-
- BÖLÜM 1 —Oğlum olmasa elektrik faturanı bile ödeyemezdin, Elif —diye alay etti Sema Hanım, İstanbul’daki aile mahkemesinin önünde. Emre ise sanki yeni bir yükten kurtulmuş gibi gülümsüyordu. Elimde küçük bir valiz, üzerimde sade krem rengi bir elbise vardı. Beş yıllık evliliğim boğazımda düğüm olmuştu. Ağlamadım. Bağırmadım. Sadece yıllarca bana “fakir” diye bakan, her bayramda, her aile yemeğinde beni küçümseyen kadına baktım; ben çay servisi yaparken onlar servetlerinden, soyadlarından ve bağlantılarından bahsederdi. —Emre Demir’siz ne yapacaksın görelim —diye ekledi Emre, pahalı ceketini düzeltirken—. Annem haklı. Sen bu seviyeye ait değilsin. Bunu kuzenlerinin, kız kardeşi Aylin’in ve hatta avukatın önünde söylemişti. Sanki beni aşağılamak boşanma sürecinin normal bir parçasıydı. Yıllarca hiçbir şey duymamış gibi yaptım. Görmemiş gibi. Sema Hanım’ın çantamı karıştırmasını, Emre’nin partilerde beni “sıradan hayatımdan kurtardığını” söylemesini, onların beni sadece susup gülümsediğim için yanlarında tutmasını. O gün asansör kapıları açıldığında döndüm. —Bir konuda haklısınız —dedim sakin bir sesle—. Bir ay, kimin kimsesiz kaldığında ayakta kalacağını gösterir. Emre kahkaha attı. —Şimdi motivasyon konuşması mı yapıyorsun? —Hayır. Sadece sizi Ramazan Bayramı’nda yemeğe davet ediyorum. Sade bir sofra olacak. Bensiz nasıl yaşadığımı görün diye. Sema Hanım’ın gözleri küçümseyen bir sevinçle parladı. —Nerede kızım? Bir esnaf lokantasında mı? Yoksa zengin gibi görünmek için bir teras mı kiraladın? —Adres size ulaşacak —dedim. Daha fazla açıklama yapmadan oradan ayrıldım. Dışarıda köşede siyah bir araç bekliyordu. Şoför kapıyı saygıyla açtı. —Hanımefendi Elif Yılmaz, Çengelköy’deki yalıya mı gidiyoruz? —Evet, Ali. Artık bitti. Yol boyunca camdan dışarı baktım. Göğsümde yıllardır taşıdığım ağırlık hafifliyordu. Artık Emre Demir’in “eşi” yoktu. Sadece yeniden doğan Elif Yılmaz vardı. Üç hafta sonra davetiyeler Demir ailesinin evine ulaştı. Kalın, fildişi zarfların içindeki altın yaldızlı yazılar gerçek olamayacak kadar zarifti. Sema Hanım bunun bir oyun olduğunu sandı. Emre ise beni bir şeyler uydurmakla suçladı. —Hepimiz gideceğiz —dedi Sema Hanım kararlılıkla—. Tüm aile. Eğer rezil olmak istiyorsa, herkes görsün. Ve Ramazan Bayramı günü, otuzdan fazla Demir ailesi ferah en şık kıyafetlerini giyerek, benim yoksulluğumla dalga geçmeye hazır halde yola çıktı. Ama Çengelköy’deki siyah demir kapıya vardıklarında, güvenlik görevlisinin söylediği cümle yüzlerindeki gülümsemeyi anında sildi. —Hoş geldiniz. Elif Yılmaz Hanımefendi’nin özel konutuna geldiniz. Ve henüz hiçbir şeyi görmemişlerdi. BÖLÜM 2 Demir ailesinin araçları demir kapıdan yalıya doğru ilerlerken yol o kadar uzundu ki, içlerindeki kahkahalar birer birer sönmeye başladı. Bir yanda lavanta bahçeleri, özenle aydınlatılmış ağaçlar ve Göksu’ya bakan açık bir manzara vardı. Diğer yanda modern bir at ahırı, elektrikli hizmet araçları ve kusursuz bir sessizlikle hareket eden üniformalı personel. —Burası butik otel olmalı —diye mırıldandı Aylin. —Ya da etkinlik için kiralanmış bir yer —dedi Sema Hanım, ama sesi artık eskisi kadar kendinden emin değildi. Araçlar ana girişte durduğunda, kapı görevlisi onları karşıladı. —Hoş geldiniz. Hanımefendi Elif Yılmaz sizi kuzey terasta bekliyor. Brunch, selamlamadan sonra servis edilecek. Sema Hanım ilk indi, markalı çantasını sanki bir kalkan gibi sıkıyordu. Emre etrafa bakıyor, çenesini sıkıyordu. İçeride modern Türk sanatı, açık renk taş zeminler, yüksek tavanlar ve beyaz ışıkla dolan dev camlar vardı. Hiçbir şey sahte görünmüyordu. Hiçbir şey geçici değildi. Onları terasa götürdüler. Uzun bir masa, el yapımı İznik seramikleri, beyaz çiçekler ve kristal bardaklarla hazırlanmıştı. Açık mutfakta şefler çalışıyor, yanında bir grup müzisyen hafif bir Türk sanat müziği çalıyordu. Masada nane-limon ve nar şerbeti servis ediliyordu. Ve ben göründüm. Koşarak değil, gösteriş yaparak değil… sadece sakin bir şekilde yürüyerek. Lacivert sade bir elbise, toplu saçlar ve yıllardır kimsenin görmediği bir dinginlik. Sema Hanım beni baştan aşağı süzdü, bir hata arar gibi. —Elif —dedi Emre zorla gülümseyerek—. Bu evi sana kim verdi? Ben de gülümsedim. —Kimse. —Şaka yapma —dedi Sema Hanım—. Sen böyle bir yerin bakımını bile karşılayamazsın. O anda asistanım siyah bir dosyayla yaklaştı. —Hanımefendi, transfer belgeleri hazır. Ayrıca Demir Holding yönetim kurulu aradı. Pazartesi açıklaması öncesi sizinle görüşmek istiyorlar. Emre’nin yüzü bembeyaz oldu. —Hangi yönetim kurulu? Dosyayı masaya bıraktım. —Senin şirketinin.
