“Son bir kez olsun…”

Yalçın, boşanmalarının resmiyet kazanmasından önceki son gece sessizce Gülten’in yatağına girdi.

Yaklaşık altı aydır ayrı odalarda uyuyor, birbirlerine neredeyse hiç dokunmuyorlardı. Yalçın’ın eli çarşafın üzerinde Gülten’in eline değdiğinde, içinde sevgi değil, açıklayamadığı yoğun bir huzursuzluk oluştu.

“Burada ne yapıyorsun?” diye sordu.

Yalçın, on dört yıllık evliliklerinin nefretle bitmesini istemediğini söyledi. Ardından telefonunu komodinin üzerine bıraktı.

Birkaç saniye sonra ekran aydınlandı.

Mesajı gönderen kişinin adı Şeyma idi.

“Her şeyi imzaladı mı?”

Gülten’in bedeni bir anda buz kesti.

Yalçın o gece yatağına onu özlediği için gelmemişti. Ertesi gün imzalaması beklenen boşanma anlaşmasının tamamlanıp tamamlanmadığını kontrol etmek istiyordu.

Üstelik başka bir kadın da Gülten’in imzasını sabırsızlıkla bekliyordu.

Otuz sekiz yaşındaki Gülten, Ankara’daki yoğun bir hastanede ameliyathane hemşiresi olarak çalışıyordu. Uzun nöbetlerini, evliliğinde yaşanan gerçeklerle yüzleşmemek için bir sığınak hâline getirmişti.

Bir zamanlar evleri kızları Melek’in okul çantaları, çamaşır sesleri ve Yalçın’ın sabahları kahve hazırlarken söylediği şarkılarla doluydu. Son aylarda ise ev, kusursuz biçimde düzenlenmiş ama yaşam belirtisi kalmamış bir örnek daireye dönüşmüştü.

Yalçın, İstanbul’daki büyük bir yatırım şirketinde finans yöneticisiydi. Terfi aldıktan sonra pahalı takımları, iş seyahatleri ve sabırsızlığı artmıştı.

Boşanmak istediğini söylerken son derece sakin davranmıştı.

“Artık birbirimizi mutlu etmiyoruz,” demişti.

Gülten de evliliklerinin nöbetler, toplantılar, borçlar ve sorumluluklar arasında yıprandığına inanmıştı.

Fakat telefondaki mesaj, bütün sürecin önceden planlanmış olabileceğini gösteriyordu.

Yalçın, Şeyma’nın şirkette birlikte çalıştığı bir danışman olduğunu söyledi. Gülten ise onun neden boşanma belgeleriyle bu kadar ilgilendiğini sordu.