Boşanma Duruşmasından Çıkar Çıkmaz Babam Bütün Kartlarımın Şifresini Değiştirmemi İstedi, O Gece Nedenini Anladım

DOLAR

Alış: 49.53

Satış: 49.72

EURO

Alış: 55.46

Satış: 55.68

GBP

Alış: 66.14

Satış: 66.63

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 22.10.2026

Boşanma Duruşmasından Çıkar Çıkmaz Babam Bütün Kartlarımın Şifresini Değiştirmemi İstedi, O Gece Nedenini Anladım

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Ekranda beliren bildirime bakınca boğazımdaki düğüm bir anda çözüldü. Apex Kulüp’ten 640.000 liralık bir işlem için onay isteniyordu. İşlemin durumunda ise tek kelime vardı: Reddedildi. Telefonu babama uzattım. Vecdi gözlüğünü taktı, ekrana baktı ve başını hafifçe salladı. “Demek düşündüğüm gibiymiş,” dedi. “Neyi düşündüğün gibiymiş baba?” Cevap vermeden önce sandalyesini çekip karşıma oturdu. Yüzünde zafer kazanmış bir insanın sevinci yoktu. Daha çok, uzun zamandır beklediği kötü bir haberin sonunda geldiğini gören birinin ifadesi vardı. “Bugün adliyede Turgut’un avukatının elindeki dosyayı gördüm. İçinde şirketinin eski kart kayıtlarına ilişkin belgeler vardı. Boşanma tamamlanmadan önce bazı harcamaları senin adına bırakabileceklerini düşünüyorlardı. Ama beni asıl şüphelendiren, Turgut’un duruşma boyunca sürekli telefonuyla ilgilenmesiydi.” “Belki Leman’la konuşuyordu.” “Belki. Fakat çıkışta telefonda kulüpteki rezervasyonunu onaylatırken şirket kartını kullanacağını söylediğini duydum. Senin böyle bir harcamadan haberin var mıydı?” Başımı iki yana salladım. Tam o sırada ikinci bildirim geldi. Bu kez tutar 48.500 liraydı. O da reddedilmişti. Ardından üçüncü bildirim geldi. Babam telefonumu masaya bıraktı.

