Grace’in sözleri kulaklarımda yankılanıyordu.

“Eğer bu sabah dizüstü bilgisayarını ele geçirseydi, bütün delilleri yok edebilirdi.”

Bir an nefes alamadım.

“Ne yaptı?” diye sordum kısık bir sesle.

Avukatım derin bir nefes aldı.

“Son iki yıldır ortak şirket hesabından düzenli olarak para aktarılmış. Ama para doğrudan kendi hesabına gitmemiş. Önce sahte danışmanlık şirketlerine, oradan da annesinin ve kuzeninin hesaplarına dağıtılmış.”

Elimdeki kahve fincanı yere düştü.

“Ne kadar?”

Grace birkaç saniye sustu.

“Şimdilik tespit edilen miktar üç milyon sekiz yüz bin dolar.”

Dünyam başıma yıkılmıştı.

Brandon sadece annesinin lüks çantalarını ya da mücevherlerini benim paramla almamıştı.

Beni yıllardır sistematik şekilde soyuyordu.

Ve bunu yaparken her ay muhasebe kayıtlarını benim imzam gibi gösterilen dijital belgelerle onaylamıştı.

“İmzalar…” dedim.

“Evet.”

Grace’in sesi sertleşti.

“İmzalarının tamamı sahte.”

…

O sırada kapımın önündeki hareketlilik devam ediyordu.

Polisler Brandon ile Margaret’i ayrı ayrı sorguya alıyordu.

Çilingir ise yüzü bembeyaz olmuş halde sürekli aynı cümleyi tekrarlıyordu.

“Bana içeride intihar etmek üzere olan bir kadın olduğunu söylediler… Ben sadece yardım etmeye çalıştım.”

Polis memuru bana dönüp sordu.

“Şikâyetçi olacak mısınız?”

Hiç düşünmeden cevap verdim.

“Elbette.”

Yetkisiz konut ihlali…

Mala zarar verme…

İftira…

Ve yalancı ihbar.

Hepsi tek tek tutanağa geçti.

Brandon bana öfkeyle baktı.

“Bunu gerçekten yapacak mısın?”

Ona ilk kez acıyarak baktım.

“Hayır Brandon.”

Başını kaldırdı.

“Bunu ben yapmıyorum.”

“Elindeki her şeyi sen kendin yaptın.”

…

O gün öğleden sonra Sterling Point Capital yönetim kurulu yeniden toplandı.

Sabah yaşanan olayın tamamı kayıt altındaydı.

Sekiz yatırımcı tek tek söz aldı.

İçlerinden en yaşlısı olan Ahmet Demir konuştu.