İkiz bebek sahibi olduktan sonra hayatımın en zor dönemini yaşadığımı sanıyordum. Altı aylık kızlarım Defne ve Duru, diş çıkarma dönemindeydi. Geceleri neredeyse hiç uyuyamıyor, gündüz ise birini sakinleştirirken diğeri ağlamaya başlıyordu. Buna rağmen elimden geldiğince güçlü olmaya çalışıyordum. Fakat bir akşam eşim Murat, elinde hazırladığı spor çantasıyla eve geldiğinde asıl sınavımın yeni başladığını anladım.

Mutfak dağınıktı, biberonlar yığılmıştı, tenceredeki yemek taşmak üzereydi ve ben sabah kahvaltısından beri doğru dürüst bir lokma bile yememiştim. Murat içeri girer girmez çocukların ağlama sesinden şikâyet etti. Ondan sadece birkaç biberonu yıkamasını istedim. Bana verdiği cevap ise soğuktu: “Ben işten geldim, yoruldum.”

Ben ise sabahın erken saatlerinden beri iki bebeğe tek başıma bakıyordum. Birkaç dakika sonra kapının yanında duran büyük çantayı fark ettim. Nereye gideceğini sorduğumda arkadaşlarıyla dört günlük balık avına çıkacağını söyledi. Üstelik bunu günler öncesinden planlamış, bana tek kelime bile etmemişti.

“Benim de dinlenmeye ihtiyacım var.” dedi.

“Benim de var.” diye cevap verdim.

Ancak onun gözünde evde çocuk bakmak dinlenmekten farksızdı. Bana, “Bebekleri besle, altlarını değiştir, uyut. Bu kadar basit.” diyerek çıkıp gitmeye hazırlandı.

Son sözleri ise içimi paramparça etti:

“Anne olmak isteyen sendin. O zaman annelik yap.”

O an artık onu durdurmaya çalışmadım. Sessizce, “Git. Zaten seçimini yaptın.” dedim.

O gece saat üçte çocuk odasının zemininde iki bebeğim yanımda uyumaya çalışırken elimde yarım kalan bir tahıllı barla oturuyordum. Murat ise tek bir kez bile arayıp çocuklarını sormadı. Ertesi sabah sosyal medya hesabında göl kenarında çekilmiş bir fotoğraf paylaştı. Altına da, “Sonunda hak ettiğim huzuru buldum.” diye yazmıştı. O paylaşımın ekran görüntüsünü aldım. Çünkü o an ilk kez gerçeği inkâr etmeyi bıraktım.

Paylaşımı gören kız kardeşim Elif hemen beni aradı. Durumu öğrenince yarım saat içinde alışveriş poşetleriyle kapımdaydı. Evin hâlini görünce beni suçlamak yerine sadece, “Önce neye ihtiyacın var?” diye sordu. Biberonları yıkadı, bebeklerden biriyle ilgilendi ve bana sıcak bir yemek hazırladı. İlk kez birisi bana da iyi olup olmadığımı sormuştu.

Sohbet sırasında Murat’ın aslında çocuklarla neredeyse hiç ilgilenmediğini itiraf ettim. Çevremdekilere hep onun iyi bir baba olduğunu söylemiş, eksiklerini gizlemiştim. Elif bana, “Neden onu koruyorsun?” diye sordu. Cevabım basitti: Evliliğimiz zarar görmesin diye. Ama gerçeği saklamak sadece yükü tek başıma taşımama neden olmuştu.

Bir süre sonra kayınvalidem Fatma Hanım aradı. Bu kez ona da gerçekleri anlattım. Son kaç saat kesintisiz uyuduğumu sorduğunda cevap veremedim. Doktor kontrolümü bile Murat’ın işi nedeniyle iptal ettiğimi öğrenince çok üzüldü. Hemen mama ve bez almamı söyledi.