Damadım bana yıllarca

DOLAR

Alış: 46.60

Satış: 46.78

EURO

Alış: 53.35

Satış: 53.57

GBP

Alış: 62.15

Satış: 62.61

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 5.07.2026

Damadım bana yıllarca

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Damadım bana yıllarca saygılı davrandı. Her akşam kapımı çalar, küçük jestlerle beni önemserdi. Ölüm haberini aldığımda inanamamıştım. Cenazeden sonra, onun bıraktığı bir ses kaydıyla baş başa kaldım. Tesadüfen değil, adıma bırakılmış bir sürü zarfın arasından çıktı. Kayıtta sesi titriyordu ama sözleri nettı: “Sana söylemem gereken bir şey var. Meral biliyor ama söylemiyor. Sen bunu öğrendiğinde her şey değişecek.” O ana kadar aklımda tek bir düşünce vardı. O, bizim ailemizin koruyucusuydu. Bana yıllardır saygı gösteren adam nasıl böyle bir dosya bırakırdı Elimdeki kayıt beni sarstı, ama aynı zamanda aradığım kapıyı açtı. Ertesi gün evin içinde sessizlik çöktü. Dosyaları karıştırdım. Banka dekontları, gizli notlar, bazı tarihli mesajlar. Hepsi bir resim çiziyordu ama görünür parçalar eksikti. Kızımın adı her yerdeydi. Kızımın imzası bir belge üzerinde duruyordu. Kızımın sesini de duymaya başladım, geçmiş sohbetlerden kalan uğultular gibi. Bora beni uyarmıştı, ama bana açık açık ne olduğunu söylememişti. Nedenini bilemiyordum. Kayıtta ‘‘Bunu seninle yüzleşeceğim bir gün değil, şimdi öğrenmen daha doğru’’ diyordu. Onun niyeti neydi. Kızım neden saklıyordu. Evimin içinde bir ihanet ağı mı örülmüştü yoksa ben yıllardır bir gerçeği göremeyen saf bir kad mıydım Kayıt çalmaya devam ettikçe kalbim sıkıştı. Her kelime beni daha derine çekiyordu. Duyduklarım gerçek olamaz gibiydi ama kağıtlar ve dekontlar yalan söylemiyordu. Şimdi önümde iki seçenek vardı. Susup her şeyi olduğu gibi kabul etmek ya da kapıları aralayıp gerçeği ortaya çıkarmak. Cesaretimi topladım ve bir plan yaptım. Ama planımın sonunda beni neyin beklediğini bilmiyordum. Son sözü kayıtta kendisi söylemişti ve o söz yüzümde bıraktığı izlerle birlikte hâlâ hava gibi duruyordu Ve o son cümle hâlâ havada asılı: “Gerçek seni yıkacak da ayağa kaldıracak da…