-
- Sessizlik terasa çöktü. Kuzenler susmuştu. Aylin bardağını indirdi. Sema Hanım bana sanki yanlış bir şey duymuş gibi baktı. —Anlamadım —dedi Emre. —Sorun buydu —dedim—. Hiçbir şeyi anlamaya çalışmadın. Dosyayı açtım. —Demir Holding, iki yıl boyunca anonim bir yatırımcı tarafından ayakta tutuldu. Borçlar ödendi, batmak üzere olan sözleşmeler kurtarıldı, hatta Nişantaşı’ndaki eviniz bile bankadan geri alındı. Emre bana bir adım yaklaştı. —Sen miydin? O anda terastaki ekran açıldı. Şirket logosu belirdi. Üç avukatın olduğu bir görüntülü toplantı başladı. Sema Hanım fısıldadı: —Bana bunun gerçek olmadığını söyle. Ben sadece baktım. BÖLÜM 3 —Evet, bendim —dedim—. Siz beni sofranın en ucuna oturtup çatal bıçak nasıl tutulur diye küçümserken, ben şirketinizi ayakta tutuyordum. Emre donup kaldı. Sema Hanım’ın yüzündeki gurur çatladı. —Varela soyadını annemden aldım —devam ettim—. O, ölmeden önce bir finans teknolojisi şirketi kurmuştu. Ben onu büyüttüm. İstanbul, Londra ve Dubai’de anlaşmalar yaptım. Sen ise Emre, arkadaşlarına “Elif süs eşyası gibi” diyordun. Aylin gözlerini kaçırdı. Bazı kuzenler yere baktı. Emre yavaşça yaklaştı. —Ben… bilmiyordum. —Hiç sormadın. —Sıfırdan başlayabiliriz —dedi sesi kırılarak—. Hâlâ evliyiz. Düzeltebiliriz. Sema Hanım hemen araya girdi. —Kızım… affet beni. Biz aileyi korumaya çalışıyorduk. Sakin kaldım. —Hayır Sema Hanım. Siz korumuyordunuz. Siz eziyeti besliyordunuz. Ekrandaki avukat konuştu: —Hanımefendi Elif Yılmaz, yarından itibaren tüm finansal destek hattı çekiliyor. Demir Holding resmi olarak yeniden yapılandırmaya giriyor. Emre panikledi. —Bunu yapamazsın! Çalışanlar var! —O yüzden şirketi batırmadım —dedim—. Çalışanlar korunacak. Temiz sözleşmeler devam edecek. Ama siz artık kontrol sahibi değilsiniz. Sema Hanım ağlamaya başladı. Ama gözyaşları geç kalmıştı. Emre elimi tuttu. —Seni sevdim Elif… Geri çekildim. —Hayır. Sen, senden aşağıda olduğunu düşündüğün birini sevdin. Bir işaret verdim. Güvenlik sistemi kapıya geçti. —Ramazan Bayramı yemeğime geldiğiniz için teşekkür ederim. Yemekler bir yardım kuruluşuna gönderilecek. Siz artık gidebilirsiniz. —Bizi mi kovuyorsun?! —diye bağırdı Sema Hanım. Kapıyı işaret ettim. —Bu evde çöpler Salı günü toplanır. Bugün Salı. Lütfen çıkın. Demir ailesi sessizce ayrıldı. Ne kahkaha vardı artık, ne kibir, ne de o eski üstünlük. Kapı kapanırken derin bir nefes aldım. Ve ilk kez intikam değil… huzur hissettim. Çünkü bazen en büyük güç, seni sadece işlerine geldiğinde seven insanlara kapıyı kapatabilmektir.