“Efendim, hizmetçiye ihtiyacınız var mı? Her şeyi yapabilirim, kızım açlıktan ölüyor.” Kadın, Kasım yağmurunda sırılsıklam olmuş bir halde, uyuyan çocuğunu göğsüne bastırarak otelimin dışındaki tente altında duruyordu.

Dondurucu soğukta neredeyse yanından geçip gidecektim ki yüzünü kaldırdı ve dünya adeta durdu.

“Gerçekten sen misin Catherine?” diye sordum, sesim rüzgarda neredeyse titrek çıkıyordu.

Bana bakarken dudakları titriyordu, yanağındaki koyu morluk sararmıştı ve saçları da kısa kesilmişti.

“Lütfen Samuel, bana tepki verme,” diye fısıldadı çocuğu sıkıca tutarken. “Annen bu şehrin her köşesini gözetliyor.”

Kızım kollarında kıpırdandı, bu gerçeği fark etmek bana fiziksel bir darbe gibi geldi çünkü kızım açıkça bir yaşındaydı, bu da Catherine’in kaybolduğunda hamile olduğu anlamına geliyordu.

Otelin ağır kapısını açtım ve kapıcının duyabileceği şekilde yüksek sesle, “Bu gece mutfakta biraz daha yardıma ihtiyaç olabilir,” dedim.

İki yıldır yaşadıkları acımasızlığa karşı ikisini de kucaklamam gerektiğini içimden haykırsa da, ona dokunmadan onları lobiden geçirdim.

Yukarı kata çıktım, çatı katındaki süitin kapısını kilitledim, perdeleri kapattım ve Catherine sonunda bebeği kollarıma verdiğinde dizlerimin üzerine çöktüm.

“Adı Penelope,” dedi, gözleri eskiden tanıdığı adamın bir izini ararken.

Bu anı sayısız kâbusumda hayal etmiştim; Catherine’in bir nehirde ölü yattığını ya da uzak, ulaşılamaz bir yerde sahte bir isimle gömüldüğünü düşünmüştüm.

Annem Daria, polis Catherine’in yanmış arabasını bulduktan ve diş raporunda arabanın içinde öldüğü doğrulandıktan sonra, içi boş bir cenaze töreni düzenlemişti.

O, ben paramparça olurken beni kucaklamıştı; sevdiğim kadının şehrin dışında özel bir malikanede tutsak edildiğinden habersizdim.

“Gala gecesi beni kaçırdı,” diye açıkladı Catherine, kadife koltuğa otururken sesi güçlenerek.

“Annen, beni saklamak için Dr. Weston’a diş kayıtlarını tahrif etmesi için para ödedi,” diye devam etti.

“Penelope’ye hamile olduğumu öğrenince, bebeğin miras işlerini onun hoşuna gitmeyecek kadar karmaşık hale getireceğini söyledi.”

Penelope’nin minicik, uyuyan yüzüne baktım ve göğsümde soğuk bir ateşin tutuştuğunu hissettim.

“Neden bu kadar ileri gitti ki?” diye sordum, sesimi titretmemeye çalışarak.

Catherine cevap vermeden önce derin bir nefes aldı, “Çünkü babanız, size bir şey olması durumunda Kincaid Enterprises’ın tüm kontrolünü eşinize bırakmıştı.”

“O, seni kendisine karşı kışkırttığımı düşündü ve senin kederli, itaatkâr ve tamamen çocuksuz olmanı istedi,” diye ekledi.

Birdenbire telefonum çaldı ve ekranda iki yıldır peşimi bırakmayan o isim belirdi.

Telefonu, damarlarımda buz gibi bir sakinlikle yanıtladım.

“Samuel, tam olarak neredesin?” diye sordu annem, sesi sert ve sabırsızdı.

“Yönetim kurulu yemeği bir saatten az bir süre sonra başlayacak ve orada olmanızı bekliyorum.”

“Birazdan orada olacağım,” diye yanıtladım, gözlerimi Catherine’in korkmuş yüzüne dikmiş halde.

Catherine bileğimi kavradı, yüzünde panik ifadesiyle fısıldadı: “Dikkatli olmazsan bir şeylerin ters gittiğini anlayacak.”

“Hayır, yapmayacak,” diye yanıtladım ve evrak çantamdaki gizli bölmeyi açarak, federal bir müfettişe bağlı güvenli bir telefonu gösterdim.