Doğumhanedeki alarm sesleri peş peşe çalarken Elif, korku içinde sedyenin üzerinde yatıyordu. Karnına aceleyle imza formu bırakılmıştı çünkü etrafta boş yer kalmamıştı. Kan kaybı giderek artıyor, monitörde üç ayrı kalp atışı düzensiz şekilde yanıp sönüyordu.

Kadın doğum uzmanı Dr. Zeynep Yıldırım, sakin görünmeye çalışsa da sesindeki ciddiyet gizlenemiyordu.

“Elif Hanım, vakit kaybedemeyiz. Acil sezaryen yapmak zorundayız. İkinci bebeğin kalp ritmi düşüyor. Üçüncü bebeğin göbek kordonu sıkışmış durumda. Birkaç dakika bile beklersek hem sizi hem bebekleri kaybedebiliriz.”

Elif’in dudakları titredi.

Başını yatağın yanındaki boş sandalyeye çevirdi.

Orada eşi Murat oturmalıydı.

Dakikalar önce “Sadece kısa bir telefon konuşması yapıp geleceğim.” demişti.

Ama hâlâ ortada yoktu.

Hemşire telefonu defalarca aradı.

Telefon sürekli sesli mesaja düşüyordu.

Elif’in gözlerinden yaşlar süzüldü.

“Eğer imza atmam gerekiyorsa…” diye fısıldadı.

“Evet,” dedi doktor. “Bebeklerinizi kurtarmamız için hemen başlamamız gerekiyor.”

Titreyen eliyle belgeyi imzaladı.

Ameliyathanenin kapıları kapanırken tek düşündüğü şey Murat’ın neden yanında olmadığıydı.

O sırada şehrin diğer ucundaki lüks bir restoranda Murat kahkahalar atıyordu.

Karşısında yıllar önce ayrıldığı eski sevgilisi Selin oturuyordu.

Doğum sancılarının başladığını biliyordu.

Ancak Selin’in “Sadece yarım saat konuşalım.” teklifini kabul etmişti.

Telefonu birkaç kez çaldı.

Ekranda “Elif” yazıyordu.

Telefonu sessize aldı.

“Şimdi hastaneye gidersem yine saatlerce bekleyeceğim.” diye düşündü.

Bir kahve daha söyledi.

Dakikalar saatlere dönüştü.

Hastanede ise zamanla yarış vardı.

İlk bebek dünyaya geldi.

Hemen kuvöze alındı.

İkinci bebeğin nefesi çok zayıftı.

Doktorlar saniyeler içinde müdahale etti.

Üçüncü bebeğin göbek kordonu ciddi şekilde sıkışmıştı.