: Bora’nın ölüm haberi düştüğünde dünya bir an için hafifledi. Hepimizin hayatında dost sandığı, cömertlikleriyle, şakayla karışık öğütleriyle var olan birisi gitti. Komşular başsağlığına gelirken ben bir köşede ses kaydını dinliyordum. Zarfın üzerindeki el yazısı bana aitti. İçindeki cihazı çalıştırdığımda sesiyle yıllardır tanıdığım adamın tınısı doldu odaya. Başlangıçta neden bıraktığını anlamadım. Sesi nazikti ama sözcükleri ağırdı. “Sana bir şey söylemem gerekirdi,” diyordu. “Meral bilse bile açığa vurmadı. Sana bırakıyorum çünkü senin karar verme hakkın var.” O an bir yığın soru belirdi içinde ama kızım Meral’in yüzü kamusal bir görüntüden çok daha az görünür olmuştu. Evimiz uzun zamandır aynı evdi ama içindeki dengeler farklıydı. Meral her zaman annesine bağlı, yanında sadık duran bir evladımış gibi davranmıştı. Eğer Bora bir sır bırakmışsa, o sır bizim aile tarihini yeniden yazabilirdi. Ertesi sabah kadim çekmeceleri karıştırdım. İçinden çıkanlar planlı, düzenli, soğukkanlı belgelerdi. Banka dekontları, bazı ödemeler, tarihli notlar. Meral’in imzası birkaç belgenin köşesindeydi. Bazı notlarda ise sadece iki isim vardı: Meral ve Bora. Onların ilişkisine dair bildiklerim birer yapboz parçası gibi eksikti. Her parçayı yerine koydukça daha ürkütücü bir resim oluşuyordu. Geçmişte birlikte güldüğüm adamın sesinden dökülen kelimeler, yaptıkları veya sakladıkları hakkında bana yol gösteriyordu. Kalbimde bir kıvılcım belirdi, hem sarsılmış hem de uyanmıştım. Bildiğim hikaye artık eskisi gibi değildi. Günler birbiri ardına çözülürken, evin içinde tartışmalar başladı. Meral, önce şaşkın sonra savunmacı bakışlarla bana baktı. Onun yüzündeki kırışıklıklar, yorgunluk ve aceleyle örülmüş bir suçluluk ailesinin ortasında duruyordu. ‘‘Annem, yanlış anlama’’ dedi. ‘‘Her şeyin sebebi bir çaresizlikti.’’ Ama açıklamalar boşuna yankılandı. Belgeler konuşuyordu. Borçlar ödenmiş, bazı fonlar el değiştirmiş, adımlar iz bırakmıştı. Bora’nın kaydında işaret ettiği belgeler, Meral’in hayatındaki bazı kararların perde arkasını gösteriyordu. Benim için asıl sarsıcı olan, kızımın niyeti değil, niyete yol açan nedenler oldu. Geçmiş yıllarda yaşadığı küçük bir skandal, borç batağı ve üzerindeki bir borçlunun tehdidi, onu köşeye sıkıştırmıştı. Korumak istediği birini korumaya çalışırken benimsediği yollar bana ihanet gibi gelmişti. Akşamları evin içinde eski fotoğraflara bakarken, genç kız Meral’i hayal ettim; arzuları, korkuları ve hatalarıyla. Ona kızamamaya karar verirken, aynı zamanda kendimi de kandırması hoşuma gitmiyordu. Bora’nın bıraktığı kayıt arada bir daha çalındı. O kayıtta bana bir yol haritası da bırakmıştı: konuşulmayanların açığa vurulması, paraların izinin sürülmesi, gerektiğinde hukuki yolların aranması. Onun planı, öfke ile hareket etmek yerine akılcı adımlar atmayı öngörüyordu. Ben de öfkeyi dengeli bir karara dönüştürmeye çalıştım. Önce avukatla görüştüm, sonra banka kayıtlarını dikkatle inceledim. Her adımda Meral’le konuşmaya çalıştım. Onun savunması genelde aynıydı: yaptığı hatalar zorunluydu, seçimleri kaçınılmazdı. Ama ben, annelik hissiyle, onun seçimlerinin başka insanların hayatlarını nasıl etkilediğini de görmek zorundaydım. Günler ilerledikçe evdeki hava ağırlaştı ama aynı zamanda bir açıklık doğdu. İhanetin ve acının ardından gelen gerçek, bize hem kırılganlık hem sorumluluk verdi. Bir gece uzun uzun konuştuk. Meral gözyaşları içinde itiraf etti, geçmişte yaptığı hataları, borçlanma nedenlerini ve kendini suçlu hissettiği anları. Onu dinlerken hem kızdım hem anladım. Artık seçim zamanı gelmişti: onu affetmek ya da yok saymak. Ben ise, tutkuyla verilmiş bir kararı değil, düşünülmüş bir hayatı seçmeye karar verdim. Son bölüm bir adım atma vaktidir. Önce hukuki yolları işletip, zararların izini sürdük. Borçlar ve yanlış transferler için hesaplar açıldı, bir kısmı geri getirildi. Bu süreç Meral için kolay değildi. Her adım bir itiraf, her itiraf bir yara, ama aynı zamanda onarıcı bir temizlik gibiydi. Komşular, dostlar, aile üyeleri olayı duydular. Bazıları yargıladı, bazıları dayanışma gösterdi. Biz evimizde yeni bir düzen kurduk; güven tamamen geri gelmedi ama artık gölgelerin altında yaşamıyorduk. En önemlisi, Bora’nın kaydını nasıl kullanacağıma karar verdim. O kayıt bana güç vermişti ama onu alet haline getirmek istemedim. Onu bir hakikatin anahtarı olarak sakladım, gerektiğinde hatırlatıcı olması için değil, bana cesaret verdiği için. Meral’le aramızdaki ilişki bir günden ibaret onarılmadı. Zaman, dürüstlük ve sınırlar kurarak yeniden inşa edildi. Bir akşam, eski balkonda otururken gökyüzüne baktım. Eskiden olduğu gibi hiçbir şey eksiksiz değildi ama doğru olanı yapmak, yanlışların izlerini silmese de insanların yüzünü değiştirmişti. Kızımla el ele oturduk. Suskundu ama yorgundu. Ben de yorgundum. Aramızdan eksilenler vardı ama kalanla ne yapacağımızı biliyorduk. Gerçeğin ağırlığıyla yaşadık ama onunla büyüdük. Ve ben, yıllarca saygıyla bana davranan bir adamın son hediyesini öfke değil, anlayışla karşıladım. Bu, bitiş değil, yeniden başlamanın ilk adımıydı.

Haberin Devamı

Damadım bana yıllarca

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Ameliyat masasına uzanmıştı. Tek oğluna böbreğini vermek üzereydi.