Eşimin cenazesinde, tabutun başında oğullarım sahte gözyaşları dökerken telefonuma bir mesaj geldi

DOLAR

Alış: 48.69

Satış: 48.89

EURO

Alış: 55.81

Satış: 56.03

GBP

Alış: 64.96

Satış: 65.44

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 3.06.2026

Eşimin cenazesinde, tabutun başında oğullarım sahte gözyaşları dökerken telefonuma bir mesaj geldi

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Eşimin cenazesinde, tabutun başında oğullarım sahte gözyaşları dökerken telefonuma bir mesaj geldi: “Ben yaşıyorum. Onlara güvenme.” Bir an bunun iğrenç bir şaka olduğunu düşündüm… ta ki ikinci mesaj gelene kadar. Mesajda bir fotoğraf vardı: Ertuğrul’un çalışma masası. Altına yazmışlardı: “Gerçek vasiyeti oraya sakladım.” Telefon elimde titredi. Cenaze namazı yeni bitmişti. İstanbul’un lüks bir cami avlusunda, siyahlar içinde ayakta duruyordum. 43 yıllık eşim Ertuğrul’un tabutu önümdeydi. Yanımda iki oğlum vardı: Kaan ve Hakan. Ama tuhaf bir şey vardı. Çok sakindiler. Çok temiz giyinmişlerdi. Ve en önemlisi… babalarını yeni kaybetmiş iki adam gibi değillerdi. Mesaj tekrar geldi: “Teresa, o tabutun içinde sandığın kişi ben değilim.” Nefesim kesildi. Tabuta baktım. Gözlerim doldu ama ağlayamadım. Yazdım: — Sen kimsin? Cevap anında geldi: — Ben Ertuğrul’um. Oğullarımıza güvenme. Telefon neredeyse elimden düşüyordu. Kaan bana döndü. — Anne, iyi misin? Telefonu göğsüme sakladım. — Biraz başım döndü… sadece. Ama o gülümseyişi gördüm. Bir oğlun annesine bakışı değildi o. Bir kapının kilitlenip kilitlenmediğini kontrol eden bir bakıştı. Hakan yaklaştı, kolumu tuttu. — Eve gidiyoruz anne. Yalnız kalamazsın. “Gidiyoruz” demedi. Emretti. Cenazeden sonra herkes bana sarıldı: “Allah sabır versin Tereza hanım…” “Oğulların sana bakar…” “Ertuğrul bey huzur içinde…” Ben başımı salladım. Ama zihnimde tek cümle vardı: “Onlara güvenme.” Ertuğrul’un ölümü “İstanbul Levent’te ofisinde kalp krizi” diye açıklanmıştı. Ben yanında değildim. Kaan gece 23:40’ta aramıştı: — Anne… babamızı kaybettik. Ben vardığımda ambulans gitmişti, imzalar atılmıştı, cenaze işlemleri başlamıştı bile. Çok hızlıydı. Çok planlıydı. Ve şimdi… bir mesaj, ölünün geri döndüğünü söylüyordu. O gece Beşiktaş’taki büyük eve döndüğümüzde her şey yabancı geldi. Loş ışıklar. Salondaki Ertuğrul’un fotoğrafı. Masadaki gözlüğü. Ve yanında… sabah içtiği Türk kahvesinin fincanı. Oğullarım bir süre içeride dolaştı. Telefon konuşmaları yaptılar. Alçak sesle konuştular. Ama mutfakta duydum. Hakan diyordu ki: — Doktor işi yarın çözülür. Kaan cevap verdi: — Annesi zaten çözülecek durumda. Elim buz kesti. Anlamıyordum… ama yeterince anlıyordum. Onlar gittikten sonra kapıyı kilitledim ve Ertuğrul’un çalışma odasına çıktım. Oda onun kokusuyla doluydu: tütün, eski parfüm ve liderlik. Telefonum yeniden titredi. Bir fotoğraf: Aynı çalışma masası. Kırmızıyla işaretlenmiş bir ahşap kenar. Altına yazı: “Sol köşeye bastır. Onların yanında hiçbir şey açma.” Dizlerimin üzerine çöktüm. Parmaklarımı ahşaba bastırdım. Klik. Gizli bir bölme açıldı. İçinde para yoktu. Mücevher yoktu. Bir mektup, bir USB ve üstünde adım yazan sarı bir zarf vardı. Ertuğrul’un el yazısıydı. “Tereza…” “Eğer bunu okuyorsan, beni ortadan kaldırmaya çalıştılar.” “Çocuklarımız Kaan ve Hakan… düşündüğün insanlar değil.” “Sigorta, mal varlığı ve seni nasıl ‘akıl sağlığı yerinde değil’ diye gösteririz diye konuşmalarını duydum.” Gözlerim karardı. Devam etti: “Onlara hiçbir şey imzalama. Sana getirdikleri hiçbir şeyi yeme.” Tam o sırada aşağıdan ses geldi. Bir araba geldi. Pencereden baktım. Onlardı. Kaan ve Hakan geri gelmişti. Yanlarında beyaz önlüklü bir adam vardı. Doktor. Kapı zili çaldı. Bir. İki. Üç. — Anne! Biz geldik! Yemek getirdik! Cevap vermedim. Telefonum titredi: “Kapıyı açma.” Aşağıdan Hakan bağırdı: — Anne, zorlaştırma. Doktor sadece kontrol edecek. Kaan’ın sesi değişti. Soğuktu. — Tereza, kapıyı aç. “Tereza.” “Anne” değil. O an kalbim koptu. Ertuğrul’un çalışma odasından gizli bir tabancayı buldum. Elime aldım. Titriyordum. Bir mesaj daha geldi: “Arka kapıdan çık. Şoför hâlâ sadık.” Şoför… Aurelio. Ertuğrul’un 20 yıllık şoförüydü. İki ay önce Kaan tarafından “gereksiz” diye işten çıkarılmıştı. Sessizce mutfaktan geçtim. Kapılar vuruluyordu. Cam kırıldı. İçeri giriyorlardı. Telefonum titredi: “Onu kullanmışlar.” Mutfakta bir kahve fincanının yanında küçük bir şişe vardı. Boş. Ama kokusu ağırdı. Kimyasal. Ölüm. Gözlerim doldu. “Bunu mu kullandılar…?” Mesaj geldi: “Gördün mü?” Arka kapıya koştum. Açtım. Sokakta eski bir siyah taksi vardı. Farları kapalıydı. Şoför camı açtı. Aurelio’ydu. — Tereza hanım… Ertuğrul bey bana ‘olursa gel’ demişti. Titredim: — Nerede o? Aurelio cevap vermedi.