: “Şimdi herhangi bir şey silmeden bunları saklayacağız,” dedi. “Sonra da bankayla ve avukatınla görüşeceğiz.” O gece ilk kez ağlamamın nedeninin Turgut olmadığını fark ettim. Yıllardır kurduğum şirketi, gece gündüz çalışarak kazandığım parayı, kendi emeğimle oluşturduğum hayatı ne kadar kolay tehlikeye atabildiğimi anlamıştım. Apex Kulüp’te ise işler düşündüğümüzden daha hızlı karışıyordu. Bunu ertesi sabah kulübün müşteri ilişkileri müdürüyle yaptığım görüşmede öğrendim. Fakat o gece yaşananların ilk işaretleri telefonuma gelen aramalardı. Saat 20.49’da Turgut aradı. Açmadım. 20.51’de yeniden aradı. Ardından bir mesaj gönderdi. “Süreyya, kartta bir sorun var. Bankanı ara. Beni burada rezil etme.” Mesajı babama gösterdim. “Ne cevap vereyim?” diye sordum. “Şimdilik hiçbir şey. Yetkisi olmayan birinin şirket kartını kullandığını bankaya bildirmen yeterli.” Bankanın müşteri hizmetlerini aradım. Kartların güvenlik durumunu kontrol ettirdim, yetkilerini iptal ettirdiğim kişinin artık şirket adına harcama yapamayacağını doğrulattım. Şüpheli işlemler hakkında kayıt oluşturdum. Görevli, son dönemdeki hareketleri incelememi de önerdi. Bu cümle içime bir taş gibi oturdu. Çünkü geçmişi hiç incelememiştim. Turgut’un yıllardır kullandığı kartın harcamalarını muhasebecimiz düzenli olarak kaydediyordu. Ancak ben yoğun iş günlerinde yalnızca toplam giderleri kontrol ediyordum. Evliliğimizde güvenin böyle bir şey olduğunu sanmıştım. Saat 21.06’da Turgut üçüncü kez aradı. Bu defa telefonu açtım. “Süreyya!” diye bağırdı. “Sen ne yaptığını sanıyorsun?” “Evime geldim Turgut. Sen ne yapıyorsun?” “Kartlar çalışmıyor! Kulüp müdürü masamıza geldi. Herkesin içinde ödeme yapmamı istiyorlar!” “Sana ait bir kartın vardır herhâlde.” Kısa bir sessizlik oldu. “Şimdi oyun oynama. O kartı yıllardır kullanıyorum.” “Evet. Ama kart benim şirketimin.” “On iki yıl evli kaldık!” “Bugün bittiğini hatırlatmana gerek yok.” Sözlerimden sonra ilk defa sesini alçalttı. “Leman’ın yanında beni küçük düşürme.” Gözlerimi kapattım. Mahkeme koridorunda bana söyledikleri kulağımda yeniden çınladı. Bazı kadınlar eş olmak için yaratılmıştı, bazılarıysa sadece birer dersti. “Ben seni küçük düşürmedim Turgut. Sadece kendi paramı koruyorum.” Telefonu kapattım. Babam karşımda sessizce oturuyordu. Sonra elini uzatıp soğuyan kahvemi aldı, yerine bir bardak su koydu. “Bugün kendin için önemli bir şey yaptın,” dedi. “Baba, içimde neden hâlâ kötü bir his var?” “Çünkü haklarını korumakla birini incitmek arasındaki farkı öğrenirken insan bazen suçluluk duyar.” O gece Turgut toplam on yedi kez aradı. Bir süre sonra Leman da sosyal medya üzerinden mesaj göndermeye başladı. İlk mesajında beni kıskançlıkla suçluyordu. İkincisinde Turgut’un kendisine herkesin önünde büyük bir sürpriz hazırladığını, benim bunu mahvettiğimi yazdı. Üçüncü mesajıysa bambaşkaydı. “Turgut kulüpte herkesin önünde bağırıyor. Gerçekten bu kadar parası yok mu?” Mesajı okuduğumda istemsizce güldüm. Leman’ın Turgut hakkında bilmediği şeyleri ben çok iyi biliyordum. Üç yıl önce kendi danışmanlık işini kuracağını söylemiş, fakat bir türlü düzenli gelir elde edememişti. Ofisinin kirasını ben ödemiştim. Arabasının taksitlerini ben karşılamıştım. Onu başarısız hissettirmemek için bunlardan kimseye söz etmemiştim. Meğer benim sessizliğimi kendi başarısının hikâyesine dönüştürmüş. Ertesi sabah erkenden şirketime gittim. Muhasebe müdürümüz Nükhet’i ve hukuk danışmanımızı toplantıya