” Daniel bana baktı. Sonra sandalyeye. Onu bana doğru çekti. Metal ayaklar verandaya sürtünerek gürültülü bir ses çıkardı. Herkes duydu. Elaine kamerayı aşağı indirdi. Daniel’in sesi yumuşak ama netti. “Neden başkalarının rahatlığı otomatik olarak sizin rahatlığınızdan daha önemli?” Donakaldım. İnsanlar yine izliyordu ama Daniel onlara bakmadı. Bana baktı. “Bugün fark ettiğim bir şeyi size anlatabilir miyim?” Boğazım düğümlendi. Başımı salladım. “Her ne zaman bir şey olsa,” dedi, “bunun sizin hatanız olduğunu varsayıyordunuz.” Arka bahçe birdenbire sessizliğe büründü. “Trafik. Çocuklarınızın çocuk gibi davranması. Elbiseniz. Ryan’ın gülmesi. Birinin size uzattığı sandalye.” Gözlerim yanıyordu. Gülerek geçiştirmeye çalıştım. “Farkında değildim…” “Biliyorum,” dedi Daniel usulca. En çok da bu acıttı. Acımasız olduğu için değil. Çünkü öyle değildi. Sonra şöyle dedi: “Oyuncular, özür dilemeden yer kaplamayı öğrenirler. Bir sahne, birileri oraya ait olduğuna karar verene kadar boş kalır.” Kimse konuşmadı. Daniel sözlerine şöyle devam etti: “İnsanlar, birileri onlara öğretmedikçe konuşmadan önce özür dilemeyi öğrenmezler.” Ryan yer değiştirdi. Gün boyunca ilk defa kendinden emin görünmüyordu. “Tanıştığımızda böyle değildi,” diye mırıldandı. Daniel ona döndü. “HAYIR.” Tek kelime. Ama herkes anladı. Elaine kameraya baktı. En büyük oğlum babasına daha önce hiç görmediğim bir bakışla baktı. Onun neyi hatırladığını biliyordum. Tek bir büyük an yoktu. Bütün küçük olanlar. Ryan benim için sipariş veriyor çünkü ben “çok uzun sürdü”. Ryan, tatlıyı atlamam gerektiğini söyleyerek şaka yaptı. Çok konuştuğumda Ryan iç çekti. Ryan, benim çocuklarına akşam yemeği servis ettiğim aynı masada Lucille’in vücudunu övüyordu. O kadar sık özür dilemiştim ki, herkes sessizliğimi barış sanıyordu. Ardından Lucille hareket etti. Yavaşça Ryan’ın elini belinden kaldırdı. Kaşlarını çattı. “Ne yapıyorsun?” Bana baktı. Bu sefer kendini beğenmiş bir ifade takınmıyordu. Korkmuş görünüyordu. Sonra, “Ben de bu kadar çok özür mü dilemeliyim?” diye sordu. Ryan’ın yüzü bembeyaz oldu. “Lucille.” O bekledi. Hiçbir şey söylemedi. Sessizliği onun yerine cevap verdi. Lucille, sanki birdenbire kendi geleceğini görmüş gibi ona baktı. Sonra şezlongdan çantasını alıp kapıya doğru yürüdü. Ryan arkasından seslendiğinde, kadın çoktan koşarak uzaklaşmıştı. “Lucille, geri dön!” “HAYIR!” Herkes onun gidişini izledi. Daniel sandalyeyi tekrar dışarı çekti. Bu sefer oturdum. Mavi elbisem altımda buruştu. İzin verdim. Elaine titreyen elleriyle kamerayı kaldırdı. Flaş patlamadan hemen önce, en küçük kızım kucağıma tırmandı ve iki kolunu da boynuma doladı. Sandalye bizim için neredeyse çok küçüktü. Bu sefer yerimden kıpırdamadım. Bu sefer özür dilemedim. Çünkü Ryan’ın yıllarca bana unutturmaya çalıştığı bir şeyi sonunda anladım. Yer kaplamama izin verildi. Ve var olduğum için özür dilememe gerek yoktu.