-
- Eşim Adnan Keskin’in yeni genel müdür olarak tanıtıldığı gece, sekreteri beş yüz çalışanın önünde ona sarılıp dudaklarından öptü. Adnan onu durdurmadı. Tam tersine karşılık verdi. O üç saniyelik öpücük, sekiz yıllık evliliğimizin gerçekte ne kadar boş bir temele dayandığını anlamama yetti. İstanbul’daki görkemli balo salonunun kristal avizeleri altında, Vadi Teknoloji’nin yıllık yönetim töreni düzenleniyordu. Sahnenin üzerinde Adnan’ın yeni genel müdür olarak atandığını duyuran büyük bir altın tabela vardı. Adnan, krallığını devralmaya hazırlanan biri gibi gülümsüyordu. Yanında sekreteri Vanessa Reed değil, Türkçeleştirdiğimiz adıyla Vildan Erdem bulunuyordu. Parlak gümüş elbisesi ve kendinden emin tavırlarıyla, o gecenin sonunda her şeyi kazanacağına inanıyordu. Şirket başkanı terfi duyurusunu henüz bitirmişti ki Vildan, Adnan’ın yüzünü ellerinin arasına alıp onu öptü. Salonda önce şaşkınlık oluştu. Ardından Adnan da ona karşılık verdi. Aylar boyunca eşim beni yalnızca ev işleriyle ilgilenen, iş dünyasından anlamayan sıradan biri gibi göstermişti. Hukuk eğitimi almış olmamla alay ediyor, çalışma arkadaşlarına “Ceren’in şirket yönetiminden haberi yok,” diyordu. Oysa ben sessiz kalmayı bilinçli olarak seçmiştim. Çünkü kendisini dokunulmaz sanan insanlar, en büyük hatalarını kimsenin onları izlemediğine inandıklarında yaparlar. Sahneye doğru yürüdüm. “Eşimden uzaklaş,” dedim.
-
- Vildan, Adnan’ın dudağındaki ruj izini parmağıyla silerken bana küçümseyerek baktı. “Sen hâlâ burada mısın?” Bazı yöneticiler güldü. Adnan sahneden inip kolumu sertçe tuttu. “Bu gece beni utandırma.” “Kendini zaten sen utandırdın,” dedim. Tam merdivene adım atarken beni geriye doğru itti. Topuğum kırıldı ve mermer zemine düştüm. Dirseğimde keskin bir acı oluştu. Adnan herkesin duyacağı şekilde bağırdı: “Yerini bil!” Salon birkaç saniye sessiz kaldı. Sonra Vildan güldü. Onu birkaç yönetici izledi. Kısa süre içinde yüzlerce çalışan, yerde duran kadının düştüğü duruma gülüyordu. Adnan beni yalnızca yemekleri düzenleyen, davetlerde sessizce oturan ve şirket işlerinden hiçbir şey anlamayan eşi sanıyordu. Babam Samet Varlı’nın şirketin yönetim kurulu başkanı olduğunu biliyordu. Fakat yıllardır görüşmediğimizi düşünüyordu. Bilmediği şey, aramızdaki mesafenin aile fonunun güvenliği için hazırlanmış resmî bir düzenleme olduğuydu. Daha da önemlisi, şirketin büyük kararlarının hâlâ benim onayımdan geçtiğinden habersizdi. Yavaşça ayağa kalktım. Telefonumu çıkarıp üç kelimelik bir mesaj yazdım: “Sahneye çık, baba.” Salonun üst tarafındaki karanlık balkona baktım. Yan kapılar açıldı. Babam, şirketin baş hukuk müşaviri ve iki yönetim kurulu üyesiyle birlikte içeri girdi. Yetmiş bir yaşındaydı. Gümüş renkli saçları ve sakin yürüyüşüyle iş dünyasında herkesin saygı duyduğu bir isimdi. Adnan’ın yüzündeki gülümseme kayboldu. Babam sahneye çıktı ve mikrofonu eşimin elinden aldı. “Buradaki bazı kişiler unutmuş olabilir,” dedi. “Ceren Keskin yalnızca benim kızım değildir. Varlı Aile Fonu’nun ana yararlanıcısıdır. Bu fon, şirketin oy hakkına sahip hisselerinin yüzde kırk ikisini kontrol etmektedir.” Salonda büyük bir uğultu yükseldi. Adnan hemen karşı çıktı. “Ceren evlendiğimizde yönetim yetkisinden vazgeçti.” İşte beklediğim