Hamlesinden kolayca sıyrılıp dengesini bozdum. Burak yatak başlığına çarparak yere yığıldı. Gürültüye koşan Nermin Hanım ve Kadir Bey üzerime yürüdü. Burak alnını tutarak tehdit savurdu: “Yarın diz çöküp özür dileyeceksin, yoksa annene bunun bedelini çok ağır ödetirim!”

O an bu tehdidin sadece bir alkol kafası olmadığını bilmiyordum. Meğer aileme karşı çoktan haince bir plan hazırlamışlar. Ve bu planın arkasındaki asıl isim, düşündüğüm kişiden çok daha yakınımdı…Ertesi sabah annem kapıma gözyaşları içinde geldi. Elinde ailemize ait Mudanya’daki değerli arsanın ellerinden alınmak istendiğine dair sahte resmi belgeler vardı. Kayınpederim ve kayınvalidem, annemin evini elinden almakla bana şantaj yapıyor, “Özür dile, paranı teslim et, annenin arsasını kurtaralım,” diyorlardı.

Tek bir valizimi alıp o evden sonsuza dek çıktım. Ne yapacağımı düşünürken, çocukluk arkadaşım olan gayrimenkul avukatı Kaan ile karşılaştım. Belgeleri inceleyen Kaan, evraklardaki imzaların ve tarihlerin usulsüz olduğunu hemen fark etti. Tapu müdürlüğünde yapılan resmi incelemede şok edici bir gerçek ortaya çıktı.

Annemin arsa sınırlarını değiştirmek ve ailemi borçlandırıp arsayı ucuza kapatmak için sahte başvuru yapan kişi kayınpederim değil, bizzat kocam Burak’tı!

Meğer Burak, daha bizim düğünümüzden 12 gün önce annemin arsasını ele geçirmek için bu hain planı başlatmış. Benimle evlenme sebebi bile sevgisi değil, arsanın ticari değerini bilmesiymiş.

Gerçekler resmi belgelerle masaya konduğunda Burak ne diyeceğini bilemeyip kekelemeye başladı. Kayınpederim Kadir Bey bile oğlunun kendisinden gizli böyle bir sahtekârlık yaptığını öğrenince dona kaldı. Kaan’ın kararlı duruşu ve adli incelemeler sayesinde annemin mülkü tamamen koruma altına alındı.

Hemen boşanma davası açtım. Kendime Mudanya merkezde küçük ama huzurlu bir ev tuttum, büyük bir firmada yönetici olarak işe başladım. Kendi paramı kazanmanın, kendi kapımı kendi anahtarımla açmanın gururunu yaşadım.

Aradan bir yıl geçtikten sonra, bir zamanlar bana kök söktüren Nermin Hanım’la otobüs durağında karşılaştım. Oldukça çökmüş ve perişan haldeydi. Burak’ın alkol yüzünden işinden kovulduğunu, sahtekârlık davaları yüzünden borç batağına saplandıklarını ve evlerinin hacizle satıldığını gözyaşlarıyla anlattı.

Onlara karşı bir intikam hissetmedim; sadece kendi seçimlerinin cezasını çekiyorlardı.

O gün bir kez daha anladım ki; korku ve baskıyla ayakta tutulmaya çalışılan hiçbir yuva gerçek değildir. Ben o evden çıkarak evliliğimi bitirmedim, evliliğin hayatımı bitirmesine izin vermedim.