Büyükannemin öldüğü gün yaptığım ilk şey ağlamak olmadı

DOLAR

Alış: 47.06

Satış: 47.24

EURO

Alış: 53.81

Satış: 54.02

GBP

Alış: 63.26

Satış: 63.73

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 7.06.2026

Büyükannemin öldüğü gün yaptığım ilk şey ağlamak olmadı

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Büyükannemin öldüğü gün yaptığım ilk şey ağlamak olmadı. 😡😭😭 Boynundaki altın madalyonu çıkardım, sobanın arkasındaki gevşek taşı kaldırdım ve onun kuruş kuruş biriktirdiği parayı sakladım. Çünkü büyükannem, bir gün kendi ailemin hizmetçisi gibi yaşamamam için yıllarca mücadele etmişti. Aynı gece annemle babam apar topar geldiler. Ama onu son kez görmek için değil… Hayattayken vermedikleri değerin yerine geçeceğini düşündükleri şeyi bulmak için. Büyükannem Fatma, mutfakta hâlâ yeni pişmiş kuru fasulyenin kokusu varken öldü. Sacın üzerindeki sıcaklık henüz kaybolmamıştı. Masada yarısı içilmiş bir bardak salep ve köşesine kendi işlediği baş harfleri bulunan bir peçete duruyordu. Gece geç saatlere kadar nakış işlerdi. “Eller boş kalırsa insanın içine hüzün dolar,” derdi. Ben o zaman on iki yaşındaydım. Adım Elif Yılmaz. Ve o yaşta bir çocuğun bilmemesi gereken şeyleri biliyordum: Odun yarmayı, bir kilo pirinci haftalarca yetirmeyi, gözümü kırpmadan yalan söylemeyi ve para kokusunun peşine düşen yetişkinleri tanımayı… Büyükannem son nefesini yavaşça verdi. Sanki yıllardır taşıdığı bütün yorgunluğu bırakıyordu. İki parmağımla gözlerini kapattım. Ağlamadım. Henüz değil. Çünkü önce ona verdiğim sözü tutmam gerekiyordu. “Ben öldükten sonra, seni kurtarabilecek tek şeyi onların almasına izin verme, kızım.” Yatağın yanına diz çöktüm. Boynundaki küçük altın nazar boncuğu madalyonunu çıkardım. Yılların izini taşıyordu ama hâlâ ağırdı. Onu elbisemin içine dikilmiş küçük bez keseye sakladım. Sonra sobanın yanına gittim. Külü kenara itip gevşek taşı kaldırdım. Altında eski bir bisküvi kutusu vardı. Kutunun içinde katlanmış Türk lirası banknotları, bozuk paralar, kopmuş bir zincir ve naylona sarılmış mavi bir defter duruyordu. Paranın tamamını saymadım. Vaktim yoktu. Bir kısmını ayırıp un çuvalının içine sakladım. Madalyonu da üzerimde tuttum. Birkaç küçük banknotu ise annemle babamın ilk bakacağı yere bıraktım. Sonra babamı aradım. Sekizinci çalışta açtı. “Ne var?” “Babaanne öldü.” Sessizlik oldu. Acı çekip çekmediğini sormadı. Son bir şey söyleyip söylemediğini sormadı. Sadece: “Hemen geliyoruz,” dedi. Gece geldiler. Annem önde, babam arkada. Annem büyükannemin yatağına bakmadı bile. Dolaba yöneldi. “Yaşlı kadın eşyalarını nereye saklıyordu?” Babam çekmeceleri karıştırdı. Annem battaniyeleri kaldırdı, tencerelerin içine baktı, yatağın altını aradı. Bıraktığım parayı buldular. “Bu kadar mı?” diye homurdandı annem. “Yıllarca fakir numarası yaptı, cenazesine bile para bırakmamış.” Kapının yanında sessizce duruyordum. Babam aniden bana döndü. “Madalyon nerede? Sürekli boynunda taşırdı.” Başımı eğdim. Dudaklarımın titremesine izin verdim. “Sanırım geçen hafta gelen Enver amcaya verdi.” Annem öfkeyle küfretti. “O açgözlü adam her yerde altın kokusu alıyor.” Babam yanıma geldi. Kolumu sertçe tuttu. “Yoksa sen mi aldın?” Canım yandı. Ama kıpırdamadım. “Ben ne yapayım altın madalyonu baba?” Beni itti. “Yarın erkenden gömeriz. Fazla masraf istemiyorum.” Büyükannem ertesi sabah sessizce toprağa verildi. Ne gösterişli çelenkler vardı… Ne de kalabalık bir tören. Beni büyüten, eski gazetelerden okumayı öğreten, son lokmasını bana veren kadın, sanki hiç yaşamamış gibi uğurlandı. Eve döndüğümüzde annem etrafa bakındı. Sanki evin kaç liraya satılacağını hesaplıyordu. “Burada kalırsın,” dedi. “Artık büyüdün. Okula gitmek istiyorsan köye yürürsün. Biz kardeşine bakmak zorundayız.” Kardeşim. Yeni ayakkabıları olan çocuk. Lise okuyacak olan çocuk. Ailenin “geleceği” sayılan çocuk. Masanın üzerine iki yüz lira bıraktılar. Sonra büyükannemin iki battaniyesini, bakır tenceresini ve eski radyosunu alıp gittiler. Kamyonetlerinin çıkardığı toz bulutu gözden kaybolunca kapıyı sürgüledim. Un çuvalındaki kutuyu çıkardım. Paraları yatağın üzerine dizdim. Ve sonunda mavi defteri açtım. İlk sayfada büyükannemin titrek el yazısıyla şu cümle vardı: “Elif, eğer annenle baban seni yalnız bırakırsa öğretmen Ayşe Hanım’a git. Annenin seni neden okutmak istemediğini o biliyor.” Kalbim hızla çarpmaya başladı. Sayfayı çevirdim. İsimler vardı. Tarihler vardı. Ödenen para miktarları vardı. Ve bir fotoğraf… Annem, nüfus müdürlüğünün önünde bir adamdan para alıyordu. Fotoğrafın arkasında ise şu yazıyordu: “Seni büyüten adamın öz kızı değilsin. Bu yüzden cahil kalmanı istiyorlar.” Tam o sırada kapı çalındı. Üç yumuşak vuruş. Dışarıdan bir kadın sesi duyuldu: “Elif… Ben Ayşe öğretmen. Büyükannen, onlar gittikten sonra gelmemi istemişti.”