çağırdım. Son altı aylık harcamalar önümüze geldiğinde gördüklerim karşısında yüzüm kızardı. Lüks otel konaklamaları, pahalı hediyeler, restoran faturaları, araç kiralamaları… Bazılarının işle ilgili açıklamaları bulunmuyordu. Üstelik Turgut’un Leman’la görüştüğünü öğrendiğim tarihten sonra giderler belirgin biçimde artmıştı. “Bunların hepsi onun harcaması mı?” diye sordum. Nükhet üzgün gözlerle bana baktı. “Çoğu Turgut Bey’in kullanımındaki karttan yapılmış. Ancak bir kısmının gerçekten şirket gideri olup olmadığını belgeler olmadan söyleyemeyiz.” “Bana neden haber vermedin?” “Geçen yıl iki kez e-posta gönderdim. Harcamaların incelenmesi gerektiğini belirtmiştim.” Eski yazışmaları açtım. Gerçekten de göndermişti. Ben ise Turgut’un açıklamalarına güvenerek konuyu kapatmıştım. Bu kez hiçbir şeyi örtbas etmeyecektim. Avukatımızın önerisiyle bütün kayıtları koruma altına aldık. Giderlerin hukuki ve mali niteliğinin bağımsız olarak incelenmesine karar verdik. Ayrıca Turgut’un şirket sistemlerine erişiminin tamamen kaldırıldığını doğruladık. Öğleye doğru Apex Kulüp’ün müşteri ilişkileri müdürü aradı. “Süreyya Hanım, dün akşamki rezervasyonla ilgili sizinle görüşmek istiyoruz.” “Sizi dinliyorum.” “Rezervasyon üyeliğiniz üzerinden oluşturulmuş. Ancak gelen beyefendinin ödeme yetkisinin bulunmadığı anlaşılınca mücevher satışı tamamlanmadı. Yemek ve servis giderleri için kendisiyle görüştük.” “Borç benim adıma mı çıkarıldı?” “Durumu incelemeye aldık. Yetkilendirme belgelerini kontrol edeceğiz. Sizin onayınız bulunmadığına dair beyanınızı da kayda geçirmek istiyoruz.” Derin bir nefes aldım. “Ben hiçbir harcamaya onay vermedim.” Müdür, bunu yazılı iletmemi istedi. Kulübün üyelik koşullarının ayrıca incelenmesi gerektiğini belirtti. Görüşmeyi bitirince avukatıma haber verdim. Öğleden sonra Turgut şirketimin kapısında belirdi. Resepsiyondan yukarı çıkarılmadı. Benimle görüşmek istediğinde aşağı indim. Yanımda Nükhet de vardı. Turgut’un yüzü solgundu. Bir gece önceki gösterişli takım elbisesinin yakası kırışmıştı. “Bunu gerçekten yapacak mısın?” dedi. “Neyi?” “Beni herkesin önünde parasız biri gibi gösterdin.” “Ben sana zengin olduğunu söylemeni istemedim.” Dişlerini sıktı. “Leman beni terk etti.” O an şaşırmadığımı fark ettim. “Neden?” diye sordum. “Dün gece kolyeyi alamayınca kavga ettik. Sonra kulübün ödeme meselesini duydu. Sabah da bana sürekli şirketin gerçekten kime ait olduğunu sordu.” “Peki ne cevap verdin?” Gözlerini kaçırdı. “Bana bunu yapmak zorunda mıydın?” “Şirket benim Turgut. Yıllardır benimdi. Değişen tek şey, artık kendime ait olanı korumam.” Bir süre sustu. Sonra cebinden küçük bir kutu çıkardı. İçinde, onuncu yıl dönümümüzde ona hediye ettiğim altın saat vardı. “Bunu geri al,” dedi. “Ben onu sana hediye etmiştim.” “Leman geri verdi. Artık görmek istemiyorum.” Kutuyu resepsiyon masasına bıraktı. Tam gidecekken arkasından seslendim. “Turgut, bir şey daha var.” Dönüp umutla yüzüme baktı. “Geçmiş şirket harcamaları inceleniyor. Açıklaman gereken işlemler çıkarsa avukatlarımız üzerinden görüşeceğiz.” Yüzündeki umut bir anda kayboldu. “Beni mahvetmeye mi çalışıyorsun?” “Hayır. Senin kararlarının sorumluluğunu artık ben taşımayacağım.” O gittikten sonra uzun süre camdan dışarı baktım. Bir zamanlar hayatımın merkezi olan adam kalabalığın içinde kaybolurken içimde beklediğim büyük sevinç yoktu. Yalnızca derin bir yorgunluk ve tuhaf bir hafiflik vardı. Sonraki haftalar kolay