BÖLÜM 1
Kendi şifremi girdiğim anda ön kapı kırmızı renkte yanıp sönmeye başladı.

Doğumdan üç gün sonra, hâlâ ağrılarım varken, bitkin halde ve yeni doğmuş kızımı göğsüme yaslamış bir şekilde, parasını ödediğim evin önünde duruyordum ve kocamın beni dışarıda bıraktığını fark ettim.

Yağmur cam kapıdan aşağı akıyordu. Hastane çantam şişmiş ayaklarımın yanında duruyordu. Daniel’i tekrar tekrar aradım.

Üçüncü aramada nihayet cevap verdi.

Arkasından kahkahalar yankılandı.

“Daniel,” diye fısıldadım. “Kod çalışmıyor.”

Sonra arka planda annesinin sesini duydum.

“Aa, dışarıda mı?”

Daniel içini çekti. “Değiştirdim.”

Göğsüm sıkıştı. “Ben hastanedeyken şifreyi mi değiştirdin?”

“Sınır koyman gerekiyordu Claire,” dedi soğuk bir şekilde. “Annem çok rahat davrandığını, buranın sana aitmiş gibi davrandığını düşünüyor.”

Parıldayan pencerelere, balkona, kendi ellerimle dekore ettiğim çocuk odasına baktım.

“Bu bana ait,” dedim.

Güldü. “Çok duygusalsın. Daha yeni bebek sahibi oldun.”

Sonra müzik duydum. Dalgaların sesini. Kız kardeşinin “Ona otele vardığımızı söyle!” diye bağırdığını.

“Tatile mi gittin?” diye sordum.

Daniel, “Annem senin dramından biraz uzaklaşmaya ihtiyaç duyuyordu,” diye yanıtladı. “On günlüğüne Cabo’dayız. Git kız kardeşinin yanında kal.”

“Kızımız üç günlük.”

“Öyleyse anne ol ve bir yolunu bul.”

Sonra telefonu kapattı.

Bir anlığına, bebeğimi kucağımda tutarak yağmurun altında öylece durdum.

Ağlamak istedim. Çığlık atmak istedim.

Ama ben bunun yerine yüzümü sildim.

Çünkü Daniel çok önemli bir şeyi unutmuştu.

Onun eşi olmadan önce, anne olmadan önce, bir gayrimenkul avukatıydım.

Ve o ev hiçbir zaman ona ait olmamıştı.

Duvarlar değil.

Kilitler değil.

Çimen bile değil.

Ben de asistanımı aradım.

“Vivian,” dedim kırmızı tuş takımına bakarak. “Tapuyu çıkar. Marcus Lee’yi ara. Nakit alıcısının hâlâ ilgilenip ilgilenmediğini sor.”

Sessizliğe büründü.

“Hillcrest’teki ev mi?” diye sordu.

“Evet,” dedim. “Satıyorum.”

BÖLÜM 2
Ertesi sabah, kızım yanımda uyurken, sessiz bir otel süitindeydim.

Vücudum ağrıyordu. Zar zor hareket edebiliyordum. Ama ellerim titrememişti, dizüstü bilgisayarımı açtım.

Vivian her şeyi gönderdi: tapu senedi, tapu raporu, vergi kayıtları, satın alma geçmişi.

Belgelerin hepsinde sadece benim adım yazılıydı.

Claire Elise Monroe.

Tek sahibi.

Evlenmeden önce satın alındı.

Daniel, zengin erkekleri çaresiz kadınlardan koruduğunu düşündüğü için okumadan imzaladığı bir evlilik sözleşmesiyle korunuyordu.

Aslında korumakla yükümlü olduğum kişinin ben olduğumu hiç fark etmedi.

Saat 9:12’de Daniel bana tatil köyünden bir fotoğraf gönderdi.

Annesi beyaz bir şemsiyenin altında oturuyordu ve benim elmas bileziğimi takmıştı.

Mesajda şöyle yazıyordu:

“Umarım kalacak bir yer bulmuşsunuzdur. Belki bir dahaki sefere saygı gösterirsiniz.”

Sonra kız kardeşi beni bir aile grup sohbetine ekledi.