: Ayşe öğretmen kapının önünde duruyordu. Yüzünde yorgun ama kararlı bir ifade vardı. Elindeki eski deri çantayı sımsıkı tutuyordu. Kapıyı açınca beni uzun uzun süzdü. “Defteri buldun mu?” diye sordu. Başımı salladım. Gözleri doldu. “Demek sonunda zamanı geldi.” Onu içeri aldım. Sobanın yanında oturduk. Mavi defteri önüne koydum. Sayfaları tek tek çevirdi. Sanki yıllardır ezbere bildiği bir kitabı yeniden okuyordu. “Büyükannen çok cesur bir kadındı,” dedi. “Bu fotoğraflar ne anlama geliyor öğretmenim?” Derin bir nefes aldı. “Sen doğduğunda annen ve baban büyük bir borcun içindeydi. Seni büyütmek istemediler. Bir adamdan para aldılar. O adamın yardımıyla bazı evraklar düzenlendi. Sonra seni kendi çocukları gibi göstermeye devam ettiler.” Şaşkınlıkla yüzüne baktım. “Yani onların kızı değil miyim?” Ayşe öğretmen başını yavaşça salladı. “Hayır Elif. Bunu ilk öğrenen kişi büyükannendi. Seni bırakıp gitmelerine izin vermedi. Seni yanına aldı ve büyüttü.” Kalbim sanki yerinden çıkacak gibiydi. Bütün hayatım boyunca neden farklı hissettiğimi ilk kez anlıyordum. Ayşe öğretmen çantasından bir zarf çıkardı. “Bunu büyükannen bana emanet etti.” Titreyen ellerimle zarfı açtım. İçinden eski bir fotoğraf çıktı. Fotoğrafta genç bir kadın beni kucağında tutuyordu. Yanında da gülümseyen bir adam vardı. Arkasında şu yazıyordu: “Canım kızımız Elif’e. Eğer bir gün bu fotoğraf sana ulaşırsa bil ki seni hiç bırakmak istemedik.” Gözlerim doldu. Ayşe öğretmen konuşmaya devam etti. “Onlar senin gerçek anne ve baban. Yıllar önce geçirdikleri trafik kazasında hayatlarını kaybettiler. Sen ise mucize eseri kurtuldun.” Dünyam başıma yıkılmış gibiydi. Büyükannem her şeyi biliyormuş. Bu yüzden beni korumak için yıllarca savaşmıştı. Zarfın içinden bir belge daha çıktı. Bu kez resmi bir evraktı. Büyükannemin adına kayıtlı küçük bir tarla ve şehir merkezinde eski bir ev vardı. Ama en şaşırtıcı olan son sayfaydı. Noterde hazırlanmış bir vasiyet. “Bana bir şey olursa sahip olduğum her şey torunum Elif Yılmaz’a bırakılacaktır.” Ayşe öğretmen gülümsedi. “İşte bu yüzden paranın ve madalyonun peşine düştüler.” Aradan birkaç hafta geçti. Vasiyet mahkemede onaylandı. Annemle babam itiraz etmeye çalıştı ama defterdeki kayıtlar, fotoğraflar ve tanık ifadeleri her şeyi ortaya çıkardı. Yıllarca sakladıkları gerçekler birer birer gün yüzüne çıktı. Sonunda hiçbir şey alamadılar. Ben ise büyükannemin bıraktığı evde yaşamaya devam ettim. Okula döndüm. Ayşe öğretmen bana destek oldu. Yıllar geçti. Üniversiteyi kazandım. Öğretmen oldum. Bir gün sınıfımın penceresinden dışarı bakarken büyükannemin sözleri aklıma geldi: “İnsan fakir doğabilir kızım, ama umudunu kaybederse gerçekten yoksul olur.” O gün eve gidip yıllardır sakladığım altın madalyonu çıkardım. Avucumun içinde parlıyordu. Artık onun neden bu kadar değerli olduğunu biliyordum. Çünkü o madalyon altından yapıldığı için değil, beni hayata bağlayan son hatıra olduğu için kıymetliydi. Büyükannem bana para bırakmıştı. Bir ev bırakmıştı. Bir gelecek bırakmıştı. Ama hepsinden önemlisi, kim olduğumu bulabilmem için gerçeği bırakmıştı. Ve ben o gün anladım ki bazı insanlar öldükten sonra bile sevdiklerini korumaya devam ederler. Büyükannem de onlardan biriydi.

Haberin Devamı

Büyükannemin öldüğü gün yaptığım ilk şey ağlamak olmadı

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Benim ismim Ayşen