“Eğer karım olacaksan, benim evimde itaat etmeyi öğreneceksin!” dedi Daniel… Ve hemen ardından tüm ailesinin gözü önünde yüzüme sert bir tokat attı.

Düğünümüzün üzerinden henüz yirmi dört saat bile geçmemişti.

Daha bir gece önce, Roma semtindeki şık bir salonda herkes gülümsüyor, kadehlerini kaldırıyor ve Daniel ile ne kadar mükemmel bir çift olduğumuzu söylüyordu. Kusursuz siyah takım elbisesiyle belime sarılmış, sanki dünyanın en düşünceli adamıymış gibi davranıyordu.

İki yıllık sevgililik dönemimizde de hep böyleydi: Kimya mühendisi olarak çalıştığım hastaneye beni almaya erken gelir, nöbetlerimde kahve getirir, kişniş sevmediğimi unutmaz ve ailemin yanında hep çok nazik konuşurdu.

Ancak başköşede oturan annesi Doña Ofelia, bana sanki bir davetsiz misafirmişim gibi bakıp duruyordu.

— “Benim Daniel’imin geleceği çok parlak,” dedi kadehini kaldırarak. “Kızcağız bu aileye kapılanmakla turnayı gözünden vurdu.”

Duydum. Ama duymamış gibi davrandım.

Babam Don Ernesto neredeyse her şeyi ödemişti: Polanco’daki dairenin peşinatını, düğünün bir kısmını ve hatta Daniel’in “sonra hallederiz” dediği bazı masrafları…

Dairenin sözleşmesi benim adıma yapılmıştı çünkü babam bu konuda çok netti: “Kızım, sevmek başka şey, kendini güvencesiz bırakmak başka şey.”

Ertesi sabah saat altıda Daniel beni Ecatepec’teki annesinin evine götürdü. Doña Ofelia’ya göre gelinlerin aileye ilk sabah kahvaltısını hazırlaması bir “gelenekti”.

Hava henüz karanlıkken vardık. Ev rutubet, eski yağ ve kapalılık kokuyordu. Doña Ofelia elinde televizyon kumandası, üzerinde çiçekli sabahlığıyla salonda oturuyordu.

— “Mutfak orada. Yumurta, fasulye ve tortilla var. Elini çabuk tut, kayınpederin erken kalkar.”

Bana bir bardak su bile ikram etmedi. Uyuyup uyumadığımı sormadı. Daniel sadece omzumu sıktı ve fısıldadı:

— “Benim için yap sevgilim. Annem biraz özel biridir.”

Yorgunluğumu sineye çektim. Chilaquiles (soslu tortilla), kızarmış fasulye, çömlek kahvesi ve soslu yumurta hazırladım. Beş kişilik masa kurdum: Doña Ofelia, kocası, Daniel, kız kardeşi Mariana ve ben.

Herkes oturduğunda Mariana ortalıkta yoktu.

— “Onu uyandırayım mı?” diye sordum.

Doña Ofelia sanki ona hakaret etmişim gibi kafasını kaldırdı:

— “Mariana geç saate kadar ders çalıştı. Uyandığında ona taze bir şeyler hazırlarsın.”

— “Onun tabağını ayırdım. Sadece ısıtılması gerekiyor.”

Ortama ağır bir sessizlik çöktü.

Mariana neredeyse yarım saat sonra, saç baş dağınık, elinde telefonla çıktı.

— “Eee, benim kahvaltım nerede?”

— “Sana chilaquiles ayırdım, şimdi ısıtırım,” dedim.

Yüzünü ekşitti:

— “Artık mı? İlk günden bana artık yemek mi yedireceksin?”

Doña Ofelia kuru bir kahkaha attı:

— “Sana söylemiştim Daniel. Şimdiki kızlar bir evi çekip çevirmeyi bile beceremiyor.”

Derin bir nefes aldım:

— “Onlar artık değil. Birkaç dakika önce yapılmış taze yemekler.”

Daniel öyle bir hızla ayağa kalktı ki sandalye yerde gıcırdadı.

Daha ne olduğunu anlayamadan, eli yüzümde patladı.

Darbenin şiddetiyle erzak dolabına doğru savruldum. Yanağımın yandığını, kulağımın çınladığını ve ruhumun ikiye bölündüğünü hissettim.

Kimse kımıldamadı.

Doña Ofelia sanki hiçbir şey olmamış gibi kahvesinden bir yudum aldı. Kayınpederim gözlerini tabağına indirdi. Mariana ise tatmin olmuş bir şekilde gülümsedi.

Daniel gözleri öfkeyle dolu, kesik kesik nefes alıyordu:

— “Haddini bil Valeria!”

Yanağıma dokundum. Ağlamadım.

Masaya doğru yürüdüm, iki elimle kenarlarından kavradım ve var gücümle ters çevirdim. Tabaklar, fincanlar, soslar ve kahve büyük bir gürültüyle yere saçıldı. Herkes yerinden sıçradı.

Sonra Daniel’in gözlerinin içine bakarak dedim ki:

— “Polanco’daki daire benim üzerime. Kartlar da bana ait. Ve bugünden itibaren ailen, sadece kendi gerçek kazancıyla yaşamaya geri dönüyor.”

Doña Ofelia’nın beti benzi attı. Daniel ağzını açtı ama tek bir kelime bile çıkaramadı.