geçmedi. Mali inceleme sürdü. Bazı harcamaların belgeleri bulundu, bazıları içinse hukuki süreç başlatıldı. Turgut’un şirket kaynaklarını kişisel giderlerinde kullanıp kullanmadığı resmi kayıtlarla değerlendirildi. Hiçbir şey bir gecede çözülemedi. Ama ilk kez sorunları saklamak yerine onlarla yüzleşiyordum. Boşanmadan bir ay sonra babam beni akşam yemeğine çağırdı. Mutfağa girdiğimde masada iki tabak yemek ve küçük bir zarf vardı. “Bu da ne?” diye sordum. “Aç bakalım.” Zarfın içinden eski bir fotoğraf çıktı. Üniversiteden mezun olduğum gün çekilmişti. Saçlarım omuzlarıma dökülüyordu. Elimde diplomam vardı. Babam yanımda gururla gülümsüyordu. Fotoğrafın arkasına yıllar önce kendi el yazısıyla bir cümle yazmıştı. “Kızımın en büyük serveti, kendi ayakları üzerinde durabilmesidir.” Gözlerim doldu. “Bunu neden şimdi verdin?” Babam sandalyesine oturdu. “Çünkü sen o fotoğraftaki kızı bir süredir unutmuştun. Ben unutmadım.” Yanına oturup elini tuttum. “Baba, mahkeme günü kartların şifresini değiştirmemi söylediğinde seni çok acımasız bulmuştum.” Gülümsedi. “Ben senden güçlü olmanı istemedim Süreyya. Zaten güçlüydün. Sadece üzülürken kendini savunmayı unutmamanı istedim.” O akşam uzun uzun konuştuk. Turgut’la evlenmeden önceki hayallerimden, yıllar içinde vazgeçtiğim seyahatlerden, ertelediğim dostluklardan söz ettik. İki ay sonra şirketimde yeni bir uygulama başlattım. Bütün harcamalar için açık yetki ve denetim kuralları oluşturduk. Aile yakınlığı ya da kişisel güven, artık mali sorumlulukların yerine geçmeyecekti. Bu kurallar bana da uygulanacaktı. Sonra yıllardır ertelediğim bir şeyi yaptım. Kendi adıma küçük bir ev satın aldım. Büyük değildi. Denize bakmıyordu. Gösterişli mobilyaları yoktu. Ama güneş alan bir balkonu ve kitaplarımı yerleştirebileceğim geniş bir duvarı vardı. Taşındığım gün babam elinde bir ekmek ve bir saksı fesleğenle geldi. “Yeni evin bereketli olsun,” dedi. Saksıyı mutfak penceresine koyarken telefonum çaldı. Turgut’tan bir mesaj gelmişti. “Bunca yıldan sonra gerçekten mutlu musun?” Mesaja uzun süre baktım. Eskiden olsa mutluluğumu açıklamak, ona kendimi anlatmak için sayfalarca yazardım. Bu kez yalnızca kendi içimdeki cevabı düşündüm. Hayatım kusursuz değildi. Geçmişteki zararların ne kadarının telafi edileceği bile henüz belli değildi. Bazen yalnızlık hissediyor, bazen on iki yılımı düşünerek üzülüyordum. Ama sabah uyandığımda kimsenin yalanlarını taşımak zorunda değildim. Kazandığım şeyler için özür dilemiyor, kendi başarılarımı küçültmüyordum. Mesajı cevaplamadan kapattım. Babam balkondan seslendi. “Süreyya, çay hazır mı?” “Hazır baba!” İki bardak çay alıp yanına çıktım. Akşam güneşi karşı apartmanın pencerelerine vuruyordu. Babam saksıdaki fesleğenin yapraklarını düzeltti. “Burada güzel günlerin olacak,” dedi. “Biliyorum.” O sırada elime baktım. Alyansımın bıraktığı soluk iz artık kaybolmuştu. Babam boşandığım gün bana önce iyi olup olmadığımı sormamıştı. Bunu anlamam zaman almıştı. Çünkü o gün cevap veremeyeceğim bir soruyla beni daha fazla yormak yerine, henüz kaybetmediğim hayatımı korumama yardım etmişti. Şimdi o sorunun cevabını verebiliyordum. İyiydim. Her şey düzeldiği için değil, hayatımın sorumluluğunu yeniden kendi ellerime aldığım için.

Haberin Devamı

Boşanma Duruşmasından Çıkar Çıkmaz Babam Bütün Kartlarımın Şifresini Değiştirmemi İstedi, O Gece Nedenini Anladım

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Yetmişli eşiği aşmış bir bilge