: Sadece eve baktı. Kaan kapıda belirdi. Beni gördü. — Anne! Dur! Taksiye bindim. Kapı kapandı. Araç hareket etti. Evin ışıkları geride kaldı. Telefonum son kez titredi. Ve mesaj geldi: Bölüm 2 Taksi hızla İstanbul’un arka sokaklarına doğru ilerlerken, geride kalan yalı yavaş yavaş karanlığa gömülüyordu. Camdan baktığımda hâlâ evin ışıkları görünüyordu… ama artık o ev bir yuva gibi değil, bir tuzak gibi hissediliyordu. Ellerim titriyordu. Tabancayı kucağımda sıkı sıkıya tutuyordum. Aurelio dikiz aynasından bana baktı. — Şimdi her şeyi öğreneceksiniz, Tereza hanım… ama önce güvenli bir yere gitmemiz gerekiyor. Sesinde korku yoktu. Ama acı vardı. — Nereye gidiyoruz? diye fısıldadım. — Ertuğrul bey… sizi bekliyor. Kalbim duracak sandım. Boğazım kurudu. — O öldü… dediler… Aurelio başını yavaşça salladı. — Size onu öyle göstermeleri gerekiyordu. Dünya bir anlığına sessizleşti. Lastiklerin asfalt üzerindeki sesi bile uzaklaştı. “Öyle göstermeleri gerekiyordu.” Bu cümle beynime çarptı. — Kim? diye bağırdım. Kim yapıyor bunu? Aurelio direksiyonu sıkı tuttu. — Oğullarınız değil sadece… daha büyük bir şey var. Para, şirketler, offshore hesaplar… Ertuğrul bey her şeyi fark ettiğinde artık çok geçti. Gözlerim doldu. — O zaman neden bana söylemedi? Aurelio’nun sesi kırıldı. — Söyledi… ama ancak planı hazır olduğunda söyleyebilirdi. Taksi Boğaz Köprüsü yönünden sapıp eski sanayi bölgesine girdi. Işıklar azaldı, sokaklar daraldı. Bir depoya yaklaştık. Dışarıdan bakıldığında terk edilmiş gibiydi. Ama içeride ışıklar yanıyordu. Aurelio kapıyı açtı. — İnin. İndim. Ayaklarım beton zemine değdiğinde kalbim deli gibi atıyordu. Kapı ağır bir şekilde açıldı. Ve o an… Dünya durdu. Ertuğrul karşımdaydı. Yaşıyordu. Ama gördüğüm adam, cenazede gördüğüm adam değildi. Yorgundu. Yüzü solgundu. Ama gözleri… Gözleri hâlâ aynıydı. — Tereza… Sesi kırıldı. Bir adım attım. Sonra bir adım daha. Ve sonunda dizlerimin bağı çözüldü. — Sen… sen öldün dediler… Ertuğrul beni tuttu. — Hayır… öldüğüm söylendi. Onun göğsüne çarptığım anda ağlamaya başladım. Yılların korkusu, şoku, ihaneti tek bir anda patladı. — Çocuklar… dedim hıçkırarak. Kaan ve Hakan… Ertuğrul’un yüzü sertleşti. — Biliyorum. O an başımı kaldırdım. — Onlar mı yaptı bunu? Ertuğrul derin bir nefes aldı. — Direkt değil… ama evet… bu oyunun içindeler. Bacaklarım güçsüzleşti. Beni bir sandalyeye oturttu. Odaya baktım. Bir harita vardı duvarda. Dosyalar, banka kayıtları, ekranlar… Bir operasyon merkezi gibiydi. Ertuğrul konuştu: — Üç yıl önce şirketin içine sızdılar. Ben fark etmedim. Önce küçük şeyler… yanlış yatırımlar, gizli transferler… sonra bana karşı planlar. Yutkundum. — Ama ben seni korumak için öldüğümü göstermek zorundaydım. Aurelio araya girdi: — Cenazeye kadar bekledik. Çünkü en büyük hata, onların acele etmesiydi. Ertuğrul gözlerimin içine baktı. — Seni asıl o yüzden uyardım. Cebinden bir USB çıkardı. — Bu, gerçek vasiyet. Tüm varlıklar artık senin adına koruma altında. Elim titredi. — Ben… hiçbir şey istemiyorum… Ertuğrul başını