Sessizlik terasa çöktü. Kuzenler susmuştu. Aylin bardağını indirdi. Sema Hanım bana sanki yanlış bir şey duymuş gibi baktı.

—Anlamadım —dedi Emre.

—Sorun buydu —dedim—. Hiçbir şeyi anlamaya çalışmadın.

Dosyayı açtım.

—Demir Holding, iki yıl boyunca anonim bir yatırımcı tarafından ayakta tutuldu. Borçlar ödendi, batmak üzere olan sözleşmeler kurtarıldı, hatta Nişantaşı’ndaki eviniz bile bankadan geri alındı.

Emre bana bir adım yaklaştı.

—Sen miydin?

O anda terastaki ekran açıldı. Şirket logosu belirdi. Üç avukatın olduğu bir görüntülü toplantı başladı.

Sema Hanım fısıldadı:

—Bana bunun gerçek olmadığını söyle.

Ben sadece baktım.

BÖLÜM 3
—Evet, bendim —dedim—. Siz beni sofranın en ucuna oturtup çatal bıçak nasıl tutulur diye küçümserken, ben şirketinizi ayakta tutuyordum.

Emre donup kaldı. Sema Hanım’ın yüzündeki gurur çatladı.

—Varela soyadını annemden aldım —devam ettim—. O, ölmeden önce bir finans teknolojisi şirketi kurmuştu. Ben onu büyüttüm. İstanbul, Londra ve Dubai’de anlaşmalar yaptım. Sen ise Emre, arkadaşlarına “Elif süs eşyası gibi” diyordun.

Aylin gözlerini kaçırdı. Bazı kuzenler yere baktı.

Emre yavaşça yaklaştı.

—Ben… bilmiyordum.

—Hiç sormadın.

—Sıfırdan başlayabiliriz —dedi sesi kırılarak—. Hâlâ evliyiz. Düzeltebiliriz.

Sema Hanım hemen araya girdi.

—Kızım… affet beni. Biz aileyi korumaya çalışıyorduk.

Sakin kaldım.

—Hayır Sema Hanım. Siz korumuyordunuz. Siz eziyeti besliyordunuz.

Ekrandaki avukat konuştu:

—Hanımefendi Elif Yılmaz, yarından itibaren tüm finansal destek hattı çekiliyor. Demir Holding resmi olarak yeniden yapılandırmaya giriyor.

Emre panikledi.

—Bunu yapamazsın! Çalışanlar var!

—O yüzden şirketi batırmadım —dedim—. Çalışanlar korunacak. Temiz sözleşmeler devam edecek. Ama siz artık kontrol sahibi değilsiniz.

Sema Hanım ağlamaya başladı. Ama gözyaşları geç kalmıştı.

Emre elimi tuttu.

—Seni sevdim Elif…

Geri çekildim.

—Hayır. Sen, senden aşağıda olduğunu düşündüğün birini sevdin.

Bir işaret verdim. Güvenlik sistemi kapıya geçti.

—Ramazan Bayramı yemeğime geldiğiniz için teşekkür ederim. Yemekler bir yardım kuruluşuna gönderilecek. Siz artık gidebilirsiniz.

—Bizi mi kovuyorsun?! —diye bağırdı Sema Hanım.

Kapıyı işaret ettim.

—Bu evde çöpler Salı günü toplanır. Bugün Salı. Lütfen çıkın.

Demir ailesi sessizce ayrıldı. Ne kahkaha vardı artık, ne kibir, ne de o eski üstünlük.

Kapı kapanırken derin bir nefes aldım.

Ve ilk kez intikam değil… huzur hissettim.

Çünkü bazen en büyük güç, seni sadece işlerine geldiğinde seven insanlara kapıyı kapatabilmektir.