itiraf buydu. “Hayır,” dedim. “Sen bana yetkimi devrettiğimi söyleyen bir belge gösterdin. Ama ben o belgeyi hiçbir zaman imzalamadım.” Altı ay önce Adnan’ın evimizdeki kasasında sahte yetki belgesini bulmuştum. Aynı dönemde şirket paralarının, Vildan’ın kardeşiyle bağlantılı danışmanlık firmalarına aktarıldığını fark etmiştim. Otel harcamaları işe alım gideri olarak gösterilmişti. Şirket yazılımının rakip bir kuruluşa satılması için gizli görüşmeler yapılmıştı. Adnan ile Vildan’ın özel mesajlarında şu cümle geçiyordu: “Ceren’in oy hakkını etkisiz hâle getirdiğimizde yönetim kurulunu kontrol ederiz.” Bütün belgeleri fotoğraflamış, dijital kayıtları koruma altına almış ve babamla birlikte gizli bir soruşturma başlatmıştım. Ayrıca Vildan’ın hazırladığı sahte faturaları sorguladıkları için baskı gören üç muhasebe çalışanının ifadelerini almıştık. O geceki tören aslında Adnan’ın zafer gecesi değildi. Yönetim kurulunun atamasını kesinleştirmeden önce yapılan son değerlendirmeydi. Baş hukuk müşaviri Eylül Şahin, siyah bir dosyayla sahneye çıktı. “Adnan Bey’in ataması şartlıdır,” dedi. “Nihai onay yarın verilecekti. Mali usulsüzlük, çıkar çatışması veya şirket itibarına zarar veren davranışlar atamayı geçersiz kılar.” Vildan alaycı bir tavırla, “Bir öpücük mali suç değildir,” dedi. “Doğru,” dedim. “Ama şirketten 4,8 milyon lira aktarmak suçtur.” Sahnenin arkasındaki ekranlar değişti. Banka hareketleri, sahte faturalar ve mesaj kayıtları herkesin önüne yansıtıldı. Adnan belgelerin sahte olduğunu iddia etti. Ancak kayıtların onun telefonundan değil, mahkeme kararıyla koruma altına alınan şirket sunucusundan alındığını açıkladım. Babam acil yönetim kurulu oylaması istedi. Bütün eller Adnan’ın görevden alınması yönünde kalktı. Ataması iptal edildi. İş sözleşmesi feshedildi. Şirket hesaplarına ve cihazlarına erişimi kapatıldı. Toplanan belgeler mali suçlar birimine teslim edildi. Adnan sahnede bağırmaya başladı: “Ben genel müdürüm!” Babam sakin bir sesle cevap verdi: “Sen hiçbir zaman genel müdür olmadın.” Adnan ile Vildan birbirlerini suçlamaya başladılar. Biri hesapları diğerinin açtığını, diğeri bütün talimatların Adnan’dan geldiğini söylüyordu. Aynı salonda birkaç dakika önce bana gülen çalışanlar artık gözlerini kaldıramıyordu. Mikrofonu elime aldım. “Güçlü bir yöneticiden korktukları için sessiz kalanları cezalandırmayacağım,” dedim. “Fakat başka birinin aşağılanmasından zevk alanları unutmayacağım.” Ertesi sabah boşanma davası açtım. Adnan aile fonumdan pay istedi. Ancak hisselerim evlilik öncesi mal varlığıydı. Üstelik sahte belge hazırlaması, evlilik sözleşmesindeki ağır kusur maddesini devreye sokmuştu. On bir ay sonra Adnan; mali usulsüzlük, ticari sır girişimi ve belge sahteciliği suçlarını kabul etti. Hapis ve tazminat cezası aldı. Vildan da şirketteki görevini, mesleki itibarını ve özgürlüğünü kaybetti. Bir yıl sonra aynı salona Vadi Teknoloji’nin yeni yönetim kurulu başkanı olarak geri döndüm. Bu kez sahnede altın bir tabela yoktu. Kimse taç takmıyordu. Babam ön sırada oturuyor ve gururla gülümsüyordu. Yıllarca Adnan bana yerimi bilmemi söylemişti. Sonunda yerimi gerçekten öğrendim. Benim yerim hiçbir zaman onun ayaklarının dibinde değildi. Onun ulaşamayacağı kadar ilerideydi.