“Burada kadınların kendi parasına ihtiyacı yok. Düğünde sana ne takıldıysa getirip babama vereceksin.”

Beş günlük kocam Burak, bu sözleri kahvaltısını ederken gayet sakin bir tavırla söyledi. Sanki annemin benim için yıllardır biriktirdiği emeği değil de masadaki reçeli uzatmamı istiyordu. Henüz beş günlük evliydik.

Ben Ceren. Yirmi dokuz yaşındayım. Babam Kemal Bey, evimizin arkasındaki küçük salonda yıllarca savunma sporları eğitmenliği yaptı. Çocukluğumdan beri ağabeyimle birlikte onun yanında yetiştik. Babam ellerimi sararken her zaman, “Güç, kimseyi ezmek için değildir kızım; kimsenin önünde diz çökmek zorunda kalmaman içindir,” derdi.

Annem Gülseren Hanım ise farklı düşünüyordu. Düğün günü duvağımı düzeltirken, “Eline koluna hâkim ol, kayınailene karşı uysal ol. Kadın dediğin evliliği yürüsün diye bazen katlanmayı bilmeli,” diye fısıldamıştı. “Katlanmak” sözünün, Bursa Mudanya’daki kayınailemizin evinde bir hizmetçiye dönüşmek anlamına geleceğini hiç düşünmemiştim.

İkinci sabahımdan itibaren kayınvalidem Nermin Hanım sabah altıda kapımı çalmaya başladı. Erkekler aşağı inmeden kahveler pişmeli, börekler ısıtılmalı, ev süpürülmeliydi. Sofraya oturmak istediğimde ise Nermin Hanım ters bir edayla, “Önce kocanın karnını doyur, sonra sen yersin,” diyerek beni azarladı. Burak ise beni savunmak yerine gülümsüyordu.

Beşinci günün sabahında sınırı tamamen aştılar. Nermin Hanım masaya bir defter koyup düğün takılarımı ve şahsi birikimimi yazmamı istedi. İtiraz ettiğimde kayınpederim Kadir Bey masayı yumrukladı: “Bu çatı altında yaşadığın sürece burada benim sözüm geçer!”

O gece Burak eve alkollü geldi. Ona uzattığım su bardağını duvara fırlatıp kırdı. “Geldiğinden beri aileme huzursuzluk veriyorsun!” diye bağırdı. Bana vurmak için elini kaldırdığında, yıllardır gizlediğim refleksim devreye girdi.