salladı. — İstesen de istemesen de artık bu işin içindesin. O an depoya bir gürültü geldi. Metal bir kapı sertçe açıldı. Aurelio silahını çekti. — Geldiler… Kalbim yerinden çıkacak sandım. Dışarıdan sesler yükseldi. — Anne! Aç kapıyı! Kaan. — Tereza! Saklanmayı bırak! Hakan. Ertuğrul bana döndü. — Beni görürlerse plan biter. Dinle… şimdi yapman gereken tek şey var. Eliyle küçük bir kapıyı gösterdi. — Oradan çık. Arka tünelden sahile in. — Sen ne yapacaksın? Ertuğrul acı bir gülümseme verdi. — Babalık bazen savaşmaktır. Gözlerim doldu. — Seni burada bırakamam… Elimi tuttu. — Beni zaten bıraktılar Tereza. Ama seni bırakmayacağım. Kapı kırılmak üzereydi. Aurelio bağırdı: — Şimdi! Arka kapıya koştum. Dar bir tünele girdim. Arkadan Ertuğrul’un sesi geldi: — Tereza! Sakın geri dönme! Koşuyordum. Beton duvarlar, nem, karanlık… Ve arkadan bağırışlar: — Babam! Çık dışarı! — Anne! Bu işi bitirelim! Sesleri duymak içimi parçaladı. Ama durmadım. Koştum. Tünel sonunda deniz kokusu vardı. Sahile çıktım. Sabaha karşıydı. Gökyüzü griydi. Bir tekne bekliyordu. Ve yanında Aurelio. — Bindi. — Ertuğrul nerede?! Aurelio gözlerini kaçırdı. — O… onları oyalıyor. Gözlerim doldu. — Hayır… geri gidiyorum. Bir adım attım. Aurelio silahını yere indirdi. — Tereza hanım… eğer geri giderseniz, her şey boşa gider. O an arkadan bir siren sesi duyuldu. Polis. Sonra başka sirenler. Ve bir anlık sessizlik… Ardından bir patlama sesi değil… Bir bağırış. Kaan’ın sesi: — DUR! Hakan’ın sesi: — ONU ALIN! Kalbim paramparça oldu. Ama Aurelio kolumdan tuttu. — Artık seçim değil bu. Beni tekneye itti. Tekne hareket etti. Sahil uzaklaşırken gözlerim kıyıya kilitlendi. Uzakta üç siluet vardı. İki oğlum… Ve Ertuğrul. Bir an birbirlerine baktılar. O an ne oldu bilmiyorum. Ama Ertuğrul bir adım öne çıktı. Ve ellerini kaldırdı. Teslim oluyordu. Gözlerimden yaş aktı. — DUR! diye bağırdım. Ama sesim suya karıştı. Tekne uzaklaştı. Gün doğuyordu. — Üç ay sonra… İstanbul Adliyesi’nin önünde duruyordum. Elimde bir dosya. Gerçek vasiyet. Tüm şirket Ertuğrul’un değil, benim adıma korunmuştu… ama artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Kaan ve Hakan tutuklanmıştı. Ama dava sürüyordu. Çünkü ortaya çıkan şey sadece aile içi bir ihanet değildi… Uluslararası bir finans ağıydı. Ertuğrul hayattaydı. Ama kayıptı. Kimse nerede olduğunu söylemiyordu. Bir sabah, evin eski bahçesinde yürürken telefonum titredi. Tek bir mesaj: “Her şeyi bitirdik. Şimdi gerçekten özgürsün.” Gönderen: bilinmeyen numara. Ama ben biliyordum. Gözlerimi kapattım. Ve ilk kez… nefes aldım. Artık kimse ölmemişti. Ama hiçbir şey de eskisi gibi değildi. Ve bazen… gerçek adalet, sadece geride kalan sessizlikti.

Haberin Devamı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Ablam Nashville’de bir daire alırken ben de bir dağ evi miras aldım. Ablam bana alaycı bir şekilde, “Sana çok yakıştı, pis kadın!” deyip uzak durmamı söylediğinde, geceyi dağ evinde geçirmeye karar verdim… Oraya vardığımda gördüklerim karşısında olduğum yerde donakaldım…